Tobacco Industry - Part 6

"Decline in tobacco smoking? Cigar shops and supermarkets still selling high prices" - Part 6

...things were being moved here and there. This was very noticeable, even though he couldn't immediately say how this could have happened. He was filmed up close while he was sleeping. He was then asked how he could know if the burglary actually took place. His answer was brief: it was certain that this happened before he had installed his new alarm system in his home. That evening, when he was planning to go to the bathroom, he thought he heard soft noises downstairs where someone was following him. He couldn't quite figure out whether it was the woman or one of the visitors in the house. The smell wouldn't go away. According to them, it came from places where he walked or sat. He mostly smelled the odor through the walls, which weren't completely sound. He stated that the walls, besides the toilet side, were also deteriorating further in the living room. The brickwork was rotten. A contractor would have to come and look at it. Something had to be done to all the walls. In his opinion, however, the cause of the problem lay with the downstairs neighbors. In fact, the entire block where he lived. That same evening, he was in the restroom. It was quiet for a moment until he felt someone downstairs "appear near him." The smell he'd been referring to gradually drifted back upstairs. He could picture the woman in his mind. He couldn't say who she invited into her apartment. He suspected she arranged many things herself, and her partner followed her. Both of them had followed him from their apartment. He was firmly convinced they did so through the hacking of his router and internet accounts. The sometimes loud noises came unexpectedly from the street, not far from the porch. They were several people who weren't actually invited into the woman's apartment. A small group lingered outside for a while, conversing in their native language. Sometimes they blurted out a few words he couldn't quite understand. He was certain they were discussing a specific topic: it was evident when, for example, he had modified his mobile device and changed all the settings so that, for a short time, no one could (digitally) break into his home. He couldn't understand how they did it. He also couldn't explain what they had done with his apps. The icons were moved, and he had to put them back. What irritated him most was his prayers, which he did on a mat in the living room. Things soon went wrong when someone did something that suddenly forced him to stop praying. One day, he went straight to the balcony. There, he opened the doors wide to see if anyone was home. He desperately needed help, but suddenly fell to the ground below. He injured himself. The damage to his hand and wrist appeared serious. He tried to ask for help, but couldn't get it from the same neighbors. He knew they were home, but none of them made any effort to help him with his injuries. Their front door remained closed. It was a fact for him that these same neighbors had no human feelings. They refused to even look at his injuries.

He eventually got the help he needed after encountering someone outside. This person was willing to put him in touch with an ambulance. He couldn't do much himself. He needed someone else for that. The thought he kept replaying was about a game people, he suspected, were playing with him. He didn't tell everyone about it. It wasn't anyone's business. But being seen as the "talker with little people" really rubbed him the wrong way. He never harmed anyone. He never planned to hurt others. He took the same people he believed were misbehaving towards him, some kind of "camouflage" and mean behavior, very seriously. He had reported the situation to the police and the city council several times. They simply reported it without taking any action. He said they were sending the "little people" to his doorstep. One of them rang the doorbell with a long, plastic object. The "little one" asked him if he wanted to look at it. He said it didn't work and didn't say who had given him the thing. He asked if the defective material could be repaired. After an argument, he decided to leave his front door. Later, they allegedly came by with the person, saying he was trying to do "something" to him, which, according to the other person, wasn't happening. The situation they had created at his front door was apparently deliberate: he wouldn't let himself be bothered by "little people" who were out to make his life miserable. At the front door, he emphatically stated that he wasn't touching anyone and ignored the situation of their visitors. He then asked them to leave and leave him alone. He said someone was sending strangers to his porch, possibly to learn more about his private life. Outside, he was rolling a cigarette. The pack was supposedly already half empty. Things looked reasonable outside. He could see the sun high in the sky. Staring down at the ground, he lit the cigarette. Then he blew out the smoke. “There’s not much to be gained from me. Whether it’s online or outside, I notice people looking over my shoulder at everything I do. I’m distracted by them while praying. While sleeping at night, I hear voices downstairs at odd times. Then I get out of bed to go to the bathroom. I hear someone following me. I know a bag is being opened, and the stench is escaping. That’s what I smell. The mother’s child is supposed to have been saying something harsh. As a neighbor, it’s shocking. You don’t talk to your parents like that, I think. I don’t know if this has anything to do with the internet. What they do besides their antics is none of my business. There’s more going on…” he said. He walked forward a bit and turned around. On the other side, he saw a lot of greenery. To his right, there was a large tree. <To be continued>

“Daling in tabak-roken? Bij sigarenwinkels en supermarkten nog altijd met hoge prijzen aanwezig” - Part 6

… hier en daar werden spullen verplaatst. Dat viel erg op, ook al kon hij niet direkt zeggen hoe dit precies gebeurd kon zijn. Men filmde hem van dichtbij tijdens het slapen. Aan hem werd toen gevraagd hoe hij dit kon weten of de inbraak werkelijk heeft plaatsgevonden. Zijn antwoord hield hij kort: het was zeker dat dit gebeurde nog voordat hij zijn nieuwe alarmsysteem in zijn woning had geplaatst. - - - Die avond toen hij van plan was om naar het toilet te gaan, dacht hij zachte geluiden te horen, beneden waar iemand hem volgde. Hij kon niet precies begrijpen of het de vrouw was of een van de bezoekers in de woning. De geur ging maar niet weg. Deze kwam volgens hen op plekken waar hij liep of zat. Meestal rook hij de geur via de muren die niet helemaal in orde waren. Hij stelde dat de muren, behalve de kant van het toilet, ook de wanden in woonkamer verder achteruit ging. Het metselwerk was verrot. Daar moest een aannemer naar gaan kijken. Er moest iets worden gedaan aan alle muren. De oorzaak van het probleem zou naar zijn mening echter bij de benedenburen hebben gelegen. Eigenlijk het hele blok waar hij woonde. Diezelfde avond zat hij op het toilet. Het was even stil totdat hij voelde dat iemand beneden ‘in zijn buurt verscheen’. De geur, waar hij het over had, steeg geleidelijk weer naar boven. Hij zag de vrouw in gedachte voor zich. Wie zij allemaal in haar woning uitnodigde, kon hij niet zeggen. Hij vermoedde dat zij veel dingen zelf regelde en haar partner achter haar aanliep. Beiden zouden hem hebben gevolgd vanuit hun woning. Dat deden zij, daar was hij sterk van overtuigd, via de hack met zijn router en accounts op het internet. De soms harde geluiden kwamen op onverwachte momenten vanaf de straat, niet veel verder bij het portiek. Het waren verschillende mensen die niet echt in het appartement van de vrouw werden uitgenodigd. Een kleine groep bleef een tijdje buiten hangen. Ze praatten dan in hun eigen taal. Soms wierpen ze enkele woorden naar buiten die hij niet exact kon verstaan. Dat ze het over een onderwerp hadden, wist hij wel zeker: dat was te merken op het moment toen hij bijvoorbeeld zijn mobiel apparaat zodanig had aangepast en alle instellingen had gewijzigd, dat men voorlopig voor een korte tijd niet meer bij hem (digitaal) kon inbreken. Hoe ze dat deden, begreep hij niet. Ook kon hij niet verklaren dat zij iets met zijn apps hadden uitgespookt. De icoontjes werden verplaatst en moest hij deze weer terugzetten. Het meeste waaraan hij zich ergerde, was tijdens zijn gebed. Dat deed hij op een matje in de kamer. Al gauw liep het mis omdat men iets deed waardoor hij plotseling zijn gebed moest staken. Op een dag liep hij regelrecht naar het balkon toe. Daar deed hij de deuren wagenwijd open om te kijken of iemand thuis aanwezig was. Hij had dringend hulp nodig, maar viel plotseling met zijn lichaam beneden op de grond. Hij bezeerde zich. De schade aan zijn hand en pols leek ernstig. Hij probeerde nog om hulp te vragen, maar kreeg die niet van dezelfde buren. Hij wist dat ze thuis waren, maar geen van hen deed moeite om hem te helpen aan zijn verwondingen. Hun voordeur bleef dicht. Dat was voor hem een feit dat dezelfde buren geen menselijke gevoelens hadden. Zij vertikten het om even naar zijn verwondingen te kijken. Uiteindelijk kreeg hij wel de hulp die hij nodig had nadat hij iemand buiten tegenkwam. Deze was bereid hem in kontakt te brengen met een ambulance. Zelf kon hij niet veel. Daar had hij iemand anders voor nodig. - - - De gedachte die hij telkens opnieuw beleefde, ging over een spelletje dat de mensen, zo vermoedde hij, met hem speelden. Het onderwerp vertelde hij niet aan iedereen. Dat ging niemand iets aan. Maar dat men hem aanzag als de ‘prater met kleine mensen’ sloeg bij hem in het verkeerde keelgat. Nooit deed hij iemand een vlieg kwaad. Nooit had hij plannen om anderen pijn te doen. Dezelfde mensen waarvan hij dacht dat zij zich tegenover hem misdroegen in de vorm van een soort ‘camouflage’ en gemene streken, nam hij hoog op. Al diverse keren had hij de situatie bij de politie en de gemeente gemeld. Men rapporteerde alleen maar zonder actie te ondernemen. Hij zei dat men de ‘kleine mensen’ naar zijn portiek stuurde. Een van hen belde aan met een langwerpig materiaal van kunststof. De ‘kleine’ liet hem weten of hij naar het ding wilde kijken. Hij zei dat het niet werkte en vertelde ook niet wie hem dat ding had meegegeven. Wat hij hem vroeg was of het defecte materiaal gemaakt kon worden. Na een woordenwisseling, besloot hij bij zijn voordeur weg te gaan. Later zou men samen met degene langs zijn geweest om te zeggen dat hij ‘iets’ trachtte met hem te doen wat volgens de ander niet het geval bleek. De toestand die men bij zijn voordeur had teweeggebracht, zou bewust zijn gedaan: hij liet zich niet gek maken door ‘kleine mensen’ die erop uit waren zijn leven zuur te maken. Bij de voordeur gaf hij nadrukkelijk aan dat hij niemand aanraakte en de toestand van hun bezoek verder naast zich neerlegde. Vervolgens verzocht hij hen te vertrekken en hem met rust te laten. Hij vertelde dat iemand vreemden naar zijn portiek stuurde, mogelijk om meer over zijn privéleven te weten te komen. - - - Buiten stond hij een shagje te draaien. Het pakje shag zou al half leeg zijn. Buiten zag het er redelijk uit. Het zonnetje zag hij hoog in de hemel. Toen hij naar de grond staarde, stak hij het cigaretje op. Daarna blies hij de rook uit. “Bij mij valt er weinig te halen. Zowel via het internet als het buitenleven, ik merk dat mensen over mijn schouders meekijken naar alles wat ik doe. Tijdens het bidden wordt ik door hen afgeleid. Tijdens het slapen s’nachts hoor ik stemmen beneden op rare tijden. Dan sta ik uit bed om naar het toilet te gaan. Ik hoor dan dat iemand mij volgt. Ik weet dan dat er een zak wordt opengedaan waaruit de stank van de geur ontsnapt. Dat is wat ik ruik. Het kind van de moeder zou ruige woorden hebben uitgelaten. Als buurman schrik je ervan. Zo praat je niet tegen je ouders, denk ik dan. Ik weet niet of dit iets met het internet te maken heeft. Wat ze doen naast de hun streken, is niet mijn zaak. Zo is er nog meer aan de hand …”, zei hij. Hij liep wat naar voren en draaide zich om. Aan de overkant zag hij veel groen. Rechts van hem, stond een grote boom. <Wordt vervolgd>

„Rückgang des Tabakkonsums? Zigarrenläden und Supermärkte verlangen weiterhin hohe Preise“ – Teil 6

…überall wurden Dinge verrückt. Das fiel ihm sehr auf, obwohl er nicht sofort sagen konnte, wie das passiert sein konnte. Er wurde im Schlaf aus nächster Nähe gefilmt. Man fragte ihn, woher er wisse, ob der Einbruch tatsächlich stattgefunden habe. Seine Antwort war kurz: Es sei sicher, dass dies geschehen sei, bevor er seine neue Alarmanlage installiert hatte. An diesem Abend, als er auf die Toilette gehen wollte, glaubte er, unten leise Geräusche zu hören, als ob ihm jemand folgte. Er konnte nicht genau sagen, ob es die Frau oder einer der Besucher im Haus war. Der Geruch wollte nicht verschwinden. Laut Zeugenaussagen kam er von Stellen, an denen er gegangen oder gesessen hatte. Er roch den Geruch hauptsächlich durch die Wände, die nicht ganz intakt waren. Er gab an, dass die Wände, abgesehen von der Toilettenseite, auch im Wohnzimmer immer morscher wurden. Das Mauerwerk war verrottet. Ein Handwerker müsse sich das ansehen. Irgendwas musste mit den Wänden gemacht werden. Seiner Meinung nach lag die Ursache des Problems jedoch bei den Nachbarn im Erdgeschoss. Genauer gesagt, bei dem ganzen Block, in dem er wohnte. Am selben Abend war er auf der Toilette. Es war einen Moment lang still, bis er spürte, wie jemand unten „in seiner Nähe auftauchte“. Der Geruch, von dem er gesprochen hatte, zog allmählich wieder nach oben. Er konnte sich die Frau genau vorstellen. Er wusste nicht, wen sie in ihre Wohnung eingeladen hatte. Er vermutete, dass sie vieles selbst arrangierte und ihr Partner ihr folgte. Beide waren ihm von ihrer Wohnung aus gefolgt. Er war fest davon überzeugt, dass sie dies durch das Hacken seines Routers und seiner Internetanschlüsse getan hatten. Die manchmal lauten Geräusche kamen unerwartet von der Straße, nicht weit von der Veranda entfernt. Es waren mehrere Personen, die nicht in die Wohnung der Frau eingeladen waren. Eine kleine Gruppe blieb eine Weile draußen stehen und unterhielt sich in ihrer Muttersprache. Manchmal platzten ein paar Worte heraus, die er nicht richtig verstand. Er war sich sicher, dass sie über ein bestimmtes Thema sprachen: Das wurde ihm beispielsweise klar, als er sein Handy manipuliert und alle Einstellungen so geändert hatte, dass für kurze Zeit niemand (digital) in sein Haus eindringen konnte. Er verstand nicht, wie sie das geschafft hatten. Auch konnte er sich nicht erklären, was sie mit seinen Apps angestellt hatten. Die Symbole waren verschoben worden, und er musste sie wieder anordnen. Am meisten ärgerte ihn jedoch sein Gebet, das er auf einer Matte im Wohnzimmer verrichtete. Bald darauf lief alles schief, als ihn jemand zwang, mit dem Beten aufzuhören. Eines Tages ging er direkt auf den Balkon. Dort öffnete er die Tür weit, um zu sehen, ob jemand zu Hause war. Er brauchte dringend Hilfe, stürzte aber plötzlich zu Boden. Er verletzte sich. Die Verletzungen an seiner Hand und seinem Handgelenk schienen schwerwiegend zu sein. Er versuchte, Hilfe zu holen, doch er bekam keine von denselben Nachbarn. Er wusste, dass sie zu Hause waren, aber keiner von ihnen unternahm etwas, um ihm zu helfen. Ihre Haustür blieb verschlossen. Für ihn war es eine Tatsache, dass diese Nachbarn keinerlei Mitgefühl besaßen. Sie weigerten sich sogar, seine Verletzungen anzusehen. Schließlich bekam er die nötige Hilfe, nachdem er draußen jemandem begegnet war. Diese Person war bereit, einen Krankenwagen zu rufen. Er selbst konnte nicht viel tun. Dafür brauchte er Hilfe. Immer wieder kreisten seine Gedanken um ein Spiel, das die Leute, wie er vermutete, mit ihm spielten. Er erzählte es nicht jedem. Es ging niemanden etwas an. Aber als der „Schwätzer mit den Kleinwüchsigen“ zu gelten, ärgerte ihn sehr. Er hatte nie jemandem etwas angetan. Er hatte nie vorgehabt, anderen wehzutun. Er nahm die Leute, die sich seiner Meinung nach ihm gegenüber ungebührlich verhielten – eine Art „Tarnung“ und gemeines Verhalten –, sehr ernst. Er hatte die Situation mehrmals der Polizei und dem Stadtrat gemeldet. Diese nahmen den Fall lediglich zur Kenntnis, ohne etwas zu unternehmen. Er sagte, sie schickten die „Kleinwüchsigen“ zu ihm nach Hause. Einer von ihnen klingelte mit einem langen Plastikgegenstand. Der „Kleine“ fragte ihn, ob er ihn sich ansehen wolle. Er sagte, er funktioniere nicht, und verriet nicht, wer ihm das Ding gegeben hatte. Er fragte, ob das defekte Material repariert werden könne. Nach einem Streit beschloss er, sein Haus zu verlassen. Später kamen sie angeblich mit der Person vorbei und behaupteten, diese versuche, ihm „etwas anzutun“, was laut der anderen Person nicht der Fall war. Die Situation, die sie vor seiner Haustür herbeigeführt hatten, war offenbar Absicht: Er wollte sich nicht von „kleinen Leuten“ stören lassen, die ihm das Leben zur Hölle machen wollten. Vor der Haustür betonte er nachdrücklich, dass er niemanden anfasse und ignorierte die Besucher. Dann forderte er sie auf zu gehen und ihn in Ruhe zu lassen. Er sagte, jemand schicke Fremde zu seiner Veranda, möglicherweise um mehr über sein Privatleben zu erfahren. Draußen drehte er sich eine Zigarette. Die Packung war angeblich schon halb leer. Draußen sah alles normal aus. Er konnte die Sonne hoch am Himmel sehen. Er blickte auf den Boden und zündete sich die Zigarette an. Dann blies er den Rauch aus. „Von mir ist nicht viel zu erwarten. Ob online oder draußen, ich merke, wie mir ständig Leute über die Schulter schauen. Das lenkt mich beim Beten ab. Nachts höre ich zu seltsamen Zeiten Stimmen unten. Dann stehe ich auf, um aufs Klo zu gehen. Ich höre, wie mir jemand folgt. Ich weiß, dass eine Tasche geöffnet wird und ein bestialischer Gestank entweicht. Das ist es, was ich rieche. Das Kind der Mutter soll etwas Unangenehmes gesagt haben. Als Nachbar ist das schockierend. So redet man doch nicht mit seinen Eltern, denke ich. Ich weiß nicht, ob das mit dem Internet zu tun hat. Was sie außer ihren Eskapaden treiben, geht mich nichts an. Da steckt mehr dahinter …“, sagte er. Er ging ein Stück vorwärts und drehte sich um. Auf der anderen Seite sah er viel Grün. Zu seiner Rechten stand ein großer Baum. <Fortsetzung folgt>

"Queda do consumo de tabaco? Tabacarias e supermercados ainda vendem a preços elevados" - Parte 6

...as coisas estavam a ser movidas de um lado para o outro. Isso era muito percetível, embora não soubesse dizer imediatamente como poderia ter acontecido. Foi filmado de perto enquanto dormia. De seguida, perguntaram-lhe como sabia se o arrombamento tinha realmente ocorrido. A sua resposta foi breve: tinha a certeza de que isso tinha acontecido antes de ele instalar o seu novo sistema de alarme em casa. Nessa noite, quando planeava ir à casa de banho, achou ter ouvido ruídos baixos no andar de baixo, como se alguém o estivesse a seguir. Não conseguia distinguir se era a mulher ou um dos visitantes da casa. O cheiro não desaparecia. Segundo eles, vinha dos lugares por onde andava ou se sentava. Sentia o odor principalmente através das paredes, que não estavam completamente em bom estado. Afirmou que as paredes, além da parede da casa de banho, também estavam a deteriorar-se na sala de estar. Os tijolos estavam podres. Um empreiteiro teria de vir e dar uma vista de olhos. Algo precisava de ser feito em todas as paredes. Na sua opinião, porém, a causa do problema estava nos vizinhos de baixo. Aliás, em todo o quarteirão onde morava. Nessa mesma noite, ele estava na casa de banho. Ficou tudo em silêncio por um instante, até que sentiu alguém "aparecer perto dele" no andar de baixo. O cheiro a que se referia foi regressando gradualmente ao andar de cima. Conseguia visualizar a mulher na sua mente. Não sabia dizer quem tinha convidado para o apartamento. Suspeitava que ela própria tivesse organizado muitas coisas e que o companheiro a tivesse seguido. Ambos o tinham seguido desde o seu apartamento. Estava firmemente convencido de que o fizeram invadindo o seu router e as suas contas de internet. Os ruídos, por vezes altos, vinham inesperadamente da rua, não muito longe da varanda. Eram várias as pessoas que não tinham sido convidadas para o apartamento da mulher. Um pequeno grupo ficou do lado de fora durante algum tempo, conversando na sua língua nativa. Por vezes, soltavam algumas palavras que não conseguia entender bem. Tinha a certeza de que estavam a discutir um assunto específico: tornou-se evidente quando, por exemplo, modificaram o seu telemóvel e alteraram todas as definições para que, durante um curto período, ninguém pudesse invadir (digitalmente) a sua casa. Não conseguia entender como haviam feito aquilo. Também não conseguia explicar o que tinham feito com as suas aplicações. Os ícones foram movidos e ele teve de os colocar de volta no lugar. O que mais o irritava eram as suas orações, que fazia num tapete da sala de estar. As coisas depressa pioraram quando alguém fez algo que o obrigou a parar de rezar repentinamente. Um dia, foi logo para a varanda. Aí, abriu as portas de par em par para ver se estava alguém em casa. Precisava desesperadamente de ajuda, mas caiu no chão. Magoou-se. O ferimento na mão e no pulso parecia grave. Tentou pedir ajuda, mas não conseguiu junto dos mesmos vizinhos. Sabia que estavam em casa, mas nenhum deles fez qualquer esforço para o ajudar com os ferimentos. A porta da frente permaneceu fechada. Para ele, era um facto que aqueles vizinhos não tinham qualquer sentimento humano. Recusaram-se até mesmo a examinar os seus ferimentos. Finalmente conseguiu a ajuda de que precisava depois de encontrar alguém do lado de fora. Essa pessoa dispôs-se a colocá-lo em contacto com uma ambulância. Não conseguia fazer muita coisa sozinho. Precisava de alguém para isso. O pensamento que não lhe saía da cabeça era sobre um jogo que, suspeitava, as pessoas jogavam com ele. Ele não contou a ninguém. Não era da conta de ninguém. Mas ser visto como o "conversador com criancinhas" incomodava-o muito. Ele nunca fez mal a ninguém. Nunca planeou magoar ninguém. Levava muito a sério as mesmas pessoas que acreditava estarem a comportar-se mal com ele, algum tipo de "camuflagem" e comportamentos cruéis. Tinha relatado a situação à polícia e à câmara municipal várias vezes. Simplesmente registaram a ocorrência sem tomar qualquer providência. Disse que estavam a enviar as "criancinhas" à sua porta. Uma delas tocou à campainha com um objeto comprido de plástico. A "criancinha" perguntou-lhe se queria espreitar. Disse que não funcionava e não disse quem lhe tinha dado o objeto. Perguntou se o material defeituoso poderia ser reparado. Após uma discussão, decidiu sair de casa. Mais tarde, terão voltado com a pessoa, dizendo que ela estava a tentar fazer "alguma coisa" com ele, o que, segundo a outra pessoa, não estava a acontecer. A situação que criaram à sua porta foi aparentemente deliberada: não se deixaria incomodar por "pessoas insignificantes" que queriam tornar a sua vida miserável. À porta, afirmou taxativamente que não estava a tocar em ninguém e ignorou a situação dos visitantes. De seguida, pediu que se fossem embora e o deixassem em paz. Disse que alguém estava a enviar estranhos para a sua varanda, possivelmente para saber mais sobre a sua vida privada. Do lado de fora, estava a enrolar um cigarro. O maço supostamente já estava a meio. As coisas pareciam normais lá fora. Conseguia ver o sol alto no céu. Olhando para o chão, acendeu o cigarro. Então, soprou o fumo. “Não há muito a ganhar comigo. Seja online ou na rua, noto que as pessoas estão sempre a observar-me. Distraem-me enquanto rezo. À noite, quando durmo, ouço vozes no andar de baixo a horas estranhas. Depois, levanto-me da cama para ir à casa de banho e ouço alguém a seguir-me. Sei que um saco está a ser aberto e o mau cheiro está a escapar. É isso que sinto. Dizem que o filho da mãe disse algo grosseiro. Como vizinho, isso é chocante. Não se fala assim com os pais, acho eu. Não sei se isto tem alguma coisa a ver com a internet. Caminhou um pouco para a frente e virou-se. Do outro lado, viu muita vegetação. À sua direita, estava uma grande árvore. <Continua>

"¿Disminución del consumo de tabaco? Las tabaquerías y los supermercados siguen vendiendo precios altos" - Parte 6

...movían cosas de un lado a otro. Esto era muy notorio, aunque no pudo explicar de inmediato cómo pudo haber sucedido. Lo filmaron de cerca mientras dormía. Luego le preguntaron cómo podía saber si el robo realmente se había producido. Su respuesta fue breve: era seguro que esto ocurrió antes de que instalara su nuevo sistema de alarma en casa. Esa noche, cuando iba al baño, creyó oír ruidos suaves abajo; alguien lo seguía. No supo con certeza si era la mujer o uno de los visitantes de la casa. El olor no desaparecía. Según ellos, provenía de los lugares por donde caminaba o se sentaba. El olor lo percibía principalmente a través de las paredes, que no estaban del todo en buen estado. Declaró que las paredes, además de la del baño, también se estaban deteriorando aún más en la sala de estar. El ladrillo estaba podrido. Tendría que venir un contratista a revisarlo. Había que arreglar todas las paredes. Sin embargo, en su opinión, la causa del problema residía en los vecinos de abajo. De hecho, en toda la manzana donde vivía. Esa misma noche, estaba en el baño. Se quedó en silencio un momento hasta que sintió que alguien de abajo "aparecía cerca de él". El olor al que se refería volvió gradualmente al piso de arriba. Podía imaginar a la mujer. No podía decir a quién invitaba a su apartamento. Sospechaba que organizaba muchas cosas ella misma, y ​​su pareja la seguía. Ambos lo habían seguido desde su apartamento. Estaba firmemente convencido de que lo hicieron pirateando su router y sus cuentas de internet. Los ruidos, a veces fuertes, provenían inesperadamente de la calle, no lejos del porche. Eran varias personas que no habían sido invitadas a entrar en el apartamento de la mujer. Un pequeño grupo se quedó afuera un rato, conversando en su lengua materna. A veces soltaban algunas palabras que no entendía bien. Estaba seguro de que hablaban de un tema específico: era evidente cuando, por ejemplo, modificó su dispositivo móvil y cambió toda la configuración para que, durante un breve periodo, nadie pudiera entrar (digitalmente) en su casa. No entendía cómo lo hicieron. Tampoco podía explicar qué habían hecho con sus aplicaciones. Los iconos se movieron y tuvo que volver a colocarlos. Lo que más le irritaba eran sus oraciones, que hacía sobre una alfombra en la sala. Las cosas pronto se complicaron cuando alguien hizo algo que de repente lo obligó a dejar de rezar. Un día, fue directo al balcón. Allí, abrió las puertas de par en par para ver si había alguien en casa. Necesitaba ayuda desesperadamente, pero de repente cayó al suelo. Se lastimó. Las lesiones en la mano y la muñeca parecían graves. Intentó pedir ayuda, pero no pudo obtenerla de los mismos vecinos. Sabía que estaban en casa, pero ninguno hizo ningún esfuerzo por ayudarlo con sus heridas. La puerta principal permanecía cerrada. Para él, era un hecho que esos mismos vecinos no tenían sentimientos humanos. Se negaron incluso a mirar sus heridas. Finalmente consiguió la ayuda que necesitaba tras encontrarse con alguien afuera. Esta persona estaba dispuesta a ponerlo en contacto con una ambulancia. No podía hacer mucho por sí mismo. Necesitaba a alguien más para eso. El pensamiento que repetía una y otra vez era sobre un juego que, sospechaba, la gente estaba jugando con él. No se lo contó a nadie. No era asunto de nadie. Pero que lo vieran como el "hablador con gente común" realmente le molestaba. Nunca lastimó a nadie. Nunca planeó lastimar a otros. Se tomaba muy en serio a las mismas personas que creía que se portaban mal con él, una especie de "camuflaje" y comportamiento mezquino. Había denunciado la situación a la policía y al ayuntamiento varias veces. Simplemente lo denunciaron sin tomar ninguna medida. Dijo que estaban enviando a la gente común a su puerta. Uno de ellos tocó el timbre con un objeto largo de plástico. El "pequeño" le preguntó si quería verlo. Dijo que no funcionaba y no dijo quién se lo había dado. Preguntó si se podía reparar el material defectuoso. Tras una discusión, decidió irse de su casa. Más tarde, supuestamente se acercaron con la persona, diciendo que intentaba hacerle "algo", lo cual, según la otra persona, no estaba sucediendo. La situación que habían creado en su puerta era aparentemente deliberada: no se dejaba molestar por "personas insignificantes" que querían amargarle la vida. En la puerta, afirmó enfáticamente que no tocaba a nadie e ignoró la situación de sus visitantes. Luego les pidió que se fueran y lo dejaran en paz. Dijo que alguien estaba enviando desconocidos a su porche, posiblemente para saber más sobre su vida privada. Afuera, estaba liando un cigarrillo. Supuestamente, el paquete ya estaba medio vacío. La situación parecía normal afuera. Podía ver el sol en lo alto del cielo. Con la mirada fija en el suelo, encendió el cigarrillo. Luego exhaló el humo. No hay mucho que aprender de mí. Ya sea en línea o fuera, noto que la gente me vigila todo lo que hago. Me distraen mientras rezo. Mientras duermo por la noche, oigo voces abajo a ratos. Luego me levanto para ir al baño. Oigo que alguien me sigue. Sé que están abriendo una bolsa y sale el hedor. Eso es lo que huelo. Se supone que el hijo de la madre ha estado diciendo algo duro. Como vecino, es impactante. No se les habla así a los padres, creo. No sé si esto tiene algo que ver con internet. Lo que hagan aparte de sus travesuras no es asunto mío. Hay más cosas… —dijo. Avanzó un poco y se dio la vuelta. Al otro lado, vio mucha vegetación. A su derecha, había un árbol grande. <Continuará>

« Baisse du tabagisme ? Les boutiques de cigares et les supermarchés continuent de pratiquer des prix élevés » - Partie 6

…des objets étaient déplacés ici et là. C'était flagrant, même s'il ne pouvait pas immédiatement expliquer comment cela avait pu se produire. Il a été filmé de près pendant son sommeil. On lui a alors demandé comment il pouvait être sûr que le cambriolage avait réellement eu lieu. Sa réponse fut brève : il était certain que cela s'était produit avant l'installation de son nouveau système d'alarme. Ce soir-là, alors qu'il s'apprêtait à aller aux toilettes, il crut entendre des bruits étouffés en bas, comme si quelqu'un le suivait. Il n'arrivait pas à déterminer s'il s'agissait de la femme ou d'un visiteur. L'odeur persistait. D'après eux, elle provenait des endroits où il marchait ou s'asseyait. Il la sentait surtout à travers les murs, qui n'étaient pas en bon état. Il a précisé que les murs, outre ceux des toilettes, se détérioraient également dans le salon. La maçonnerie était pourrie. Il faudrait qu'un entrepreneur vienne constater les dégâts. Il fallait absolument faire quelque chose à tous les murs. Selon lui, le problème venait des voisins du dessous. En fait, de tout l'immeuble où il habitait. Ce soir-là, il était aux toilettes. Un silence s'installa, puis il sentit une présence près de lui, venant du dessous. L'odeur dont il parlait remonta peu à peu. Il pouvait se représenter la femme. Il était incapable de dire qui elle avait invité chez elle. Il soupçonnait qu'elle avait tout manigancé elle-même et que son complice la suivait. Tous deux l'avaient suivi depuis leur appartement. Il était persuadé qu'ils avaient piraté son routeur et ses comptes internet. Des bruits parfois forts provenaient soudainement de la rue, non loin du porche. Il s'agissait de plusieurs personnes qui n'avaient pas été invitées chez la femme. Un petit groupe s'attarda dehors un moment, conversant dans leur langue maternelle. Parfois, ils laissaient échapper quelques mots qu'il ne comprenait pas bien. Il était certain qu'ils discutaient d'un sujet précis : c'était évident lorsqu'il avait, par exemple, modifié son téléphone portable et changé tous les paramètres afin que, pendant un court laps de temps, personne ne puisse s'introduire (numériquement) chez lui. Il ne comprenait pas comment ils avaient fait. Il ne pouvait pas non plus expliquer ce qu'ils avaient fait à ses applications. Les icônes avaient été déplacées, et il avait dû les remettre en place. Ce qui l'irritait le plus, c'étaient ses prières, qu'il faisait sur un tapis dans le salon. Les choses ont vite mal tourné lorsqu'une personne a fait quelque chose qui l'a soudainement forcé à interrompre sa prière. Un jour, il est allé directement sur le balcon. Là, il a ouvert grand les portes pour voir si quelqu'un était à la maison. Il avait désespérément besoin d'aide, mais il est soudainement tombé au sol. Il s'est blessé. Les lésions à sa main et à son poignet semblaient sérieuses. Il a essayé de demander de l'aide, mais ses voisins ne lui en ont pas apporté. Il savait qu'ils étaient là, mais aucun d'eux n'a fait le moindre effort pour le soigner. Leur porte d'entrée est restée fermée. Il était convaincu que ces voisins étaient dépourvus d'humanité. Ils ont même refusé de regarder ses blessures. Il a finalement obtenu l'aide dont il avait besoin après avoir rencontré quelqu'un dehors. Cette personne a bien voulu le mettre en contact avec une ambulance. Il ne pouvait pas faire grand-chose lui-même. Il avait besoin de quelqu'un d'autre. L'idée qui le hantait était celle d'un jeu auquel, soupçonnait-il, on jouait avec lui. Il n'en a parlé à personne. Cela ne regardait personne. Mais être perçu comme « celui qui parle avec des petits êtres » l'agaçait profondément. Il n'avait jamais fait de mal à personne. Il n'avait jamais eu l'intention de blesser qui que ce soit. Il prenait très au sérieux le comportement de ces mêmes personnes qui, selon lui, se comportaient mal avec lui, une sorte de « camouflage » et de méchanceté. Il avait signalé la situation à la police et à la mairie à plusieurs reprises. Ils s'étaient contentés de prendre note du signalement sans rien faire. Il disait qu'ils envoyaient les « petits êtres » à sa porte. L'un d'eux a sonné avec un long objet en plastique. Le « petit être » lui a demandé s'il voulait le regarder. Il a répondu que l'objet ne fonctionnait pas et n'a pas dit qui le lui avait donné. Il a demandé si le matériau défectueux pouvait être réparé. Après une dispute, il décida de quitter son domicile. Plus tard, ils seraient revenus accompagnés d'une personne, affirmant qu'elle essayait de lui faire « quelque chose », ce qui, selon cette dernière, n'était pas le cas. La situation qu'ils avaient créée devant chez lui était apparemment délibérée : il refusait d'être importuné par des « petites gens » qui cherchaient à lui gâcher la vie. Devant sa porte, il déclara catégoriquement qu'il ne touchait personne et ignora leurs visiteurs. Il leur demanda ensuite de partir et de le laisser tranquille. Il expliqua que quelqu'un envoyait des inconnus sur le pas de sa porte, probablement pour en savoir plus sur sa vie privée. Dehors, il roulait une cigarette. Le paquet était apparemment déjà à moitié vide. Le temps semblait normal. Il voyait le soleil haut dans le ciel. Le regard fixé au sol, il alluma sa cigarette, puis expira la fumée. « Je n’ai pas grand-chose à gagner. Que ce soit en ligne ou dehors, je sens que les gens me surveillent constamment. Je suis déconcentré pendant mes prières. La nuit, j’entends des voix en bas à des heures étranges. Alors je me lève pour aller aux toilettes. J’entends quelqu’un me suivre. Je sais qu’on ouvre un sac et une odeur nauséabonde s’en échappe. C’est ce que je sens. L’enfant de la mère aurait dit quelque chose de dur. En tant que voisin, c’est choquant. On ne parle pas comme ça à ses parents, je pense. Je ne sais pas si c’est lié à Internet. Ce qu’ils font d’autre que leurs bêtises ne me regarde pas. Il se passe autre chose… » dit-il. Il avança un peu et se retourna. De l’autre côté, il vit beaucoup de verdure. À sa droite, il y avait un grand arbre. <À suivre>

"Calo del fumo di tabacco? Negozi di sigari e supermercati vendono ancora a prezzi elevati" - Parte 6

...gli oggetti venivano spostati qua e là. Questo era molto evidente, anche se non riusciva a spiegare immediatamente come fosse potuto accadere. È stato ripreso da vicino mentre dormiva. Gli è stato poi chiesto come facesse a sapere se il furto fosse effettivamente avvenuto. La sua risposta è stata breve: era certo che fosse avvenuto prima che installasse il nuovo sistema di allarme in casa. Quella sera, mentre stava per andare in bagno, gli è sembrato di sentire dei lievi rumori al piano di sotto, dove qualcuno lo stava seguendo. Non riusciva a capire se si trattasse della donna o di uno dei visitatori in casa. L'odore non se ne andava. Secondo loro, proveniva dai punti in cui camminava o si sedeva. Percepiva l'odore soprattutto attraverso le pareti, che non erano completamente solide. Ha affermato che le pareti, oltre al lato del bagno, si stavano deteriorando ulteriormente anche in soggiorno. I mattoni erano marci. Un appaltatore avrebbe dovuto venire a dare un'occhiata. Bisognava fare qualcosa a tutti i muri. Secondo lui, tuttavia, la causa del problema risiedeva nei vicini del piano di sotto. Anzi, nell'intero isolato in cui viveva. Quella stessa sera, era in bagno. Ci fu silenzio per un attimo, finché non sentì qualcuno al piano di sotto "apparire vicino a lui". L'odore a cui si riferiva si diffuse gradualmente verso l'alto. Riusciva a immaginare la donna nella sua mente. Non riusciva a dire chi avesse invitato a casa sua. Sospettava che avesse organizzato molte cose da sola, e che il suo compagno l'avesse seguita. Entrambi lo avevano seguito fuori dal loro appartamento. Era fermamente convinto che lo avessero fatto hackerando il suo router e i suoi account internet. I rumori, a volte forti, provenivano inaspettatamente dalla strada, non lontano dal portico. Erano diverse persone che in realtà non erano state invitate a entrare nell'appartamento della donna. Un piccolo gruppo si attardò fuori per un po', conversando nella propria lingua madre. A volte si lasciavano sfuggire qualche parola che lui non riusciva a capire bene. Era certo che stessero discutendo di un argomento specifico: lo era stato quando, ad esempio, aveva modificato il suo dispositivo mobile e cambiato tutte le impostazioni in modo che, per un breve periodo, nessuno potesse entrare (digitalmente) in casa sua. Non riusciva a capire come avessero fatto. Non riusciva nemmeno a spiegare cosa avessero fatto con le sue app. Le icone erano state spostate e aveva dovuto rimetterle a posto. Ciò che lo irritava di più erano le sue preghiere, che recitava su un tappetino in soggiorno. Le cose andarono presto male quando qualcuno fece qualcosa che all'improvviso lo costrinse a smettere di pregare. Un giorno, andò dritto sul balcone. Lì, spalancò le porte per vedere se c'era qualcuno in casa. Aveva disperatamente bisogno di aiuto, ma all'improvviso cadde a terra. Si fece male. Le lesioni alla mano e al polso sembravano gravi. Provò a chiedere aiuto, ma non riuscì a ottenerlo dagli stessi vicini. Sapeva che erano in casa, ma nessuno di loro si sforzò di aiutarlo con le sue ferite. La loro porta d'ingresso rimase chiusa. Per lui era un dato di fatto che quegli stessi vicini non provassero sentimenti umani. Si rifiutarono persino di guardare le sue ferite. Alla fine ottenne l'aiuto di cui aveva bisogno dopo aver incontrato qualcuno fuori. Questa persona era disposta a metterlo in contatto con un'ambulanza. Non poteva fare molto da solo. Aveva bisogno di qualcun altro per quello. Il pensiero che continuava a rimuginare riguardava un gioco a cui, sospettava, la gente stava giocando con lui. Non lo raccontò a tutti. Non erano affari di nessuno. Ma essere visto come il "chiacchierone con i piccoli" lo irritava davvero. Non aveva mai fatto del male a nessuno. Non aveva mai pianificato di fare del male agli altri. Prendeva molto sul serio le stesse persone che credeva si stessero comportando male nei suoi confronti, una sorta di "camuffamento" e di comportamento meschino. Aveva segnalato la situazione alla polizia e al consiglio comunale diverse volte. Loro si limitarono a segnalarlo senza prendere alcuna iniziativa. Disse che stavano mandando i "piccoli" a casa sua. Uno di loro suonò il campanello con un lungo oggetto di plastica. Il "piccolo" gli chiese se voleva dargli un'occhiata. Lui disse che non funzionava e non disse chi glielo aveva dato. Chiese se il materiale difettoso potesse essere riparato. Dopo una discussione, decise di uscire di casa. Più tardi, sarebbero tornati con la persona, dicendo che stava cercando di fargli "qualcosa", cosa che, secondo l'altra persona, non stava accadendo. La situazione che avevano creato davanti alla sua porta era apparentemente intenzionale: non si sarebbe lasciato disturbare da "persone insignificanti" che volevano rendergli la vita impossibile. Sulla porta, dichiarò con enfasi che non avrebbe toccato nessuno e ignorò la situazione dei loro visitatori. Poi chiese loro di andarsene e di lasciarlo in pace. Disse che qualcuno stava mandando degli sconosciuti sul suo portico, forse per saperne di più sulla sua vita privata. Fuori, si stava rollando una sigaretta. Il pacchetto era presumibilmente già mezzo vuoto. Fuori, la situazione sembrava tranquilla. Poteva vedere il sole alto nel cielo. Fissando il terreno, accese la sigaretta. Poi soffiò via il fumo. "Non c'è molto da imparare da me. Che sia online o fuori, noto che le persone mi guardano alle spalle in tutto ciò che faccio. Mi distraggono mentre prego. Mentre dormo di notte, sento delle voci al piano di sotto a orari strani. Poi mi alzo dal letto per andare in bagno. Sento qualcuno che mi segue. So che stanno aprendo una borsa e la puzza fuoriesce. È quello che sento. Si suppone che il figlio della madre abbia detto qualcosa di duro. Come vicino, è scioccante. Non si parla così ai propri genitori, credo. Non so se questo abbia a che fare con internet. Quello che fanno oltre alle loro buffonate non sono affari miei. C'è altro in corso...", disse. Avanzò un po' e si voltò. Dall'altra parte, vide molto verde. Alla sua destra, c'era un grande albero. <Continua>

"Μείωση του καπνίσματος; Τα καταστήματα πούρων και τα σούπερ μάρκετ εξακολουθούν να πωλούν υψηλές τιμές" - Μέρος 6

...μετακινούνταν πράγματα εδώ κι εκεί. Αυτό ήταν πολύ αισθητό, παρόλο που δεν μπορούσε να πει αμέσως πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Τον βιντεοσκόπησαν από κοντά ενώ κοιμόταν. Στη συνέχεια τον ρώτησαν πώς μπορούσε να ξέρει αν η διάρρηξη όντως έγινε. Η απάντησή του ήταν σύντομη: ήταν βέβαιο ότι αυτό συνέβη πριν εγκαταστήσει το νέο του σύστημα συναγερμού στο σπίτι του. Εκείνο το βράδυ, όταν σχεδίαζε να πάει στην τουαλέτα, νόμιζε ότι άκουσε απαλούς θορύβους κάτω, όπου κάποιος τον ακολουθούσε. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν η γυναίκα ή κάποιος από τους επισκέπτες στο σπίτι. Η μυρωδιά δεν έφευγε. Σύμφωνα με αυτούς, προερχόταν από σημεία όπου περπατούσε ή καθόταν. Μύριζε κυρίως τη μυρωδιά μέσα από τους τοίχους, οι οποίοι δεν ήταν εντελώς σταθεροί. Δήλωσε ότι οι τοίχοι, εκτός από την πλευρά της τουαλέτας, φθείρονταν περαιτέρω και στο σαλόνι. Η τοιχοποιία ήταν σάπια. Ένας εργολάβος θα έπρεπε να έρθει να την ελέγξει. Κάτι έπρεπε να γίνει σε όλους τους τοίχους. Κατά τη γνώμη του, ωστόσο, η αιτία του προβλήματος βρισκόταν στους γείτονες του κάτω ορόφου. Στην πραγματικότητα, σε ολόκληρο το τετράγωνο όπου έμενε. Το ίδιο βράδυ, βρισκόταν στην τουαλέτα. Για μια στιγμή επικράτησε ησυχία μέχρι που ένιωσε κάποιον από κάτω να «εμφανίζεται κοντά του». Η μυρωδιά στην οποία αναφερόταν σταδιακά επέστρεψε στον επάνω όροφο. Μπορούσε να φανταστεί τη γυναίκα στο μυαλό του. Δεν μπορούσε να πει ποιον είχε προσκαλέσει στο διαμέρισμά της. Υποψιαζόταν ότι είχε κανονίσει πολλά πράγματα η ίδια, και ο σύντροφός της την ακολούθησε. Και οι δύο τον είχαν ακολουθήσει από το διαμέρισμά τους. Ήταν ακράδαντα πεπεισμένος ότι το έκαναν μέσω του χακαρίσματος του ρούτερ και των λογαριασμών του στο διαδίκτυο. Οι μερικές φορές δυνατοί θόρυβοι προέρχονταν απροσδόκητα από τον δρόμο, όχι μακριά από τη βεράντα. Ήταν αρκετά άτομα που δεν είχαν στην πραγματικότητα προσκληθεί στο διαμέρισμα της γυναίκας. Μια μικρή ομάδα έμεινε έξω για λίγο, συνομιλώντας στη μητρική τους γλώσσα. Μερικές φορές ξεστόμιζαν μερικές λέξεις που δεν μπορούσε να καταλάβει ακριβώς. Ήταν σίγουρος ότι συζητούσαν ένα συγκεκριμένο θέμα: ήταν εμφανές όταν, για παράδειγμα, είχε τροποποιήσει την κινητή του συσκευή και είχε αλλάξει όλες τις ρυθμίσεις έτσι ώστε, για μικρό χρονικό διάστημα, κανείς να μην μπορεί (ψηφιακά) να εισβάλει στο σπίτι του. Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς το έκαναν. Ούτε μπορούσε να εξηγήσει τι είχαν κάνει με τις εφαρμογές του. Τα εικονίδια μετακινήθηκαν και έπρεπε να τα ξαναβάλει. Αυτό που τον ενοχλούσε περισσότερο ήταν οι προσευχές του, τις οποίες έκανε σε ένα χαλάκι στο σαλόνι. Τα πράγματα σύντομα πήγαν στραβά όταν κάποιος έκανε κάτι που ξαφνικά τον ανάγκασε να σταματήσει να προσεύχεται. Μια μέρα, πήγε κατευθείαν στο μπαλκόνι. Εκεί, άνοιξε διάπλατα τις πόρτες για να δει αν ήταν κανείς στο σπίτι. Χρειαζόταν απεγνωσμένα βοήθεια, αλλά ξαφνικά έπεσε στο έδαφος. Τραυματίστηκε. Η ζημιά στο χέρι και τον καρπό του φαινόταν σοβαρή. Προσπάθησε να ζητήσει βοήθεια, αλλά δεν μπορούσε να την πάρει από τους ίδιους γείτονες. Ήξερε ότι ήταν στο σπίτι, αλλά κανείς τους δεν έκανε καμία προσπάθεια να τον βοηθήσει με τα τραύματά του. Η μπροστινή τους πόρτα παρέμεινε κλειστή. Ήταν γεγονός για αυτόν ότι αυτοί οι ίδιοι γείτονες δεν είχαν ανθρώπινα συναισθήματα. Αρνούνταν καν να κοιτάξουν τα τραύματά του. Τελικά πήρε τη βοήθεια που χρειαζόταν αφού συνάντησε κάποιον έξω. Αυτό το άτομο ήταν πρόθυμο να τον φέρει σε επαφή με ένα ασθενοφόρο. Δεν μπορούσε να κάνει πολλά μόνος του. Χρειαζόταν κάποιον άλλο για αυτό. Η σκέψη που επαναλάμβανε συνεχώς ήταν για ένα παιχνίδι που οι άνθρωποι, υποψιαζόταν, έπαιζαν μαζί του. Δεν το έλεγε σε όλους. Δεν ήταν δουλειά κανενός. Αλλά το να τον θεωρούν «ο ομιλητής με τα μικρά ανθρωπάκια» τον ενοχλούσε πολύ. Ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Ποτέ δεν σχεδίαζε να βλάψει άλλους. Πήρε πολύ σοβαρά τους ίδιους ανθρώπους που πίστευε ότι του συμπεριφέρονταν άσχημα, κάποιο είδος «καμουφλάζ» και κακής συμπεριφοράς. Είχε αναφέρει την κατάσταση στην αστυνομία και το δημοτικό συμβούλιο αρκετές φορές. Απλώς το ανέφεραν χωρίς να λάβουν καμία ενέργεια. Είπε ότι έστελναν τα «μικρά ανθρωπάκια» στην πόρτα του. Ένας από αυτούς χτύπησε το κουδούνι με ένα μακρύ, πλαστικό αντικείμενο. Ο «μικρός» τον ρώτησε αν ήθελε να το δει. Είπε ότι δεν λειτουργούσε και δεν είπε ποιος του το είχε δώσει. Ρώτησε αν το ελαττωματικό υλικό μπορούσε να επισκευαστεί. Μετά από έναν καβγά, αποφάσισε να φύγει από την μπροστινή του πόρτα. Αργότερα, φέρεται να πέρασαν με το άτομο, λέγοντας ότι προσπαθούσε να του κάνει «κάτι», κάτι που, σύμφωνα με το άλλο άτομο, δεν συνέβαινε. Η κατάσταση που είχαν δημιουργήσει στην μπροστινή του πόρτα ήταν προφανώς σκόπιμη: δεν άφηνε τον εαυτό του να ενοχλείται από «μικρά ανθρωπάκια» που ήθελαν να του κάνουν τη ζωή άθλια. Στην μπροστινή πόρτα, δήλωσε εμφατικά ότι δεν άγγιζε κανέναν και αγνοούσε την κατάσταση των επισκεπτών τους. Στη συνέχεια, τους ζήτησε να φύγουν και να τον αφήσουν μόνο του. Είπε ότι κάποιος έστελνε αγνώστους στη βεράντα του, πιθανώς για να μάθουν περισσότερα για την προσωπική του ζωή. Έξω, έστριβε ένα τσιγάρο. Το πακέτο υποτίθεται ότι ήταν ήδη μισοάδειο. Τα πράγματα φαίνονταν λογικά έξω. Μπορούσε να δει τον ήλιο ψηλά στον ουρανό. Κοιτάζοντας κάτω στο έδαφος, άναψε το τσιγάρο. Στη συνέχεια φύσηξε τον καπνό. «Δεν έχω πολλά να κερδίσω από εμένα. Είτε είμαι online είτε έξω, παρατηρώ ανθρώπους να κοιτάζουν πάνω από τον ώμο μου σε ό,τι κάνω. Αποσπάται η προσοχή μου ενώ προσεύχομαι. Ενώ κοιμάμαι το βράδυ, ακούω φωνές από κάτω σε περίεργες στιγμές. Μετά σηκώνομαι από το κρεβάτι για να πάω στην τουαλέτα. Ακούω κάποιον να με ακολουθεί. Ξέρω ότι ανοίγουν μια σακούλα και η δυσοσμία βγαίνει. Αυτό μυρίζω. Το παιδί της μητέρας υποτίθεται ότι έλεγε κάτι σκληρό. Ως γείτονας, είναι σοκαριστικό. Δεν μιλάς έτσι στους γονείς σου, νομίζω. Δεν ξέρω αν αυτό έχει να κάνει με το διαδίκτυο. Το τι κάνουν εκτός από τις γελοιότητές τους δεν με αφορά. Συμβαίνουν περισσότερα...» είπε. Περπάτησε λίγο μπροστά και γύρισε. Από την άλλη πλευρά, είδε πολύ πράσινο. Στα δεξιά του, υπήρχε ένα μεγάλο δέντρο. <Συνέχεια>

„Spadek palenia tytoniu? Sklepy z cygarami i supermarkety wciąż oferują wysokie ceny” – Część 6

…przemieszczano tu i tam różne rzeczy. Było to bardzo zauważalne, choć nie potrafił od razu powiedzieć, jak to się stało. Został sfilmowany z bliska, gdy spał. Następnie zapytano go, skąd wiedział, że włamanie rzeczywiście miało miejsce. Jego odpowiedź była krótka: na pewno wydarzyło się to, zanim zainstalował w domu nowy system alarmowy. Tego wieczoru, gdy planował pójść do łazienki, zdawało mu się, że słyszy ciche dźwięki na dole, ktoś za nim idzie. Nie mógł do końca stwierdzić, czy to kobieta, czy któryś z gości w domu. Zapach nie ustępował. Według nich pochodził z miejsc, w których chodził lub siedział. Czuł go głównie przez ściany, które nie były całkowicie solidne. Stwierdził, że ściany, oprócz tej przy toalecie, niszczały również w salonie. Cegła była spróchniała. Musiałby przyjechać wykonawca i ją obejrzeć. Trzeba było coś zrobić ze wszystkimi ścianami. Jego zdaniem jednak przyczyną problemu byli sąsiedzi z dołu. Właściwie cały blok, w którym mieszkał. Tego samego wieczoru był w toalecie. Przez chwilę panowała cisza, aż poczuł, że ktoś z dołu „pojawia się obok niego”. Zapach, o którym wspominał, stopniowo powracał na górę. Widział w myślach kobietę. Nie potrafił powiedzieć, kogo zaprosiła do swojego mieszkania. Podejrzewał, że wiele rzeczy załatwiła sama, a jej partner podążał za nią. Oboje wyszli za nim z mieszkania. Był przekonany, że zrobili to dzięki włamaniu się do jego routera i kont internetowych. Głośne dźwięki, czasami niespodziewanie, dobiegały z ulicy, niedaleko ganku. To było kilka osób, które w rzeczywistości nie zostały zaproszone do mieszkania kobiety. Niewielka grupka zatrzymała się na zewnątrz, rozmawiając w ojczystym języku. Czasami wykrzykiwali kilka słów, których nie do końca rozumiał. Był pewien, że rozmawiają o konkretnym temacie: było to oczywiste, gdy na przykład zmodyfikował swoje urządzenie mobilne i zmienił wszystkie ustawienia, tak że przez krótki czas nikt nie mógł (cyfrowo) włamać się do jego domu. Nie mógł zrozumieć, jak to zrobili. Nie potrafił też wyjaśnić, co zrobili z jego aplikacjami. Ikony zostały przeniesione i musiał je odłożyć. Najbardziej irytowały go modlitwy, które odmawiał na macie w salonie. Sytuacja szybko się pogorszyła, gdy ktoś zrobił coś, co nagle zmusiło go do przerwania modlitwy. Pewnego dnia poszedł prosto na balkon. Tam szeroko otworzył drzwi, żeby sprawdzić, czy ktoś jest w domu. Rozpaczliwie potrzebował pomocy, ale nagle upadł na ziemię. Zranił się. Uszkodzenie dłoni i nadgarstka wyglądało na poważne. Próbował prosić o pomoc, ale nie mógł jej uzyskać od tych samych sąsiadów. Wiedział, że są w domu, ale żaden z nich nie podjął próby pomocy w jego obrażeniach. Ich drzwi wejściowe pozostały zamknięte. Dla niego było faktem, że ci sami sąsiedzi nie mieli ludzkich uczuć. Odmówili nawet przyjrzenia się jego obrażeniom. W końcu uzyskał potrzebną pomoc po spotkaniu kogoś na zewnątrz. Ta osoba była gotowa skontaktować go z karetką. Sam niewiele mógł zrobić. Potrzebował do tego kogoś innego. Myśl, którą wciąż powtarzał, dotyczyła gry, w którą, jak podejrzewał, ludzie się z nim bawią. Nie powiedział o tym wszystkim. To nie była niczyja sprawa. Ale bycie postrzeganym jako „gadacz z małymi ludźmi” naprawdę go drażniło. Nigdy nikogo nie skrzywdził. Nigdy nie planował krzywdzić innych. Bardzo poważnie traktował tych samych ludzi, którzy jego zdaniem zachowywali się wobec niego niewłaściwie, stosując jakiś rodzaj „kamuflażu” i podłe zachowanie. Kilkakrotnie zgłaszał tę sytuację policji i radzie miasta. Po prostu zgłaszali to, nie podejmując żadnych działań. Powiedział, że wysyłają „małych ludzi” pod jego drzwi. Jeden z nich zadzwonił do drzwi długim, plastikowym przedmiotem. „Mały” zapytał go, czy chce go obejrzeć. Powiedział, że nie działa i nie powiedział, kto mu go dał. Zapytał, czy wadliwy materiał da się naprawić. Po kłótni postanowił wyjść z domu. Później rzekomo przyszli z tym człowiekiem, mówiąc, że próbuje mu „coś zrobić”, co według drugiej osoby nie miało miejsca. Sytuacja, którą stworzyli pod jego domem, była najwyraźniej celowa: nie pozwalał, by przeszkadzali mu „mali ludzie”, którzy chcieli mu uprzykrzyć życie. Przy drzwiach stanowczo oświadczył, że nikogo nie dotyka i ignoruje sytuację ich gości. Następnie poprosił ich, żeby wyszli i zostawili go w spokoju. Powiedział, że ktoś przysyła na jego ganek nieznajomych, prawdopodobnie po to, by dowiedzieć się czegoś więcej o jego życiu prywatnym. Na zewnątrz skręcał papierosa. Paczka była podobno już w połowie pusta. Na zewnątrz wszystko wyglądało w porządku. Widział słońce wysoko na niebie. Wpatrując się w ziemię, zapalił papierosa. Potem wydmuchał dym. „Nie mam z czego czerpać. Czy to w sieci, czy poza nią, zauważam, że ludzie zaglądają mi przez ramię, obserwując wszystko, co robię. Rozpraszają mnie podczas modlitwy. Śpiąc w nocy, słyszę głosy na dole o dziwnych porach. Wstaję z łóżka, żeby iść do łazienki. Słyszę, że ktoś za mną idzie. Wiem, że otwierają torbę i smród się ulatnia. To właśnie czuję. Dziecko matki rzekomo powiedziało coś ostrego. Jako sąsiad, to szokujące. Chyba nie rozmawia się w ten sposób z rodzicami. Nie wiem, czy to ma coś wspólnego z internetem. To, co robią poza swoimi wybrykami, to nie moja sprawa. Dzieje się coś więcej…” powiedział. Poszedł kawałek do przodu i odwrócił się. Po drugiej stronie zobaczył dużo zieleni. Po jego prawej stronie rosło duże drzewo. <Ciąg dalszy nastąpi>

„Спад в тютюнопушенето? Магазините за пури и супермаркетите все още продават на високи цени“ - Част 6

...неща се местеха тук-там. Това беше много забележимо, въпреки че той не можеше веднага да каже как е могло да се случи това. Той беше заснет отблизо, докато спеше. След това го попитаха как може да разбере дали кражбата с взлом наистина се е случила. Отговорът му беше кратък: сигурно е, че това се е случило преди да инсталира новата си алармена система в дома си. Същата вечер, когато планираше да отиде до банята, му се стори, че чува тихи шумове долу, където някой го следва. Не можеше да разбере дали е жената или някой от посетителите в къщата. Миризмата не изчезваше. Според тях идваше от места, където ходеше или седеше. Усещаше миризмата най-вече през стените, които не бяха напълно здрави. Той заяви, че стените, освен тази от тоалетната страна, се разпадат допълнително и в хола. Тухлената зидария е изгнила. Щеше да трябва да дойде изпълнител и да я огледа. Трябваше да се направи нещо по всички стени. Според него обаче причината за проблема се криела в съседите от долния етаж. Всъщност, в целия блок, където живеел. Същата вечер той бил в тоалетната. За момент било тихо, докато не усетил някой долу да „се появява близо до него“. Миризмата, за която говорел, постепенно се разпространила обратно нагоре. Можел да си представи жената в съзнанието. Не можел да каже кого е поканила в апартамента си. Подозирал, че сама е уредила много неща и че партньорът ѝ я е последвал. И двамата го бяха последвали от апартамента си. Той бил твърдо убеден, че са го направили чрез хакването на рутера и интернет акаунтите му. Понякога силните шумове идвали неочаквано от улицата, недалеч от верандата. Те били няколко души, които всъщност не били поканени в апартамента на жената. Малка група се бавила известно време навън, разговаряйки на родния си език. Понякога изтърсвали по няколко думи, които той не можел да разбере съвсем. Той беше сигурен, че обсъждат конкретна тема: това беше очевидно, когато например беше модифицирал мобилното си устройство и беше променил всички настройки, така че за кратко време никой да не може (цифрово) да проникне в дома му. Не можеше да разбере как са го направили. Също така не можеше да обясни какво са направили с приложенията му. Иконите бяха преместени и той трябваше да ги върне обратно. Това, което го дразнеше най-много, бяха молитвите му, които правеше на постелка в хола. Нещата скоро се объркаха, когато някой направи нещо, което внезапно го принуди да спре да се моли. Един ден той отиде директно на балкона. Там отвори широко вратите, за да види дали има някой вкъщи. Отчаяно се нуждаеше от помощ, но изведнъж падна на земята. Нарани се. Щетите по ръката и китката му изглеждаха сериозни. Опита се да поиска помощ, но не можа да я получи от същите съседи. Знаеше, че са си вкъщи, но никой от тях не направи опит да му помогне с нараняванията му. Входната им врата остана затворена. За него беше факт, че същите тези съседи нямаха човешки чувства. Те отказаха дори да погледнат нараняванията му. В крайна сметка той получил помощта, от която се нуждаел, след като срещнал някого отвън. Този човек бил готов да го свърже с линейка. Сам не можел да направи много. Имал нужда от някой друг за това. Мисълта, която непрекъснато си повтарял, била за игра, която хората, подозирал, играят с него. Не казвал на всички за това. Не било ничия работа. Но това, че го възприемат като „приказващия с малки хора“, наистина го дразнело. Никога не е наранявал никого. Никога не е планирал да наранява други. Приемал много сериозно същите хора, за които вярвал, че се държат лошо с него, някакъв вид „камуфлаж“ и лошо поведение. Няколко пъти е докладвал ситуацията на полицията и градския съвет. Те просто са я докладвали, без да предприемат никакви действия. Той казал, че изпращат „малките хора“ до прага му. Един от тях позвънил на вратата с дълъг пластмасов предмет. „Малкият“ го попитал дали иска да го погледне. Той казал, че не работи и не казал кой му е дал това нещо. Попитал дали дефектният материал може да бъде поправен. След спор, той решил да напусне входната врата. По-късно те уж дошли с човека, казвайки, че се опитва да му направи „нещо“, което според другия човек не се е случвало. Ситуацията, която създали пред входната му врата, очевидно е била умишлена: той не позволявал да бъде обезпокояван от „малки хора“, които са се опитвали да му направят живота горчив. На входната врата той категорично заявил, че не докосва никого и игнорира ситуацията с посетителите им. След това ги помолил да си тръгнат и да го оставят на мира. Казал, че някой изпраща непознати на верандата му, вероятно за да научат повече за личния му живот. Навън си свивал цигара. Кутията уж била вече наполовина празна. Нещата изглеждали разумни. Виждал слънцето високо в небето. Втренчил поглед в земята, запалил цигарата. След това издухал дима. „Няма много какво да се спечели от мен. Независимо дали е онлайн или навън, забелязвам хора, които гледат през рамото ми и гледат всичко, което правя. Разсейвам се от тях, докато се моля. Докато спя през нощта, чувам гласове долу в странни моменти. После ставам от леглото, за да отида до тоалетната. Чувам някой да ме следва. Знам, че се отваря чанта и се излиза миризма. Това усещам. Детето на майката би трябвало да е казало нещо грубо. Като съсед, това е шокиращо. Мисля, че не се говори така с родителите си. Не знам дали това има нещо общо с интернет. Това, което правят освен лудориите си, не е моя работа. Има още неща, които се случват...“, каза той. Пристъпи малко напред и се обърна. От другата страна видя много зеленина. Отдясно имаше голямо дърво. <Продължение след това>

„Pad pušenja duhana? Trgovine cigarama i supermarketi i dalje prodaju po visokim cijenama“ - 6. dio

...stvari su se premještale amo-tamo. To je bilo vrlo primjetno, iako nije mogao odmah reći kako se to moglo dogoditi. Snimljen je izbliza dok je spavao. Zatim su ga pitali kako je mogao znati je li se provala doista dogodila. Njegov odgovor bio je kratak: sigurno se to dogodilo prije nego što je instalirao svoj novi alarmni sustav u svom domu. Te večeri, kada je planirao otići u kupaonicu, pomislio je da čuje tihe zvukove dolje gdje ga netko prati. Nije mogao točno shvatiti je li to žena ili netko od posjetitelja u kući. Miris nije nestajao. Prema njihovim riječima, dolazio je s mjesta gdje je hodao ili sjedio. Uglavnom je miris osjećao kroz zidove, koji nisu bili potpuno zdravi. Izjavio je da zidovi, osim one sa strane WC-a, dodatno propadaju i u dnevnoj sobi. Zidanje je bilo trulo. Izvođač radova morao bi doći i pogledati to. Nešto se moralo učiniti sa svim zidovima. Po njegovom mišljenju, međutim, uzrok problema bio je u susjedima u prizemlju. Zapravo, u cijelom bloku u kojem je živio. Iste večeri bio je u kupaonici. Na trenutak je bilo tiho dok nije osjetio da se netko dolje "pojavio blizu njega". Miris na koji je mislio postupno se vratio na kat. Mogao je zamisliti ženu u mislima. Nije mogao reći koga je pozvala u svoj stan. Sumnjao je da je sama organizirala mnoge stvari, a njezin partner ju je slijedio. Oboje su ga pratili iz stana. Bio je čvrsto uvjeren da su to učinili hakiranjem njegovog routera i internetskih računa. Ponekad glasni zvukovi dolazili su neočekivano s ulice, nedaleko od trijema. Bilo je to nekoliko ljudi koji zapravo nisu bili pozvani u ženin stan. Mala skupina neko se vrijeme zadržala vani, razgovarajući na svom materinjem jeziku. Ponekad bi izlanuli nekoliko riječi koje nije baš razumio. Bio je siguran da raspravljaju o određenoj temi: to je bilo očito kada je, na primjer, modificirao svoj mobilni uređaj i promijenio sve postavke tako da nitko na kratko vrijeme nije mogao (digitalno) provaliti u njegov dom. Nije mogao razumjeti kako su to učinili. Također nije mogao objasniti što su učinili s njegovim aplikacijama. Ikone su bile premještene i morao ih je vratiti. Ono što ga je najviše iritiralo bile su njegove molitve, koje je obavljao na prostirci u dnevnoj sobi. Stvari su ubrzo krenule po zlu kada je netko učinio nešto što ga je iznenada prisililo da prestane moliti. Jednog dana otišao je ravno na balkon. Tamo je širom otvorio vrata da vidi ima li koga kod kuće. Očajnički mu je bila potrebna pomoć, ali je iznenada pao na tlo. Ozlijedio se. Oštećenje ruke i zapešća činilo se ozbiljnim. Pokušao je zatražiti pomoć, ali nije je mogao dobiti od istih tih susjeda. Znao je da su kod kuće, ali nitko od njih nije se potrudio pomoći mu s ozljedama. Njihova ulazna vrata ostala su zatvorena. Za njega je bila činjenica da ti isti susjedi nemaju ljudskih osjećaja. Odbili su čak i pogledati njegove ozljede. Na kraju je dobio pomoć koja mu je bila potrebna nakon što je vani susreo nekoga. Ta ga je osoba htjela spojiti s hitnom pomoći. Sam nije mogao puno učiniti. Za to mu je trebao netko drugi. Misao koju je stalno ponavljao bila je o igri koju su ljudi, sumnjao je, igrali s njim. Nije svima pričao o tome. To se nikoga nije ticalo. Ali to što su ga smatrali "pričačem s malim ljudima" stvarno ga je živciralo. Nikada nikome nije naudio. Nikada nije planirao povrijediti druge. Iste ljude za koje je vjerovao da se prema njemu loše ponašaju, neka vrsta "kamuflaža" i zločesto ponašanje, shvaćao je vrlo ozbiljno. Nekoliko je puta prijavio situaciju policiji i gradskom vijeću. Jednostavno su je prijavili bez ikakve akcije. Rekao je da šalju "male ljude" na njegova vrata. Jedan od njih pozvonio je na vrata dugim, plastičnim predmetom. "Mali" ga je pitao želi li to pogledati. Rekao je da ne radi i nije rekao tko mu je dao tu stvar. Pitao je može li se neispravan materijal popraviti. Nakon svađe, odlučio je napustiti svoja ulazna vrata. Kasnije su navodno došli s tom osobom, rekavši da mu pokušava "nešto" učiniti, što se, prema riječima druge osobe, nije događalo. Situacija koju su stvorili na njegovim ulaznim vratima očito je bila namjerna: nije dopustio da ga uznemiravaju "mali ljudi" koji su mu htjeli zagorčati život. Na ulaznim vratima je odlučno izjavio da nikoga ne dira i ignorira situaciju njihovih posjetitelja. Zatim ih je zamolio da odu i ostave ga na miru. Rekao je da netko šalje strance na njegovu verandu, možda da saznaju više o njegovom privatnom životu. Vani je motao cigaretu. Kutija je navodno već bila napola prazna. Vani je sve izgledalo razumno. Mogao je vidjeti sunce visoko na nebu. Gledajući u tlo, zapalio je cigaretu. Zatim je ispuhao dim. „Nema se puno toga dobiti od mene. Bilo online ili vani, primjećujem ljude kako mi gledaju preko ramena na sve što radim. Ometaju me dok se molim. Dok spavam noću, čujem glasove dolje u neobično vrijeme. Zatim ustajem iz kreveta da odem u kupaonicu. Čujem da me netko prati. Znam da se otvara vrećica i da smrad izlazi. To osjećam. Majčino dijete je navodno reklo nešto grubo. Kao susjedu, to je šokantno. Ne razgovara se tako s roditeljima, mislim. Ne znam ima li ovo ikakve veze s internetom. Ono što rade osim svojih ludorija, nije moja stvar. Događa se nešto više...“ rekao je. Hodao je malo naprijed i okrenuo se. S druge strane ugledao je puno zelenila. S desne strane bilo je veliko drvo. <Nastavak slijedi>

"Pad pušenja duhana? Prodavnice cigara i supermarketi i dalje prodaju po visokim cijenama" - Dio 6

...stvari su se premještale amo-tamo. To je bilo vrlo primjetno, iako nije mogao odmah reći kako se to moglo dogoditi. Snimljen je izbliza dok je spavao. Zatim su ga pitali kako je mogao znati da li se provala zaista dogodila. Njegov odgovor je bio kratak: sigurno se to dogodilo prije nego što je instalirao svoj novi alarmni sistem u svojoj kući. Te večeri, kada je planirao otići u kupatilo, pomislio je da čuje tihe zvukove dolje gdje ga neko prati. Nije mogao sasvim shvatiti da li je to žena ili neko od posjetilaca u kući. Miris nije nestajao. Prema njihovim riječima, dolazio je s mjesta gdje je hodao ili sjedio. Uglavnom je miris osjećao kroz zidove, koji nisu bili potpuno zdravi. Izjavio je da zidovi, osim one sa strane toaleta, dodatno propadaju i u dnevnoj sobi. Zidanje je bilo trulo. Izvođač radova bi morao doći i pogledati. Nešto se moralo uraditi na svim zidovima. Međutim, po njegovom mišljenju, uzrok problema ležao je u komšijama dolje. Zapravo, u cijelom bloku u kojem je živio. Iste večeri bio je u toaletu. Na trenutak je bilo tiho dok nije osjetio da se neko dolje "pojavio blizu njega". Miris na koji je mislio postepeno se vraćao na sprat. Mogao je zamisliti ženu u svojim mislima. Nije mogao reći koga je pozvala u svoj stan. Sumnjao je da je sama organizirala mnoge stvari, a njen partner ju je pratio. Oboje su ga pratili iz svog stana. Bio je čvrsto uvjeren da su to učinili hakovanjem njegovog rutera i internet računa. Ponekad glasni zvukovi dolazili su neočekivano s ulice, nedaleko od trijema. Bilo je to nekoliko ljudi koji zapravo nisu bili pozvani u ženin stan. Mala grupa se neko vrijeme zadržala vani, razgovarajući na svom maternjem jeziku. Ponekad bi izlanuli nekoliko riječi koje nije mogao sasvim razumjeti. Bio je siguran da razgovaraju o određenoj temi: to je bilo očigledno kada je, na primjer, modificirao svoj mobilni uređaj i promijenio sva podešavanja tako da, na kratko vrijeme, niko nije mogao (digitalno) provaliti u njegov dom. Nije mogao shvatiti kako su to uradili. Također nije mogao objasniti šta su uradili s njegovim aplikacijama. Ikone su bile premještene i morao ih je vratiti. Ono što ga je najviše iritiralo bile su njegove molitve, koje je obavljao na prostirci u dnevnoj sobi. Stvari su ubrzo krenule po zlu kada je neko učinio nešto što ga je iznenada natjeralo da prestane moliti. Jednog dana, otišao je pravo na balkon. Tamo je širom otvorio vrata da vidi ima li koga kod kuće. Očajnički mu je bila potrebna pomoć, ali je iznenada pao na zemlju. Povrijedio se. Oštećenje ruke i zgloba izgledalo je ozbiljno. Pokušao je zatražiti pomoć, ali nije mogao dobiti od istih tih komšija. Znao je da su kod kuće, ali niko od njih nije uložio nikakav napor da mu pomogne s povredama. Njihova ulazna vrata ostala su zatvorena. Za njega je bila činjenica da te iste komšije nemaju ljudskih osjećaja. Odbijali su čak i pogledati njegove povrede. Na kraju je dobio pomoć koja mu je bila potrebna nakon što je vani sreo nekoga. Ta osoba je bila spremna da ga spoji s hitnom pomoći. Sam nije mogao mnogo učiniti. Za to mu je trebao neko drugi. Misao koju je stalno ponavljao bila je o igri koju ljudi, sumnjao je, igraju s njim. Nije svima pričao o tome. To se nije ničije ticalo. Ali to što je viđen kao "onaj koji priča s malim ljudima" zaista ga je iritiralo. Nikada nikome nije naudio. Nikada nije planirao povrijediti druge. Iste ljude za koje je vjerovao da se prema njemu loše ponašaju, neka vrsta "kamuflaža" i zločesto ponašanje, shvatao je vrlo ozbiljno. Nekoliko puta je prijavio situaciju policiji i gradskom vijeću. Oni su je jednostavno prijavili bez ikakve akcije. Rekao je da šalju "male ljude" na njegova vrata. Jedan od njih je pozvonio na vrata dugim, plastičnim predmetom. "Mali" ga je pitao želi li to pogledati. Rekao je da ne radi i nije rekao ko mu je dao tu stvar. Pitao je može li se neispravan materijal popraviti. Nakon svađe, odlučio je napustiti svoja ulazna vrata. Kasnije su navodno došli s tom osobom, rekavši da pokušava da mu "nešto" uradi, što se, prema riječima druge osobe, nije događalo. Situacija koju su stvorili na njegovim ulaznim vratima očigledno je bila namjerna: nije dozvolio da ga uznemiravaju "mali ljudi" koji su htjeli da mu zagorčaju život. Na ulaznim vratima je odlučno izjavio da nikoga ne dira i da ignoriše situaciju njihovih posjetilaca. Zatim ih je zamolio da odu i ostave ga na miru. Rekao je da neko šalje strance na njegov trijem, moguće da saznaju više o njegovom privatnom životu. Napolju je motao cigaretu. Kutija je navodno već bila napola prazna. Napolju je sve izgledalo razumno. Mogao je vidjeti sunce visoko na nebu. Gledajući u zemlju, zapalio je cigaretu. Zatim je ispuhao dim. „Nema se mnogo toga od mene dobiti. Bilo da je online ili vani, primjećujem ljude kako mi gledaju preko ramena na sve što radim. Ometaju me dok se molim. Dok spavam noću, čujem glasove dolje u neobično vrijeme. Onda ustanem iz kreveta da odem u kupatilo. Čujem da me neko prati. Znam da se otvara torba i da se širi smrad. To je ono što osjećam. Majčino dijete je navodno reklo nešto grubo. Kao komšija, to je šokantno. Ne razgovara se tako sa roditeljima, mislim. Ne znam da li ovo ima ikakve veze sa internetom. Ono što rade osim svojih ludorija nije moja stvar. Dešava se nešto više...“ rekao je. Hodao je malo naprijed i okrenuo se. S druge strane je vidio mnogo zelenila. S njegove desne strane bilo je veliko drvo. <Nastavak slijedi>

«Снижение курения? Сигарные магазины и супермаркеты по-прежнему продают по высоким ценам» — Часть 6

... вещи переставлялись туда-сюда. Это было очень заметно, хотя он не мог сразу объяснить, как это могло произойти. Его сняли крупным планом, пока он спал. Затем его спросили, как он может знать, действительно ли произошла кража со взломом. Его ответ был кратким: это точно произошло до того, как он установил новую сигнализацию в доме. В тот вечер, когда он собирался пойти в ванную, ему показалось, что он услышал тихие звуки внизу, откуда кто-то шёл за ним. Он не мог точно понять, была ли это женщина или кто-то из гостей в доме. Запах не выветривался. По их словам, он исходил оттуда, где он ходил или сидел. Он чувствовал запах в основном через стены, которые были не совсем прочными. Он заявил, что стены, помимо стены туалета, продолжали разрушаться и в гостиной. Кирпичная кладка была гнилой. Придётся приехать подрядчику и осмотреть её. Что-то нужно было делать со всеми стенами. Однако, по его мнению, причина проблемы была в соседях снизу. Фактически, во всем квартале, где он жил. В тот же вечер он был в туалете. На мгновение стало тихо, пока он не почувствовал, что кто-то внизу «появился рядом с ним». Запах, о котором он говорил, постепенно вернулся наверх. Он мысленно представил себе эту женщину. Он не мог сказать, кого она пригласила в свою квартиру. Он подозревал, что она многое организовала сама, а её партнёр следил за ней. Они оба следили за ним из квартиры. Он был твёрдо убеждён, что сделали это, взломав его роутер и интернет-аккаунты. Иногда громкие звуки неожиданно доносились с улицы, недалеко от крыльца. Это были несколько человек, которых на самом деле не приглашали в квартиру женщины. Небольшая группа людей некоторое время держалась снаружи, разговаривая на родном языке. Иногда они выпаливали несколько слов, которые он не совсем понимал. Он был уверен, что они обсуждают конкретную тему: это стало очевидно, например, когда он модифицировал своё мобильное устройство и изменил все настройки, чтобы на короткое время никто не мог (цифровым путём) проникнуть в его дом. Он не мог понять, как им это удалось. Он также не мог объяснить, что они сделали с его приложениями. Значки сдвинулись, и ему пришлось вернуть их на место. Больше всего его раздражали молитвы, которые он возносил на коврике в гостиной. Вскоре всё пошло не так, когда кто-то сделал что-то, что внезапно заставило его прекратить молитву. Однажды он вышел прямо на балкон. Там он распахнул двери, чтобы посмотреть, есть ли кто-нибудь дома. Он отчаянно нуждался в помощи, но внезапно упал на землю. Он поранился. Повреждения руки и запястья казались серьёзными. Он пытался позвать на помощь тех же соседей, но не смог её получить. Он знал, что они дома, но никто из них не пытался помочь ему с травмами. Их входная дверь оставалась закрытой. Он был уверен, что у этих самых соседей нет человеческих чувств. Они отказались даже осмотреть его травмы. В конце концов, он получил необходимую помощь, встретив кого-то на улице. Этот человек согласился связать его со скорой. Сам он мало что мог сделать. Ему нужен был кто-то другой. Мысль, которую он постоянно прокручивал в голове, была об игре, в которую, как он подозревал, играли с ним люди. Он никому об этом не рассказывал. Это никого не касалось. Но то, что его считали «говоруном с маленькими людьми», его очень раздражало. Он никогда никому не причинял вреда. Он никогда не планировал причинять вред другим. Он очень серьёзно относился к тем людям, которые, по его мнению, плохо с ним обращались, используя своего рода «маскировку» и подлое поведение. Он несколько раз сообщал о ситуации в полицию и городской совет. Они просто сообщали об этом, не предпринимая никаких действий. Он сказал, что они присылают «маленьких людей» к его порогу. Один из них позвонил в дверной звонок длинным пластиковым предметом. «Малыш» спросил, не хочет ли он взглянуть на него. Он сказал, что устройство не работает, и не сказал, кто ему это дал. Он спросил, можно ли отремонтировать дефектный материал. После спора он решил уйти из дома. Позже, как утверждается, они пришли вместе с этим человеком, сказав, что он пытался с ним «что-то сделать», чего, по словам другого человека, не происходило. Ситуация, которую они создали у его дома, была, по-видимому, преднамеренной: он не позволял себе беспокоить «мелких людей», которые хотели испортить ему жизнь. У входа он решительно заявил, что никого не трогает, и проигнорировал их визиты. Затем он попросил их уйти и оставить его в покое. Он сказал, что кто-то посылает незнакомцев к нему на крыльцо, возможно, чтобы узнать больше о его личной жизни. На улице он скручивал сигарету. Пачка, предположительно, была уже наполовину пуста. Снаружи всё выглядело вполне прилично. Он видел солнце высоко в небе. Глядя вниз, он закурил сигарету. Затем он выдохнул дым. «От меня мало что можно получить. Будь то в интернете или на улице, я замечаю, как люди смотрят мне через плечо на всё, что я делаю. Они отвлекают меня во время молитвы. Ночью, когда я сплю, я слышу голоса внизу в необычное время. Затем я встаю с кровати, чтобы пойти в ванную. Слышу, что кто-то идёт за мной. Я знаю, что открывается сумка, и оттуда идёт вонь. Именно этот запах я и чувствую. Ребёнок матери, кажется, сказал что-то грубое. Как сосед, я шокируюсь. С родителями так не разговаривают, я думаю. Не знаю, связано ли это как-то с интернетом. Чем они занимаются, кроме своих выходок, меня не касается. Там происходит нечто большее…» — сказал он. Он прошёл немного вперёд и обернулся. На другой стороне он увидел много зелени. Справа от него росло большое дерево. <Продолжение следует>

„Tabako rūkymo mažėjimas? Cigarų parduotuvės ir prekybos centrai vis dar parduoda aukštas kainas“ – 6 dalis

...daiktai buvo perstumdomi šen bei ten. Tai buvo labai pastebima, nors jis negalėjo iš karto pasakyti, kaip tai galėjo įvykti. Jis buvo nufilmuotas iš arti miegantis. Tada jo buvo paklausta, kaip jis galėjo žinoti, ar įsilaužimas iš tikrųjų įvyko. Jo atsakymas buvo trumpas: buvo tikra, kad tai įvyko dar prieš jam įrengiant naują signalizacijos sistemą namuose. Tą vakarą, planuodamas eiti į vonios kambarį, jam pasirodė, kad apačioje girdi tylų garsą, kažkas jį seka. Jis negalėjo tiksliai suprasti, ar tai moteris, ar vienas iš namo svečių. Kvapas niekur nedingo. Pasak jų, jis sklido iš vietų, kur jis vaikščiojo ar sėdėjo. Jis daugiausia kvapą užuodė per sienas, kurios nebuvo visiškai tvirtos. Jis teigė, kad sienos, išskyrus tualeto pusę, taip pat toliau irsta svetainėje. Plytų mūras buvo supuvęs. Reikėtų atvykti rangovui ir apžiūrėti. Reikėjo ką nors padaryti su visomis sienomis. Tačiau jo nuomone, problemos priežastis slypėjo apačioje gyvenančiuose kaimynuose. Tiesą sakant, visame kvartale, kuriame jis gyveno. Tą patį vakarą jis buvo tualete. Akimirką buvo tylu, kol jis pajuto, kad kažkas apačioje „atsirado šalia jo“. Kvapas, apie kurį jis kalbėjo, pamažu vėl pakilo į viršų. Jis galėjo įsivaizduoti moterį. Jis negalėjo pasakyti, ką ji pakvietė į savo butą. Jis įtarė, kad ji pati sutvarkė daug dalykų, o jos partneris sekė paskui ją. Abu jie sekė jį iš savo buto. Jis buvo tvirtai įsitikinęs, kad jie tai padarė įsilaužę į jo maršrutizatorių ir interneto paskyras. Kartais garsūs triukšmai netikėtai sklido iš gatvės, netoli verandos. Tai buvo keli žmonės, kurie iš tikrųjų nebuvo pakviesti į moters butą. Maža grupelė kurį laiką užsibuvo lauke, kalbėdamiesi gimtąja kalba. Kartais jie išsprūsdavo kelis žodžius, kurių jis nelabai suprato. Jis buvo tikras, kad jie diskutuoja apie konkrečią temą: tai buvo akivaizdu, kai, pavyzdžiui, jis modifikavo savo mobilųjį įrenginį ir pakeitė visus nustatymus taip, kad trumpam niekas negalėtų (skaitmeniniu būdu) įsilaužti į jo namus. Jis negalėjo suprasti, kaip jie tai padarė. Jis taip pat negalėjo paaiškinti, ką jie padarė su jo programėlėmis. Piktogramos buvo perkeltos, ir jis turėjo jas vėl padėti. Labiausiai jį erzino maldos, kurias jis melsdavosi ant kilimėlio svetainėje. Netrukus viskas pakrypo bloga linkme, kai kažkas padarė kažką, kas staiga privertė jį nustoti melstis. Vieną dieną jis išėjo tiesiai į balkoną. Ten jis plačiai atidarė duris, norėdamas pamatyti, ar kas nors yra namuose. Jam beviltiškai reikėjo pagalbos, bet staiga jis pargriuvo ant žemės. Jis susižeidė. Jo rankos ir riešo sužalojimai atrodė rimti. Jis bandė prašyti pagalbos, bet negalėjo jos gauti iš tų pačių kaimynų. Jis žinojo, kad jie yra namuose, bet nė vienas iš jų nesiėmė jokių pastangų padėti jam dėl sužalojimų. Jų lauko durys liko uždarytos. Jam buvo faktas, kad tie patys kaimynai neturi jokių žmogiškų jausmų. Jie net atsisakė pažvelgti į jo sužalojimus. Galiausiai, sutikęs lauke žmogų, jis sulaukė reikiamos pagalbos. Šis asmuo norėjo jį sujungti su greitąja. Pats jis nieko negalėjo padaryti. Jam reikėjo kažko kito. Mintys, kurias jis vis kartojo, buvo apie žaidimą, kurį, jo manymu, žmonės su juo žaidžia. Jis visiems apie tai nepasakojo. Tai niekam nebuvo svarbu. Tačiau būti laikomam „žmogeliukų pašnekovu“, jį tikrai erzino. Jis niekada niekam nepakenkė. Jis niekada neplanavo sužaloti kitų. Jis labai rimtai žiūrėjo į tuos pačius žmones, kurie, jo manymu, su juo elgėsi netinkamai, kažkokiu „maskavimu“ ir piktu elgesiu. Jis kelis kartus pranešė apie situaciją policijai ir miesto tarybai. Jie tiesiog pranešė, nesiimdami jokių veiksmų. Jis sakė, kad siunčia „žmogeliukus“ prie jo durų. Vienas iš jų paskambino į duris ilgu plastikiniu daiktu. „Mažylis“ paklausė, ar jis norėtų į jį pažiūrėti. Jis pasakė, kad jis neveikia, ir nepasakė, kas jam tą daiktą davė. Jis paklausė, ar galima pataisyti brokuotą medžiagą. Po ginčo jis nusprendė išeiti pro savo lauko duris. Vėliau jie, kaip įtariama, priėjo prie to asmens, sakydami, kad jis bando jam „kažką“ padaryti, bet, anot kito asmens, to nedarė. Padėtis, kurią jie sukūrė prie jo lauko durų, matyt, buvo tyčinė: jis neleido sau trukdyti „smulkmenims“, kurie norėjo sugadinti jo gyvenimą. Prie lauko durų jis pabrėžtinai pareiškė, kad nieko neliečia ir ignoruoja jų lankytojų situaciją. Tada paprašė jų išeiti ir palikti jį ramybėje. Jis sakė, kad kažkas siunčia nepažįstamus žmones į jo verandą, galbūt norėdami sužinoti daugiau apie jo asmeninį gyvenimą. Lauke jis suko cigaretę. Pakelis tariamai jau buvo pusiau tuščias. Lauke viskas atrodė normaliai. Jis matė aukštai danguje kylančią saulę. Žiūrėdamas į žemę, jis užsidegė cigaretę. Tada išpūtė dūmus. „Iš manęs daug nepasieksiu. Ar tai būtų internete, ar kitur, pastebiu, kad žmonės per petį žiūri į viską, ką darau. Jie mane blaško, kai meldžiuosi. Naktį miegodamas apačioje retkarčiais girdžiu balsus. Tada išlipu iš lovos, kad nueičiau į tualetą. Girdžiu, kad kažkas mane seka. Žinau, kad atidaroma rankinė ir sklinda dvokas. Štai ką užuodžiu. Motinos vaikas turėjo pasakyti kažką šiurkštaus. Kaip kaimynui, man tai šokiruoja. Manau, kad su tėvais taip nekalbama. Nežinau, ar tai kaip nors susiję su internetu. Ką jie veikia, be savo išdaigų, tai ne mano reikalas. Dedasi ir daugiau...“ – pasakė jis. Jis šiek tiek paėjo į priekį ir atsisuko. Kitoje pusėje jis pamatė daug žalumos. Dešinėje buvo didelis medis. <Tęsinys bus>

"Tabakas smēķēšanas samazināšanās? Cigāru veikali un lielveikali joprojām pārdod augstas cenas" - 6. daļa

...lietas tika pārvietotas šurpu turpu. Tas bija ļoti pamanāms, lai gan viņš nevarēja uzreiz pateikt, kā tas varēja notikt. Viņš tika filmēts tuvumā, kamēr viņš gulēja. Pēc tam viņam jautāja, kā viņš varēja zināt, vai ielaušanās patiešām notikusi. Viņa atbilde bija īsa: bija skaidrs, ka tas notika pirms viņš bija uzstādījis savu jauno signalizācijas sistēmu savās mājās. Tajā vakarā, kad viņš plānoja doties uz vannas istabu, viņam šķita, ka viņš dzird klusas skaņas apakšstāvā, kur kāds viņam seko. Viņš nevarēja īsti saprast, vai tā ir sieviete vai kāds no mājas apmeklētājiem. Smarža nepazuda. Pēc viņu teiktā, tā nāca no vietām, kur viņš staigāja vai sēdēja. Viņš galvenokārt sajuta smaku caur sienām, kas nebija pilnīgi veselas. Viņš norādīja, ka sienas, izņemot tualetes pusi, arī dzīvojamā istabā vēl vairāk bojājas. Ķieģeļu mūris ir sapuvis. Būtu jāierodas darbuzņēmējam un tas jāpārbauda. Kaut kas bija jādara ar visām sienām. Tomēr, viņaprāt, problēmas cēlonis bija apakšstāva kaimiņi. Patiesībā viss kvartāls, kurā viņš dzīvoja. Tajā pašā vakarā viņš bija tualetē. Uz brīdi valdīja klusums, līdz viņš sajuta, ka kāds apakšstāvā "parādījās viņam blakus". Smarža, par kuru viņš bija runājis, pamazām atgriezās augšstāvā. Viņš spēja iztēloties sievieti. Viņš nevarēja pateikt, kuru viņa uzaicināja savā dzīvoklī. Viņš turēja aizdomas, ka viņa pati daudz ko nokārtoja, un viņas partneris sekoja viņai. Abi bija sekojuši viņam no sava dzīvokļa. Viņš bija stingri pārliecināts, ka viņi to izdarīja, uzlaužot viņa maršrutētāju un interneta kontus. Dažreiz skaļās skaņas negaidīti nāca no ielas, netālu no lieveņa. Tie bija vairāki cilvēki, kuri patiesībā nebija uzaicināti sievietes dzīvoklī. Neliela grupa kādu brīdi uzkavējās ārpusē, sarunājoties savā dzimtajā valodā. Dažreiz viņi izplūda dažus vārdus, ko viņš īsti nesaprata. Viņš bija pārliecināts, ka viņi apspriež konkrētu tēmu: tas bija acīmredzams, piemēram, kad viņš bija modificējis savu mobilo ierīci un mainījis visus iestatījumus tā, lai uz īsu brīdi neviens nevarētu (digitāli) ielauzties viņa mājās. Viņš nevarēja saprast, kā viņi to izdarīja. Viņš arī nevarēja izskaidrot, ko viņi bija izdarījuši ar viņa lietotnēm. Ikonas bija pārvietotas, un viņam tās bija jānoliek atpakaļ. Visvairāk viņu kaitināja viņa lūgšanas, ko viņš teica uz paklājiņa viesistabā. Drīz vien viss nogāja greizi, kad kāds izdarīja kaut ko tādu, kas pēkšņi piespieda viņu pārtraukt lūgšanu. Kādu dienu viņš devās tieši uz balkonu. Tur viņš plaši atvēra durvis, lai redzētu, vai kāds ir mājās. Viņam izmisīgi bija nepieciešama palīdzība, bet viņš pēkšņi nokrita zemē. Viņš guva traumu. Viņa rokas un plaukstas locītavas traumas šķita nopietnas. Viņš mēģināja lūgt palīdzību, bet nevarēja to saņemt no tiem pašiem kaimiņiem. Viņš zināja, ka viņi ir mājās, bet neviens no viņiem necentās palīdzēt viņam ar traumām. Viņu ārdurvis palika aizvērtas. Viņam bija fakts, ka šiem pašiem kaimiņiem nebija nekādu cilvēcisku jūtu. Viņi atteicās pat paskatīties uz viņa traumām. Beidzot viņš saņēma nepieciešamo palīdzību, sastapies ar kādu ārpusē. Šī persona bija ar mieru savienot viņu ar ātro palīdzību. Viņš pats neko daudz nevarēja izdarīt. Viņam bija nepieciešams kāds cits. Doma, ko viņš atkārtoja, bija par spēli, ko, viņaprāt, cilvēki ar viņu spēlē. Viņš par to nestāstīja visiem. Tā nebija neviena darīšana. Bet tas, ka viņu uzskatīja par "runātāju ar cilvēciņiem", viņu patiešām kaitināja. Viņš nekad nevienam nenodarīja pāri. Viņš nekad neplānoja nodarīt pāri citiem. Viņš ļoti nopietni uztvēra tos pašus cilvēkus, kuri, viņaprāt, pret viņu izturējās nepareizi, kaut kādu "maskēšanos" un ļaunprātīgi. Viņš vairākas reizes bija ziņojis par situāciju policijai un pilsētas domei. Viņi vienkārši ziņoja par to, neveicot nekādas darbības. Viņš teica, ka sūta "cilvēciņus" pie viņa durvīm. Viens no viņiem piezvanīja pie durvīm ar garu, plastmasas priekšmetu. "Mazulis" viņam jautāja, vai viņš vēlas to apskatīt. Viņš teica, ka tas nedarbojas, un neteica, kas viņam šo lietu ir iedevis. Viņš jautāja, vai bojāto materiālu varētu salabot. Pēc strīda viņš nolēma pamest savas ārdurvis. Vēlāk viņi esot piegājuši pie šīs personas, sakot, ka viņš mēģina viņam "kaut ko" nodarīt, kas, pēc otras personas teiktā, nenotiekot. Situācija, ko viņi bija radījuši pie viņa ārdurvīm, acīmredzot bija apzināta: viņš neļāva sevi traucēt "sīkiem cilvēciņiem", kas gribēja padarīt viņa dzīvi nelaimīgu. Pie ārdurvīm viņš uzsvērti paziņoja, ka nevienu neaiztiek un ignorē apmeklētāju situāciju. Pēc tam viņš lūdza viņus aiziet un atstāt viņu mierā. Viņš teica, ka kāds sūta svešiniekus uz viņa lieveņa, iespējams, lai uzzinātu vairāk par viņa privāto dzīvi. Ārā viņš tina cigareti. Paciņa it kā jau bija pustukša. Ārā viss izskatījās pieņemami. Viņš varēja redzēt sauli augstu debesīs. Skatoties zemē, viņš aizdedzināja cigareti. Tad viņš izpūta dūmus. “No manis nav daudz ko iegūt. Neatkarīgi no tā, vai tas ir tiešsaistē vai ārpus tās, es pamanu, ka cilvēki skatās pār manu plecu uz visu, ko daru. Lūgšanas laikā viņi mani novērš. Naktī guļot, es ik pa laikam dzirdu balsis lejā. Tad es ceļos no gultas, lai ietu uz vannas istabu. Es dzirdu, ka kāds man seko. Es zinu, ka tiek atvērta soma, un smaka izplūst. To es saožu. Mātes bērns it kā teica kaut ko skarbu. Kā kaimiņam tas ir šokējoši. Tu tā nerunā ar saviem vecākiem, manuprāt. Es nezinu, vai tam ir kāds sakars ar internetu. Tas, ko viņi dara bez savām izdarībām, nav mana darīšana. Notiek vēl kas vairāk…” viņš teica. Viņš nedaudz paspēra uz priekšu un pagriezās. Otrā pusē viņš ieraudzīja daudz zaļumu. Pa labi no viņa bija liels koks. <Turpinājums sekos>

«Зниження рівня куріння тютюну? Сигарні крамниці та супермаркети все ще продають за високими цінами» – Частина 6

...речі переміщувалися туди-сюди. Це було дуже помітно, хоча він не міг одразу сказати, як це могло статися. Його зняли зблизька, поки він спав. Потім його запитали, звідки він міг дізнатися, чи справді відбулася крадіжка зі зломом. Його відповідь була короткою: було точно, що це сталося до того, як він встановив свою нову сигналізацію вдома. Того вечора, коли він планував піти до ванної кімнати, йому здалося, що він почув тихі звуки внизу, де хтось ішов за ним. Він не міг точно зрозуміти, чи це була жінка, чи хтось із відвідувачів у будинку. Запах не зникав. За їхніми словами, він доносився з місць, де він ходив або сидів. Він здебільшого відчував запах через стіни, які були не зовсім цілісними. Він заявив, що стіни, крім стін з боку туалету, також ще більше руйнувалися у вітальні. Цегляна кладка була гнилою. Підрядник мав прийти і подивитися на неї. Щось потрібно було зробити з усіма стінами. На його думку, однак, причина проблеми полягала в сусідах знизу. Фактично, у всьому кварталі, де він жив. Того ж вечора він був у туалеті. Якусь мить було тихо, поки він не відчув, як хтось унизу «з’явився поруч із ним». Запах, про який він говорив, поступово повернувся нагору. Він міг уявити собі жінку. Він не міг сказати, кого вона запросила до своєї квартири. Він підозрював, що вона сама організувала багато речей, і її партнер пішов за нею. Вони обидва пішли за ним з квартири. Він був твердо переконаний, що вони зробили це через злом його роутера та інтернет-акаунтів. Іноді гучні звуки доносилися несподівано з вулиці, недалеко від ґанку. Це було кілька людей, яких насправді не запросили до квартири жінки. Невелика група людей деякий час затрималася надворі, розмовляючи рідною мовою. Іноді вони випалювали кілька слів, які він не зовсім розумів. Він був певен, що вони обговорюють конкретну тему: це стало очевидно, коли, наприклад, він модифікував свій мобільний пристрій і змінив усі налаштування так, що на короткий час ніхто не міг (цифровим способом) проникнути до його будинку. Він не міг зрозуміти, як вони це зробили. Він також не міг пояснити, що вони зробили з його додатками. Значки були переміщені, і йому довелося поставити їх назад. Найбільше його дратували молитви, які він читав на килимку у вітальні. Невдовзі все пішло не так, коли хтось зробив щось, що раптово змусило його перестати молитися. Одного разу він вийшов прямо на балкон. Там він широко відчинив двері, щоб подивитися, чи є хтось удома. Він відчайдушно потребував допомоги, але раптово впав на землю. Він травмувався. Пошкодження його руки та зап'ястя виглядали серйозними. Він намагався попросити про допомогу, але не зміг отримати її від тих самих сусідів. Він знав, що вони вдома, але ніхто з них не зробив жодних спроб допомогти йому з травмами. Їхні вхідні двері залишалися зачиненими. Для нього було фактом, що ці самі сусіди не мали людських почуттів. Вони навіть відмовлялися дивитися на його травми. Зрештою, він отримав необхідну допомогу, зустрівши когось надворі. Ця людина була готова зв'язати його зі швидкою допомогою. Сам він мало що міг зробити. Для цього йому потрібен був хтось інший. Думка, яку він постійно повертав до себе, була про гру, в яку, як він підозрював, люди грають з ним. Він не розповідав про це всім. Це не було нічиєю справою. Але те, що його вважали «балакуном з маленькими людьми», справді його дратувало. Він ніколи нікому не завдавав шкоди. Він ніколи не планував завдавати шкоди іншим. Він дуже серйозно ставився до тих самих людей, які, на його думку, поводилися з ним погано, через якийсь «камуфляж» і підлу поведінку. Він кілька разів повідомляв про ситуацію в поліцію та міську раду. Вони просто повідомляли про це, не вживаючи жодних заходів. Він сказав, що відправляють «маленьких людей» до його порогу. Один з них подзвонив у дверний дзвінок довгим пластиковим предметом. «Малюк» запитав його, чи хоче він подивитися на нього. Він сказав, що він не працює, і не сказав, хто йому дав цю річ. Він запитав, чи можна полагодити дефектний матеріал. Після сварки він вирішив піти з-під вхідних дверей. Пізніше вони нібито прийшли з цією людиною, кажучи, що він намагався з ним «щось» зробити, чого, за словами іншої людини, не відбувалося. Ситуація, яку вони створили біля його вхідних дверей, очевидно, була навмисною: він не дозволяв «маленьким людям», які хотіли зробити його життя жахливим, турбувати себе. Біля вхідних дверей він рішуче заявив, що нікого не чіпає та ігнорує ситуацію їхніх відвідувачів. Потім він попросив їх піти та залишити його в спокої. Він сказав, що хтось підсилає незнайомців на його ганок, можливо, щоб дізнатися більше про його особисте життя. Надворі він скручував сигарету. Пачка нібито вже була наполовину порожня. Надворі все виглядало цілком нормально. Він бачив сонце високо в небі. Дивлячись у землю, він запалив сигарету. Потім видихнув дим. «Від мене мало що можна отримати. Чи то в інтернеті, чи на вулиці, я помічаю, як люди дивляться мені через плече на все, що я роблю. Вони відволікають мене під час молитви. Вночі, сплячи, я чую голоси внизу в дивний час. Потім я встаю з ліжка, щоб піти до ванної. Я чую, як хтось іде за мною. Я знаю, що відкривають сумку, і звідти виходить сморід. Ось що я відчуваю. Дитина матері нібито говорила щось грубе. Як для сусіда, це шок. З батьками так не розмовляють, я думаю. Не знаю, чи це має якесь відношення до інтернету. Те, що вони роблять, окрім своїх витівок, не моя справа. Тут відбувається щось більше…» — сказав він. Він трохи пройшов уперед і обернувся. З іншого боку він побачив багато зелені. Праворуч від нього було велике дерево. <Продовження буде>

„Пад пушења дувана? Продавнице цигара и супермаркети и даље продају по високим ценама“ - Део 6

...ствари су се премештале тамо-амо. То је било веома приметно, иако није могао одмах да каже како се то могло догодити. Снимљен је изблиза док је спавао. Затим су га питали како може да зна да ли се провала заиста догодила. Његов одговор је био кратак: сигурно се то догодило пре него што је инсталирао свој нови алармни систем у свом дому. Те вечери, када је планирао да оде у купатило, помислио је да је чуо тихе звуке доле где га неко прати. Није могао баш да схвати да ли је то жена или неко од посетилаца у кући. Мирис није нестајао. Према њиховим речима, долазио је са места где је ходао или седео. Углавном је осећао мирис кроз зидове, који нису били потпуно здрави. Изјавио је да зидови, поред стране тоалета, додатно пропадају и у дневној соби. Зидање је било труло. Извођач радова би морао да дође и погледа то. Нешто је морало да се уради на свим зидовима. Међутим, по његовом мишљењу, узрок проблема је био у комшијама доле. Заправо, у целом блоку у којем је живео. Исте вечери, био је у купатилу. На тренутак је било тихо док није осетио да се неко доле „појављује близу њега“. Мирис на који је мислио постепено се враћао на спрат. Могао је да замисли жену у својим мислима. Није могао да каже кога је позвала у свој стан. Сумњао је да је сама организовала многе ствари и да ју је њен партнер пратио. Обоје су га пратили из свог стана. Био је чврсто уверен да су то учинили хаковањем његовог рутера и интернет налога. Понекад гласни звуци су неочекивано долазили са улице, недалеко од трема. Било је то неколико људи који заправо нису били позвани у стан те жене. Мала група се неко време задржавала напољу, разговарајући на свом матерњем језику. Понекад би изговорили неколико речи које није баш разумео. Био је сигуран да разговарају о одређеној теми: то је било очигледно када је, на пример, модификовао свој мобилни уређај и променио сва подешавања тако да, на кратко, нико није могао (дигитално) да провали у његов дом. Није могао да разуме како су то урадили. Такође није могао да објасни шта су урадили са његовим апликацијама. Иконе су биле померене, и морао је да их врати. Оно што га је највише иритирало биле су његове молитве, које је обављао на простирци у дневној соби. Ствари су убрзо кренуле по злу када је неко урадио нешто што га је изненада натерало да престане да се моли. Једног дана, отишао је право на балкон. Тамо је широм отворио врата да види да ли је неко код куће. Очајнички му је била потребна помоћ, али је изненада пао на земљу. Повредио се. Повреда на руци и зглобу изгледала је озбиљно. Покушао је да затражи помоћ, али није могао да је добије од истих тих комшија. Знао је да су код куће, али нико од њих се није потрудио да му помогне са повредама. Њихова улазна врата су остала затворена. За њега је била чињеница да те исте комшије немају људска осећања. Одбијали су чак и да погледају његове повреде. На крају је добио помоћ која му је била потребна након што је напољу наишао на некога. Та особа је била спремна да га повеже са хитном помоћи. Није могао много сам да уради. За то му је био потребан неко други. Мисао коју је стално понављао била је о игри коју људи, сумњао је, играју са њим. Није свима причао о томе. То се није тицало никога. Али то што је виђен као „причач са малим људима“ га је заиста нервирало. Никада никоме није наудио. Никада није планирао да повреди друге. Исте људе за које је веровао да се лоше понашају према њему, неку врсту „камуфлаже“ и злобног понашања, схватао је веома озбиљно. Неколико пута је пријавио ситуацију полицији и градском већу. Они су је једноставно пријавили, а да нису предузели никакву акцију. Рекао је да шаљу „мале људе“ на његов кућни праг. Један од њих је позвонио на врата дугим, пластичним предметом. „Мали“ га је питао да ли жели да га погледа. Рекао је да не ради и није рекао ко му је дао ту ствар. Питао је да ли се неисправни материјал може поправити. Након свађе, одлучио је да напусти улазна врата. Касније су наводно дошли са особом, говорећи да покушава да му „нешто“ уради, што се, према речима друге особе, није дешавало. Ситуација коју су створили на његовим улазним вратима очигледно је била намерна: није дозволио да га узнемиравају „мали људи“ који су хтели да му загорчају живот. На улазним вратима је одлучно изјавио да никога не дира и да игнорише ситуацију њихових посетилаца. Затим их је замолио да оду и оставе га на миру. Рекао је да неко шаље странце на његов трем, вероватно да сазнају више о његовом приватном животу. Напољу је мотао цигарету. Паколица је наводно већ била полупразна. Напољу је све изгледало разумно. Могао је да види сунце високо на небу. Гледајући у земљу, запалио је цигарету. Затим је издувао дим. „Нема много тога да се добије од мене. Било да је онлајн или споља, примећујем људе како ми гледају преко рамена на све што радим. Ометају ме док се молим. Док спавам ноћу, чујем гласове доле у ​​чудно време. Онда устајем из кревета да одем у купатило. Чујем да ме неко прати. Знам да се отвара торба и да се шири смрад. То је оно што осећам. Мајчино дете је наводно говорило нешто грубо. Као комшији, то је шокантно. Не разговара се тако са родитељима, мислим. Не знам да ли ово има икакве везе са интернетом. Шта раде осим својих лудорија, није моја ствар. Дешава се још нешто...“ рекао је. Пошао је мало напред и окренуо се. Са друге стране је видео пуно зеленила. Са његове десне стране било је велико дрво. <Наставак следи>

„A dohányzás hanyatlása? A szivarboltok és szupermarketek továbbra is magas árakat árulnak” - 6. rész

...a dolgokat ide-oda mozgatták. Ez nagyon feltűnő volt, annak ellenére, hogy nem tudta azonnal megmondani, hogyan történhetett. Közelről filmre vették, miközben aludt. Ezután megkérdezték tőle, honnan tudhatta, hogy a betörés valóban megtörtént-e. Válasza rövid volt: biztos volt benne, hogy ez még azelőtt történt, hogy az új riasztórendszerét felszerelte volna otthonában. Azon az estén, amikor a fürdőszobába készült menni, halk zajokat vélt hallani lent, ahol valaki követte. Nem tudta pontosan megállapítani, hogy a nő vagy a házban tartózkodó látogatók egyike volt-e az. A szag nem akart elmúlni. Szerintük onnan jött, ahol járt vagy ült. A szagot főleg a falakon keresztül érezte, amelyek nem voltak teljesen épek. Azt állította, hogy a falak, a WC felőli oldalon kívül, a nappaliban is tovább romlottak. A téglafal korhadt. Egy vállalkozónak kellene kijönnie, és megnéznie. Valamit tenni kell az összes fallal. Véleménye szerint azonban a probléma oka az alsó szomszédokban keresendő. Valójában az egész tömbben, ahol lakott. Ugyanazon az estén a mosdóban volt. Egy pillanatra csend volt, amíg meg nem érezte, hogy valaki lent "megjelenik a közelében". A szag, amire utalt, fokozatosan visszavándorolt ​​az emeletre. Magában látta a nőt. Nem tudta megmondani, hogy kit hívott meg a lakásába. Gyanította, hogy sok mindent maga szervezett, és a partnere követte. Mindketten követték őt a lakásukból. Szilárdan meg volt győződve arról, hogy ezt a routerének és az internetfiókjainak feltörésével tették. A néha hangos zajok váratlanul érkeztek az utcáról, nem messze a verandától. Több ember volt, akiket valójában nem hívtak meg a nő lakásába. Egy kis csoport egy ideig kint időzött, anyanyelvükön beszélgetve. Néha kikotyogtak néhány szót, amit nem egészen értett. Biztos volt benne, hogy egy adott témáról beszélgetnek: ez nyilvánvaló volt például abból, amikor módosította a mobileszközét, és megváltoztatta az összes beállítást, hogy rövid időre senki se tudjon (digitálisan) betörni az otthonába. Nem értette, hogyan csinálták. Azt sem tudta megmagyarázni, mit csináltak az alkalmazásaival. Az ikonokat áthelyezték, és vissza kellett tennie őket. Ami a legjobban bosszantotta, az az imái voltak, amelyeket egy szőnyegen mondott a nappaliban. A dolgok hamarosan rosszul sültek el, amikor valaki tett valamit, ami hirtelen arra kényszerítette, hogy hagyja abba az imádkozást. Egy nap egyenesen az erkélyre ment. Ott szélesre tárta az ajtókat, hogy lássa, van-e otthon valaki. Kétségbeesetten segítségre szorult, de hirtelen a földre zuhant. Megsérült. A keze és a csuklója sérülése súlyosnak tűnt. Megpróbált segítséget kérni, de ugyanazoktól a szomszédoktól nem kapott segítséget. Tudta, hogy otthon vannak, de egyikük sem tett kísérletet, hogy segítsen neki a sérülésein. A bejárati ajtó zárva maradt. Tény volt számára, hogy ugyanezeknek a szomszédoknak nincsenek emberi érzéseik. Még csak ránézni sem voltak hajlandók a sérüléseire. Végül megkapta a szükséges segítséget, miután kint találkozott valakivel. Ez a személy hajlandó volt kapcsolatba hozni egy mentővel. Egymaga nem sokat tehetett. Ehhez valaki másra volt szüksége. A gondolat, amit folyton motoszkált benne, egy játékról szólt, gyanította, hogy az emberek játszanak vele. Nem mondta el mindenkinek. Senkinek sem tartozott hozzá. De az, hogy úgy tekintettek rá, mint aki "kis emberekkel beszélget", nagyon rosszul érintette. Soha senkinek sem ártott. Soha nem tervezett másokat bántani. Nagyon komolyan vette azokat az embereket, akikről azt hitte, hogy rosszul viselkednek vele, valamiféle "álcát" és gonosz viselkedést tanúsítanak. Többször is jelentette a helyzetet a rendőrségnek és a városi tanácsnak. Ők egyszerűen csak jelentették, anélkül, hogy bármilyen intézkedést tettek volna. Azt mondta, hogy az "kis embereket" az ajtaja elé küldik. Az egyikük egy hosszú, műanyag tárggyal csöngetett. A "kicsi" megkérdezte tőle, hogy meg akarja-e nézni. Azt mondta, hogy nem működik, és nem mondta meg, ki adta neki a dolgot. Megkérdezte, hogy meg lehet-e javítani a hibás anyagot. Egy vita után úgy döntött, hogy kimegy a bejárati ajtón. Később állítólag elkísérték a férfit, mondván, hogy "valamit" próbál tenni vele, ami a másik személy szerint nem történt meg. A helyzet, amit a bejárati ajtajánál teremtettek, nyilvánvalóan szándékos volt: nem hagyta, hogy "jelentéktelen emberek" zavarják, akik csak meg akarják keseríteni az életét. A bejárati ajtónál határozottan kijelentette, hogy senkihez sem nyúl, és figyelmen kívül hagyja a látogatóik helyzetét. Ezután megkérte őket, hogy menjenek el, és hagyják békén. Azt mondta, hogy valaki idegeneket küld a verandájára, valószínűleg azért, hogy többet megtudjon a magánéletéről. Kint éppen cigarettát sodort. A doboz állítólag már félig üres volt. Kint minden elfogadhatónak tűnt. Látta a napot magasan az égen. A földre meredve meggyújtotta a cigarettát. Aztán kifújta a füstöt. „Nem sokat nyerhetek vele. Akár online, akár kint, észreveszem, hogy az emberek a vállam fölött néznek mindent, amit csinálok. Elterelődik a figyelmem imádkozás közben. Éjszaka alvás közben néha hangokat hallok lent. Aztán kikelek az ágyból, hogy kimenjek a fürdőszobába. Hallom, hogy valaki követ. Tudom, hogy egy táskát nyitnak ki, és a szag kiáramlik. Ezt érzem. Az anya gyermeke állítólag valami durva dolgot mondott. Szomszédként ez megdöbbentő. Nem beszélsz így a szüleiddel, gondolom. Nem tudom, hogy ennek köze van-e az internethez. Amit a bohóckodásaikon kívül csinálnak, az nem az én dolgom. Több is történik…” – mondta. Előrement egy kicsit, és megfordult. A másik oldalon sok zöld növényzetet látott. Jobbra tőle egy nagy fa állt. <Folytatás következik>

„Scăderea fumatului? Magazinele de trabucuri și supermarketurile încă vând prețuri mari” - Partea a 6-a

...lucrurile erau mutate ici și colo. Acest lucru era foarte vizibil, chiar dacă nu putea spune imediat cum s-ar fi putut întâmpla. A fost filmat de aproape în timp ce dormea. Apoi a fost întrebat cum putea ști dacă spargerea a avut loc cu adevărat. Răspunsul său a fost scurt: era sigur că acest lucru s-a întâmplat înainte de a-și instala noul sistem de alarmă în casă. În seara aceea, când plănuia să meargă la baie, i s-a părut că aude zgomote slabe la parter, unde cineva îl urmărea. Nu și-a dat seama exact dacă era femeia sau unul dintre vizitatorii din casă. Mirosul nu dispărea. Potrivit lor, provenea din locurile pe unde mergea sau stătea. A simțit mirosul mai ales prin pereți, care nu erau complet solizi. A afirmat că pereții, în afară de partea cu toaleta, se deteriorau și mai mult în sufragerie. Zidăria era putredă. Un antreprenor trebuia să vină să o verifice. Trebuia făcut ceva la toți pereții. În opinia lui, însă, cauza problemei era vecinii de la parter. De fapt, întregul bloc în care locuia. În aceeași seară, era la toaletă. A fost liniște pentru o clipă, până când a simțit pe cineva de la parter „apărând lângă el”. Mirosul la care se referea s-a întors treptat la etaj. Și-o putea imagina pe femeie. Nu putea spune pe cine invitase în apartamentul ei. Bănuia că aranjase singură multe lucruri, iar partenerul ei o urmase. Amândoi îl urmăriseră din apartamentul lor. Era ferm convins că au făcut-o prin piratarea routerului și a conturilor sale de internet. Zgomotele uneori puternice veneau pe neașteptate de pe stradă, nu departe de verandă. Erau mai multe persoane care nu fuseseră de fapt invitate în apartamentul femeii. Un mic grup a zăbovit afară o vreme, conversând în limba lor maternă. Uneori, scoteau afară câteva cuvinte pe care nu le înțelegea prea bine. Era sigur că discutau despre un subiect anume: era evident când, de exemplu, își modificase dispozitivul mobil și schimbase toate setările astfel încât, pentru scurt timp, nimeni să nu poată intra (digital) în casa lui. Nu înțelegea cum reușeau. De asemenea, nu putea explica ce făcuseră cu aplicațiile sale. Pictogramele fuseseră mutate și a trebuit să le pună la loc. Ceea ce îl irita cel mai mult erau rugăciunile sale, pe care le făcea pe un covoraș în sufragerie. Lucrurile au luat-o razna curând când cineva a făcut ceva care l-a forțat brusc să se oprească din rugăciune. Într-o zi, s-a dus direct la balcon. Acolo, a deschis larg ușile pentru a vedea dacă era cineva acasă. Avea nevoie disperată de ajutor, dar a căzut brusc la pământ. S-a rănit. Leziunile de la mână și încheietura mâinii păreau grave. A încercat să ceară ajutor, dar nu a putut obține de la aceiași vecini. Știa că erau acasă, dar niciunul dintre ei nu a făcut vreun efort să-l ajute cu rănile sale. Ușa lor de la intrare a rămas închisă. Era un fapt pentru el că aceiași vecini nu aveau sentimente umane. Refuzau măcar să se uite la rănile lui. În cele din urmă, a primit ajutorul de care avea nevoie după ce a întâlnit pe cineva afară. Această persoană era dispusă să-l pună în legătură cu o ambulanță. Nu putea face mare lucru singur. Avea nevoie de altcineva pentru asta. Gândul pe care îl tot repeta era despre un joc pe care oamenii, bănuia el, îl jucau cu el. Nu le-a spus tuturor despre asta. Nu era treaba nimănui. Dar a fi văzut drept „vorbărețul cu oamenii mărunti” îl irita cu adevărat. Nu a făcut niciodată rău nimănui. Nu a plănuit niciodată să rănească pe alții. Îi lua foarte în serios pe aceiași oameni pe care îi credea că se poartă urât față de el, un fel de „camuflaj” și comportament răutăcios. Raportase situația la poliție și la consiliul local de mai multe ori. Aceștia pur și simplu au raportat-o ​​fără a lua nicio măsură. El a spus că îi trimit pe „oamenii mărunti” la ușa lui. Unul dintre ei a sunat la sonerie cu un obiect lung, din plastic. „Cel mic” l-a întrebat dacă vrea să se uite la el. El a spus că nu funcționează și nu a spus cine i-a dat obiectul. A întrebat dacă materialul defect poate fi reparat. După o ceartă, a decis să plece de pe ușa din față. Mai târziu, se pare că au venit cu persoana respectivă, spunând că încerca să-i facă „ceva”, ceea ce, potrivit celeilalte persoane, nu se întâmpla. Situația pe care o creaseră la ușa lui din față era aparent deliberată: nu se lăsa deranjat de „oameni mărunti” care voiau să-i facă viața mizerabilă. La ușa din față, a declarat cu emfază că nu atinge pe nimeni și ignoră situația vizitatorilor lor. Apoi le-a cerut să plece și să-l lase în pace. A spus că cineva trimitea străini pe veranda lui, posibil pentru a afla mai multe despre viața lui privată. Afară, își rula o țigară. Se presupunea că pachetul era deja pe jumătate gol. Lucrurile păreau rezonabile afară. Putea vedea soarele sus pe cer. Privind în pământ, a aprins țigara. Apoi a suflat fumul. „Nu am prea multe de câștigat de pe urma mea. Fie că sunt online, fie afară, observ oameni care se uită peste umărul meu la tot ce fac. Sunt distras de ei în timp ce mă rog. În timp ce dorm noaptea, aud voci jos în momente ciudate. Apoi mă dau jos din pat ca să merg la baie. Aud pe cineva urmărindu-mă. Știu că se deschide o pungă și se pierde mirosul. Asta e mirosul pe care îl simt. Se presupune că copilul mamei a spus ceva dur. Ca vecin, e șocant. Nu cred că vorbești așa cu părinții tăi. Nu știu dacă are vreo legătură cu internetul. Ceea ce fac ei în afară de poznele lor nu e treaba mea. Se întâmplă și altele...” a spus el. A mers puțin înainte și s-a întors. Pe cealaltă parte, a văzut multă verdeață. În dreapta lui, era un copac mare. <Va continua>

„Pokles kouření tabáku? Doutníkové obchody a supermarkety stále prodávají za vysoké ceny“ - Část 6

...věci se přesouvaly sem a tam. Bylo to velmi patrné, i když nedokázal hned říct, jak se to mohlo stát. Byl natočen zblízka, když spal. Poté se ho zeptali, jak mohl vědět, zda k vloupání skutečně došlo. Jeho odpověď byla stručná: bylo jisté, že se to stalo předtím, než si do domu nainstaloval nový alarm. Ten večer, když se chystal jít na toaletu, si myslel, že slyší tiché zvuky dole, kde ho někdo sledoval. Nedokázal přesně rozpoznat, jestli to byla žena, nebo jeden z návštěvníků v domě. Zápach nezmizel. Podle nich vycházel z míst, kde chodil nebo seděl. Zápach cítil hlavně přes zdi, které nebyly zcela v pořádku. Uvedl, že zdi, kromě strany toalety, dále chátraly i v obývacím pokoji. Zdivo bylo shnilé. Musel by se na to přijít podívat dodavatel. Něco se muselo udělat se všemi zdmi. Podle jeho názoru však příčina problému spočívala u sousedů v přízemí. Vlastně v celém bloku, kde bydlel. Téhož večera byl na toaletě. Chvíli bylo ticho, dokud neucítil, že se někdo dole „objevil poblíž něj“. Zápach, o kterém mluvil, se postupně šířil zpět nahoru. Dokázal si tu ženu představit. Nedokázal říct, koho pozvala do svého bytu. Měl podezření, že si spoustu věcí zařídila sama a její partner ji sledoval. Oba ho sledovali z bytu. Byl pevně přesvědčen, že to udělali hackerským útokem na jeho router a internetové účty. Někdy hlasité zvuky se nečekaně ozývaly z ulice, nedaleko od verandy. Bylo to několik lidí, kteří ve skutečnosti nebyli do ženina bytu pozváni. Malá skupinka se chvíli zdržovala venku a hovořila ve svém rodném jazyce. Někdy vyhrkli pár slov, kterým úplně nerozuměl. Byl si jistý, že diskutují o konkrétním tématu: bylo to zřejmé, když si například upravil mobilní zařízení a změnil všechna nastavení tak, aby se na krátkou dobu nikdo (digitálně) nemohl vloupat do jeho domu. Nedokázal pochopit, jak to udělali. Také nedokázal vysvětlit, co udělali s jeho aplikacemi. Ikony byly přesunuty a musel je vrátit zpět. Nejvíc ho dráždily jeho modlitby, které pronášel na podložce v obývacím pokoji. Brzy se ale věci pokazily, když někdo udělal něco, co ho náhle donutilo přestat se modlit. Jednoho dne šel rovnou na balkon. Tam dokořán otevřel dveře, aby zjistil, jestli je někdo doma. Zoufale potřeboval pomoc, ale najednou spadl na zem. Zranil se. Poškození ruky a zápěstí se zdálo být vážné. Snažil se požádat o pomoc, ale od stejných sousedů se mu ji nedostalo. Věděl, že jsou doma, ale nikdo z nich se mu s jeho zraněními nepokusil pomoci. Jejich vchodové dveře zůstaly zavřené. Bylo pro něj pravdou, že ti samí sousedé nemají žádné lidské city. Odmítli se na jeho zranění i podívat. Nakonec se mu dostalo pomoci, kterou potřeboval, poté, co venku potkal někoho. Tato osoba byla ochotná ho spojit se sanitkou. Sám toho moc dělat nemohl. Potřeboval k tomu někoho jiného. Myšlenka, kterou si neustále opakoval, se týkala hry, kterou si s ním lidé, jak tušil, hrají. Neřekl o tom všem. Nikoho to nezajímalo. Ale to, že byl vnímán jako „mluvčí s malými lidmi“, ho opravdu štvalo. Nikdy nikomu neublížil. Nikdy neměl v úmyslu ublížit druhým. Ty samé lidi, o kterých si myslel, že se k němu chovají špatně, jakousi „kamufláž“ a zlé chování, bral velmi vážně. Situaci několikrát nahlásil policii a městské radě. Prostě ji nahlásili, aniž by podnikli jakékoli kroky. Řekl, že „malé lidi“ posílají k jeho dveřím. Jeden z nich zazvonil na zvonek dlouhým plastovým předmětem. „Malý“ se ho zeptal, jestli se na to chce podívat. Řekl, že to nefunguje, a neřekl, kdo mu to dal. Zeptal se, jestli by se dal vadný materiál opravit. Po hádce se rozhodl odejít od vchodových dveří. Později údajně přišli s danou osobou a tvrdili, že se mu snaží „něco“ udělat, což se podle druhé osoby nedělo. Situaci, kterou u jeho vchodových dveří vytvořili, zjevně úmyslně: nenechal se obtěžovat „malými lidmi“, kteří mu chtěli ztrpčit život. U vchodových dveří důrazně prohlásil, že se nikoho nedotýká a ignoruje situaci jejich návštěvníků. Pak je požádal, aby odešli a nechali ho na pokoji. Řekl, že někdo posílá na jeho verandu cizí lidi, možná aby se dozvěděli více o jeho soukromém životě. Venku si balil cigaretu. Krabička byla údajně už napůl prázdná. Venku to vypadalo docela dobře. Viděl slunce vysoko na obloze. S pohledem upřeným na zem si zapálil cigaretu. Pak vyfoukl kouř. „Ze mě toho moc nezískáte. Ať už je to online nebo venku, všímám si lidí, kteří se mi dívají přes rameno na všechno, co dělám. Rozptylují mě při modlitbě. Když v noci spím, slyším v podivných časech hlasy dole. Pak vstanu z postele, abych šla na záchod. Slyším, jak mě někdo sleduje. Vím, že se otevírá taška a uniká zápach. To je to, co cítím. Dítě matky mělo říkat něco drsného. Jako soused je to šokující. Myslím, že se s rodiči takhle nemluví. Nevím, jestli to má něco společného s internetem. Co dělají kromě svých kouzel, mi nic není. Děje se tam víc…“ řekl. Postoupil kousek dopředu a otočil se. Na druhé straně uviděl spoustu zeleně. Po pravici stál velký strom. <Pokračování bude příště>

„Pokles fajčenia tabaku? Cigáre a supermarkety stále predávajú za vysoké ceny“ - 6. časť

...veci sa presúvali sem a tam. Bolo to veľmi viditeľné, aj keď nevedel hneď povedať, ako sa to mohlo stať. Natáčali ho zblízka, keď spal. Potom sa ho opýtali, ako mohol vedieť, či k vlámaniu skutočne došlo. Jeho odpoveď bola stručná: bolo isté, že sa to stalo predtým, ako si do domu nainštaloval nový alarm. V ten večer, keď sa chystal ísť na toaletu, si myslel, že počuje tiché zvuky zdola, kde ho niekto sledoval. Nevedel celkom presne určiť, či to bola žena alebo niekto z návštevníkov v dome. Zápach nezmizol. Podľa ich slov pochádzal z miest, kde chodil alebo sedel. Zápach cítil väčšinou cez steny, ktoré neboli úplne v poriadku. Uviedol, že steny, okrem steny pri toalete, sa ďalej chátrali aj v obývačke. Tehlové murivo bolo zhnité. Musel by prísť a pozrieť sa na to dodávateľ. Niečo sa muselo urobiť so všetkými stenami. Podľa jeho názoru však príčina problému spočívala u susedov na prízemí. Vlastne v celom bloku, kde býval. V ten istý večer bol na toalete. Chvíľu bolo ticho, kým nepocítil, ako sa niekto zdola „objavil blízko neho“. Zápach, o ktorom hovoril, sa postupne šíril späť hore. V mysli si vedel predstaviť tú ženu. Nevedel povedať, koho pozvala do svojho bytu. Podozrieval, že veľa vecí zariadila sama a jej partner ju sledoval. Obaja ho sledovali z ich bytu. Bol pevne presvedčený, že to urobili hacknutím jeho routera a internetových účtov. Niekedy hlasné zvuky prichádzali nečakane z ulice, neďaleko verandy. Bolo to niekoľko ľudí, ktorí v skutočnosti neboli pozvaní do ženinho bytu. Malá skupinka sa chvíľu zdržala vonku a rozprávala sa vo svojom rodnom jazyku. Niekedy vychrlili pár slov, ktorým celkom nerozumel. Bol si istý, že diskutujú o konkrétnej téme: bolo to zrejmé, keď si napríklad upravil mobilné zariadenie a zmenil všetky nastavenia tak, aby sa na krátky čas nikto nemohol (digitálne) vlámať do jeho domu. Nevedel pochopiť, ako to urobili. Tiež nevedel vysvetliť, čo urobili s jeho aplikáciami. Ikony boli presunuté a musel ich vrátiť späť. Najviac ho dráždili jeho modlitby, ktoré sa modlil na podložke v obývačke. Čoskoro sa veci pokazili, keď niekto urobil niečo, čo ho zrazu prinútilo prestať sa modliť. Jedného dňa išiel rovno na balkón. Tam dokorán otvoril dvere, aby zistil, či je niekto doma. Zúfalo potreboval pomoc, ale zrazu spadol na zem. Zranil sa. Poškodenie ruky a zápästia sa zdalo byť vážne. Snažil sa požiadať o pomoc, ale od tých istých susedov ju nedostal. Vedel, že sú doma, ale nikto z nich sa mu s jeho zraneniami nepokúsil pomôcť. Ich vchodové dvere zostali zatvorené. Bolo pre neho faktom, že tí istí susedia nemali žiadne ľudské city. Odmietali sa čo i len pozrieť na jeho zranenia. Nakoniec dostal pomoc, ktorú potreboval, po tom, čo vonku stretol niekoho. Táto osoba bola ochotná ho spojiť so sanitkou. Sám toho veľa neurobil. Na to potreboval niekoho iného. Myšlienka, ktorú si stále opakoval, sa týkala hry, ktorú s ním, ako mal podozrenie, ľudia hrajú. Nepovedal o tom každému. Nikoho to netrápilo. Ale to, že ho vnímali ako „toho, kto sa rozpráva s malými ľuďmi“, ho naozaj štvalo. Nikdy nikomu neublížil. Nikdy nemal v úmysle ublížiť iným. Tých istých ľudí, o ktorých si myslel, že sa k nemu správajú zle, akoby ako „kamufláž“ a zlé správanie, bral veľmi vážne. Situáciu niekoľkokrát nahlásil polícii a mestskému úradu. Oni ju jednoducho nahlásili bez toho, aby podnikli akékoľvek kroky. Povedal, že „malých ľudí“ posielajú k jeho dverám. Jeden z nich zazvonil na zvonček dlhým plastovým predmetom. „Malý“ sa ho spýtal, či sa na to chce pozrieť. Povedal, že to nefunguje, a nepovedal, kto mu to dal. Spýtal sa, či sa dá chybný materiál opraviť. Po hádke sa rozhodol odísť od vchodových dverí. Neskôr údajne prišli s danou osobou a povedali, že sa mu snaží „niečo“ urobiť, čo sa podľa druhej osoby nedialo. Situácia, ktorú vytvorili pred jeho vchodovými dverami, bola zjavne úmyselná: nenechal sa obťažovať „malými ľuďmi“, ktorí mu chceli znepríjemniť život. Pri vchodových dverách dôrazne vyhlásil, že sa nikoho nedotýka a ignoruje situáciu ich návštevníkov. Potom ich požiadal, aby odišli a nechali ho na pokoji. Povedal, že niekto posiela na jeho verandu cudzích ľudí, možno aby sa dozvedeli viac o jeho súkromnom živote. Vonku si balil cigaretu. Škatuľka bola údajne už napoly prázdna. Vonku to vyzeralo rozumne. Videl slnko vysoko na oblohe. S pohľadom upretým na zem si zapálil cigaretu. Potom vyfúkol dym. „Zo mňa sa toho veľa nedá získať. Či už je to online alebo vonku, všímam si ľudí, ktorí sa mi pozerajú cez plece na všetko, čo robím. Rozptyľujú ma pri modlitbe. Keď v noci spím, počujem v zvláštnych chvíľach hlasy zdola. Potom vstanem z postele, aby som išiel na toaletu. Počujem, ako ma niekto sleduje. Viem, že sa otvára taška a uniká zápach. To cítim. Dieťa matky údajne hovorilo niečo drsné. Ako suseda je to šokujúce. Myslím si, že sa s rodičmi takto nerozpráva. Neviem, či to má niečo spoločné s internetom. Čo robia okrem svojich výstrelkov, nie je moja vec. Deje sa tam viac...“ povedal. Trochu prešiel dopredu a otočil sa. Na druhej strane uvidel veľa zelene. Napravo od neho stál veľký strom. <Pokračovanie nabudúce>

„Upad kajenja tobaka? Cigarete in supermarketi še vedno prodajajo po visokih cenah“ – 6. del

... stvari so se premikale sem in tja. To je bilo zelo opazno, čeprav ni mogel takoj povedati, kako se je to lahko zgodilo. Posneli so ga od blizu, medtem ko je spal. Nato so ga vprašali, kako je lahko vedel, ali se je vlom dejansko zgodil. Njegov odgovor je bil kratek: zagotovo se je to zgodilo, preden je v svoj dom namestil svoj novi alarmni sistem. Tisti večer, ko je nameraval iti na stranišče, se mu je zdelo, da je spodaj slišal tihe zvoke, kjer mu je nekdo sledil. Ni mogel povsem ugotoviti, ali je bila to ženska ali eden od obiskovalcev v hiši. Vonj ni izginil. Po njihovih besedah ​​je prihajal iz krajev, kjer je hodil ali sedel. Vonj je večinoma čutil skozi stene, ki niso bile povsem zdrave. Izjavil je, da so stene, poleg straniščne strani, še bolj propadale tudi v dnevni sobi. Zidaki so bili gnili. Izvajalec bi moral priti in si jih ogledati. Nekaj ​​je bilo treba storiti z vsemi stenami. Po njegovem mnenju pa je bil vzrok težave pri sosedih v spodnjem nadstropju. Pravzaprav v celotnem bloku, kjer je živel. Istega večera je bil v stranišču. Za trenutek je bilo tiho, dokler ni začutil, da se je nekdo spodaj "pojavil blizu njega". Vonj, na katerega se je skliceval, se je postopoma razširil nazaj v zgornje nadstropje. V mislih si je lahko predstavljal žensko. Ni mogel reči, koga je povabila v svoje stanovanje. Sumil je, da je veliko stvari uredila sama, njen partner pa ji je sledil. Oba sta mu sledila iz stanovanja. Bil je trdno prepričan, da sta to storila z vdorom v njegov usmerjevalnik in internetne račune. Včasih glasni zvoki so prihajali nepričakovano z ulice, nedaleč od verande. Bilo je več ljudi, ki v resnici niso bili povabljeni v žensko stanovanje. Majhna skupina se je nekaj časa zadrževala zunaj in se pogovarjala v svojem maternem jeziku. Včasih so izustili nekaj besed, ki jih ni povsem razumel. Bil je prepričan, da razpravljata o določeni temi: to je bilo očitno, ko je na primer spremenil svojo mobilno napravo in vse nastavitve, tako da za kratek čas nihče ni mogel (digitalno) vdreti v njegov dom. Ni mogel razumeti, kako so to storili. Prav tako ni mogel razložiti, kaj so storili z njegovimi aplikacijami. Ikone so bile premaknjene in moral jih je vrniti nazaj. Najbolj ga je jezilo, kar je molil na preprogi v dnevni sobi. Kmalu je šlo narobe, ko je nekdo storil nekaj, zaradi česar je nenadoma prenehal moliti. Nekega dne je šel naravnost na balkon. Tam je na široko odprl vrata, da bi videl, ali je kdo doma. Obupno je potreboval pomoč, a je nenadoma padel na tla. Poškodoval se je. Poškodba roke in zapestja se je zdela resna. Poskušal je prositi za pomoč, a je ni mogel dobiti od istih sosedov. Vedel je, da so doma, a nihče od njih se ni potrudil, da bi mu pomagal pri poškodbah. Njihova vhodna vrata so ostala zaprta. Dejstvo je bilo, da ti isti sosedje nimajo človeških čustev. Niso hoteli niti pogledati njegovih poškodb. Končno je dobil potrebno pomoč, potem ko je zunaj srečal nekoga. Ta oseba ga je bila pripravljena povezati z rešilcem. Sam ni mogel storiti veliko. Za to je potreboval nekoga drugega. Misel, ki se mu je nenehno ponavljala, je bila o igri, ki jo ljudje, kot je sumil, igrajo z njim. O tem ni povedal vsem. Ni se nikogar tiče. Toda to, da so ga imeli za "pogovarjalca z majhnimi ljudmi", ga je resnično spravljalo v slabo voljo. Nikoli ni nikomur storil nič žalega. Nikoli ni načrtoval, da bi poškodoval druge. Iste ljudi, za katere je verjel, da se do njega slabo obnašajo, nekakšno "kamuflažo" in zlobno vedenje, je jemal zelo resno. Situacijo je večkrat prijavil policiji in mestnemu svetu. Preprosto so jo prijavili, ne da bi ukrepali. Dejal je, da "majhne ljudi" pošiljajo pred njegova vrata. Eden od njih je pozvonil na vrata z dolgim ​​plastičnim predmetom. "Majhen" ga je vprašal, ali si ga želi ogledati. Rekel je, da ne deluje, in ni povedal, kdo mu ga je dal. Vprašal je, ali se da popraviti okvarjen material. Po prepiru se je odločil, da bo zapustil vhodna vrata. Kasneje naj bi prišli z osebo in rekli, da mu poskuša "nekaj" narediti, kar se po besedah ​​druge osebe ni dogajalo. Situacijo, ki so jo ustvarili pred njegovimi vhodnimi vrati, je očitno ustvaril namerno: ni se pustil motiti "majhnim ljudem", ki so mu želeli zagreniti življenje. Pred vhodnimi vrati je odločno izjavil, da se nikogar ne dotika in da ignorira situacijo njihovih obiskovalcev. Nato jih je prosil, naj odidejo in ga pustijo pri miru. Dejal je, da nekdo pošilja neznance na njegovo verando, morda zato, da bi izvedeli več o njegovem zasebnem življenju. Zunaj je zvijal cigareto. Škatlica je bila menda že napol prazna. Zunaj je bilo videti, da je vse v redu. Visoko na nebu je videl sonce. Zrl je v tla in prižgal cigareto. Nato je izpihnil dim. »Od mene se ne da veliko pridobiti. Naj bo to na spletu ali zunaj, opažam ljudi, ki mi gledajo čez ramo na vse, kar počnem. Med molitvijo me zmotijo. Med spanjem ponoči občasno slišim glasove spodaj. Potem vstanem iz postelje, da grem na stranišče. Slišim, da mi nekdo sledi. Vem, da se odpira vrečka in da uhaja smrad. To voham. Materin otrok naj bi rekel nekaj ostrega. Kot sosed je to šokantno. Mislim, da se s starši ne govori tako. Ne vem, ali ima to kakšno zvezo z internetom. Kar počnejo poleg svojih norčij, se me ne tiče. Dogaja se še več ...« je rekel. Stopil je malo naprej in se obrnil. Na drugi strani je zagledal veliko zelenja. Na desni je stalo veliko drevo. <Nadaljevanje sledi>

«Ծխախոտի ծխելու անկում՞։ Սիգարների խանութներում և սուպերմարկետներում դեռևս բարձր գներ են վաճառվում» - Մաս 6

...իրերը տեղափոխվում էին այս ու այն կողմ։ Սա շատ նկատելի էր, չնայած նա անմիջապես չէր կարող ասել, թե ինչպես կարող էր դա տեղի ունենալ։ Նրան մոտիկից նկարահանեցին քնած ժամանակ։ Այնուհետև նրան հարցրին, թե ինչպես կարող է իմանալ, թե արդյոք գողությունն իրականում տեղի է ունեցել։ Նրա պատասխանը կարճ էր. հաստատ էր, որ դա տեղի է ունեցել նախքան իր տանը նոր ահազանգման համակարգը տեղադրելը։ Այդ երեկոյան, երբ նա պատրաստվում էր գնալ լոգարան, նրան թվաց, թե ներքևի հարկում մեղմ ձայներ է լսել, որտեղից ինչ-որ մեկը հետևում է իրեն։ Նա լիովին չէր կարողանում հասկանալ՝ դա կինն էր, թե՞ տան այցելուներից մեկը։ Հոտը չէր անհետանում։ Նրանց խոսքով՝ այն գալիս էր այն տեղերից, որտեղ նա քայլում կամ նստում էր։ Նա հիմնականում հոտը զգաց պատերի միջով, որոնք լիովին ամուր չէին։ Նա նշեց, որ պատերը, բացի զուգարանի կողմից, ավելի էին քայքայվում նաև հյուրասենյակում։ Աղյուսե շարվածքը փտած էր։ Կապալառուն պետք է գար և նայեր դրան։ Ինչ-որ բան պետք է արվեր բոլոր պատերի հետ։ Սակայն, նրա կարծիքով, խնդրի պատճառը ներքևի հարկի հարևաններն էին։ Իրականում՝ ամբողջ թաղամասում, որտեղ նա ապրում էր։ Նույն երեկոյան նա զուգարանում էր։ Մի պահ լռություն տիրեց, մինչև նա զգաց, որ ներքևի հարկում ինչ-որ մեկը «հայտնվեց իր մոտ»։ Հոտը, որի մասին նա խոսում էր, աստիճանաբար վերադարձավ վերև։ Նա կարող էր պատկերացնել կնոջը մտքում։ Նա չէր կարող ասել, թե ում էր նա հրավիրել իր բնակարան։ Նա կասկածում էր, որ նա ինքն էր շատ բաներ կազմակերպել, և նրա զուգընկերը հետևել էր նրան։ Նրանք երկուսն էլ հետևել էին նրան իրենց բնակարանից։ Նա խորապես համոզված էր, որ նրանք դա արել են իր ռոութերի և ինտերնետային հաշիվների կոտրման միջոցով։ Երբեմն բարձր ձայները անսպասելիորեն գալիս էին փողոցից, որը շատ հեռու չէր պատշգամբից։ Նրանք մի քանի մարդ էին, որոնք իրականում չէին հրավիրվել կնոջ բնակարան։ Մի փոքր խումբ որոշ ժամանակ մնաց դրսում, զրուցելով իրենց մայրենի լեզվով։ Երբեմն նրանք մի քանի բառ էին արտաբերում, որոնք նա լիովին չէր հասկանում։ Նա վստահ էր, որ նրանք քննարկում էին որոշակի թեմա. դա ակնհայտ էր, երբ, օրինակ, նա փոփոխել էր իր բջջային սարքը և փոխել բոլոր կարգավորումները, որպեսզի կարճ ժամանակով ոչ ոք չկարողանար (թվային) ներխուժել իր տուն։ Նա չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչպես էին նրանք դա անում։ Նա նաև չէր կարողանում բացատրել, թե ինչ էին արել իր հավելվածներով։ Սրբապատկերները տեղաշարժվել էին, և նա ստիպված էր դրանք ետ դնել։ Նրան ամենաշատը նյարդայնացնում էին նրա աղոթքները, որոնք նա անում էր հյուրասենյակի գորգի վրա։ Շուտով ամեն ինչ այնպես չընթացավ, երբ ինչ-որ մեկը մի բան արեց, որը հանկարծակի ստիպեց նրան դադարեցնել աղոթելը։ Մի օր նա ուղիղ գնաց պատշգամբ։ Այնտեղ նա լայն բացեց դռները՝ տեսնելու, թե տանը մարդ կա՞։ Նա հուսահատորեն օգնության կարիք ուներ, բայց հանկարծ ընկավ գետնին։ Նա վնասվածք ստացավ։ Նրա ձեռքի և դաստակի վնասվածքը լուրջ էր թվում։ Նա փորձեց օգնություն խնդրել, բայց չկարողացավ այն ստանալ նույն հարևաններից։ Նա գիտեր, որ նրանք տանն էին, բայց նրանցից ոչ մեկը ոչ մի ջանք չգործադրեց օգնելու նրան վնասվածքների դեպքում։ Նրանց մուտքի դուռը մնաց փակ։ Նրա համար փաստ էր, որ այդ նույն հարևանները մարդկային զգացմունքներ չունեին։ Նրանք հրաժարվում էին նույնիսկ նայել նրա վնասվածքներին։ Նա վերջապես ստացավ անհրաժեշտ օգնությունը՝ դրսում ինչ-որ մեկի հետ հանդիպելուց հետո։ Այս մարդը պատրաստ էր նրան կապել շտապօգնության մեքենայի հետ։ Նա ինքը շատ բան չէր կարող անել։ Դրա համար նրան ուրիշ մեկը պետք էր։ Նրա անընդհատ կրկնվող միտքը մի խաղի մասին էր, որը մարդիկ, կասկածում էր, խաղում էին իր հետ։ Նա բոլորին չէր պատմում դրա մասին։ Դա ոչ մեկի գործը չէր։ Բայց «փոքրիկների հետ խոսող» համարվելը նրան շատ էր նյարդայնացնում։ Նա երբեք ոչ մեկին չէր վնասում։ Նա երբեք չէր պլանավորում ուրիշներին վնասել։ Նա շատ լուրջ էր վերաբերվում նույն մարդկանց, որոնց, իր կարծիքով, վատ էին վարվում իր հետ՝ ինչ-որ «քողարկում» և չար վարքագիծ դրսևորելով։ Նա մի քանի անգամ դեպքի մասին հայտնել էր ոստիկանությանը և քաղաքային խորհրդին։ Նրանք պարզապես հայտնել էին առանց որևէ գործողություն ձեռնարկելու։ Նա ասել էր, որ «փոքրիկներին» ուղարկում են իր դռան մոտ։ Նրանցից մեկը երկար, պլաստիկ առարկայով զանգահարեց դռան զանգը։ «Փոքրիկը» հարցրեց նրան, թե արդյոք ուզում է նայել դրան։ Նա ասաց, որ այն չի աշխատում և չասաց, թե ով է իրեն այդ իրը տվել։ Նա հարցրեց, թե արդյոք թերի նյութը կարող է վերանորոգվել։ Վիճաբանությունից հետո նա որոշեց դուրս գալ իր դռնից։ Ավելի ուշ, իբր, նրանք մոտեցան այդ անձին և ասացին, որ նա փորձում է «ինչ-որ բան» անել իր հետ, ինչը, ըստ մյուս անձի, տեղի չէր ունենում։ Իրավիճակը, որը նրանք ստեղծել էին նրա դռան մոտ, ակնհայտորեն դիտավորյալ էր. նա թույլ չէր տա, որ իրեն անհանգստացնեն «փոքրիկ մարդիկ», որոնք ցանկանում էին իր կյանքը ողբերգական դարձնել։ Դռան մոտ նա ընդգծեց, որ ոչ մեկին չի դիպչում և անտեսում է նրանց այցելուների իրավիճակը։ Այնուհետև նա խնդրեց նրանց հեռանալ և իրեն հանգիստ թողնել։ Նա ասաց, որ ինչ-որ մեկը անծանոթներին ուղարկում է իր պատշգամբ, հնարավոր է՝ իր անձնական կյանքի մասին ավելին իմանալու համար։ Դրսում նա ծխախոտ էր փաթաթում։ Տուփը, իբր, արդեն կիսով չափ դատարկ էր։ Դրսում ամեն ինչ բավականին ողջամիտ էր թվում։ Նա կարող էր տեսնել արևը բարձր երկնքում։ Նայելով գետնին՝ նա վառեց ծխախոտը։ Ապա փչեց ծուխը։ «Ինձնից շատ բան չի կարելի շահել։ Անկախ նրանից՝ առցանց է, թե դրսում, ես նկատում եմ, որ մարդիկ ուսիս վրայով նայում են իմ արած ամեն ինչին։ Աղոթելիս ես շեղվում եմ նրանց ուշադրությունից։ Գիշերը քնելիս տարօրինակ ժամանակ լսում եմ ներքևի հարկի ձայներ։ Հետո վեր եմ կենում անկողնուց՝ զուգարան գնալու համար։ Լսում եմ, որ ինչ-որ մեկը հետևում է ինձ։ Գիտեմ, որ պայուսակ են բացում, և հոտը դուրս է գալիս։ Ահա թե ինչ հոտ եմ գալիս։ Մոր երեխան, ենթադրաբար, ինչ-որ կոպիտ բան է ասել։ Որպես հարևան՝ սա ցնցող է։ Կարծում եմ՝ ծնողներիդ հետ այդպես չես խոսում։ Չգիտեմ՝ սա կապ ունի՞ ինտերնետի հետ։ Բացի իրենց չարաճճիություններից, ինչ են անում, դա իմ գործը չէ։ Ավելին է կատարվում…» - ասաց նա։ Նա մի փոքր առաջ քայլեց և շրջվեց։ Մյուս կողմից նա տեսավ շատ կանաչապատ տարածք։ Նրա աջ կողմում մի մեծ ծառ կար։ <Շարունակությունը>

„Minnkandi tóbaksreykingar? Vindlabúðir og stórmarkaðir selja enn hátt verð“ - 6. hluti

...hlutir voru færðir til hér og þar. Þetta var mjög áberandi, jafnvel þótt hann gæti ekki sagt strax hvernig þetta gat gerst. Hann var myndaður upp úr návígi á meðan hann svaf. Hann var síðan spurður hvernig hann gæti vitað hvort innbrotið hefði í raun átt sér stað. Svar hans var stutt: það var víst að þetta gerðist áður en hann hafði sett upp nýja viðvörunarkerfið sitt í húsinu. Um kvöldið, þegar hann ætlaði að fara á klósettið, hélt hann að hann heyrði lág hljóð niðri þar sem einhver var að elta hann. Hann gat ekki alveg áttað sig á hvort það væri konan eða einn af gestunum í húsinu. Lyktin hvarf ekki. Samkvæmt þeim kom hún frá stöðum þar sem hann gekk eða sat. Hann fann aðallega lyktina í gegnum veggina, sem voru ekki alveg heilir. Hann sagði að veggirnir, fyrir utan klósetthliðina, væru einnig að versna enn frekar í stofunni. Múrverkið var rotið. Verktaki þyrfti að koma og skoða það. Eitthvað þurfti að gera við alla veggina. Að hans mati lá orsök vandans þó hjá nágrönnunum á neðri hæðinni. Reyndar allri lóðinni þar sem hann bjó. Sama kvöld var hann á klósettinu. Það var hljótt um stund þar til hann fann einhvern niðri „birtast nálægt sér“. Lyktin sem hann hafði verið að vísa til barst smám saman aftur upp stigann. Hann gat séð konuna fyrir sér. Hann gat ekki sagt hverjum hún bauð inn í íbúð sína. Hann grunaði að hún hefði skipulagt margt sjálf og að maki hennar hefði fylgt henni. Þau höfðu bæði fylgt honum úr íbúð sinni. Hann var staðfastlega sannfærður um að þau hefðu gert það með því að brjótast inn í beininn hans og netaðganga. Stundum komu háværu hljóðin óvænt frá götunni, ekki langt frá veröndinni. Þetta voru nokkrir einstaklingar sem voru í raun ekki boðnir inn í íbúð konunnar. Lítill hópur dvaldi úti um stund og spjallaði á móðurmáli sínu. Stundum sögðu þau upp nokkur orð sem hann skildi ekki alveg. Hann var viss um að þau væru að ræða ákveðið efni: það var augljóst þegar hann hafði til dæmis breytt farsímanum sínum og breytt öllum stillingum þannig að í stuttan tíma gæti enginn (stafrænt) brotist inn í heimili hans. Hann skildi ekki hvernig þeir gerðu þetta. Hann gat heldur ekki útskýrt hvað þeir höfðu gert við öppin hans. Táknmyndirnar voru færðar til og hann þurfti að setja þær aftur inn. Það sem pirraði hann mest voru bænir hans, sem hann gerði á mottu í stofunni. Fljótlega fór allt úrskeiðis þegar einhver gerði eitthvað sem neyddi hann skyndilega til að hætta að biðja. Dag einn fór hann beint út á svalirnar. Þar opnaði hann dyrnar á gátt til að sjá hvort einhver væri heima. Hann þurfti sárlega á hjálp að halda en féll skyndilega til jarðar fyrir neðan. Hann meiddi sig. Meiðslin á hendi og úlnlið virtust alvarleg. Hann reyndi að biðja um hjálp en gat ekki fengið hana frá sömu nágrönnum. Hann vissi að þeir voru heima en enginn þeirra gerði nokkra tilraun til að hjálpa honum með meiðslin. Útidyrnar þeirra voru lokaðar. Það var staðreynd fyrir hann að þessir sömu nágrannar höfðu engar mannlegar tilfinningar. Þeir neituðu jafnvel að líta á meiðsli hans. Hann fékk að lokum hjálpina sem hann þurfti eftir að hafa rekist á einhvern fyrir utan. Þessi einstaklingur var tilbúinn að koma honum í samband við sjúkrabíl. Hann gat ekki gert mikið sjálfur. Hann þurfti einhvern annan til þess. Hugsunin sem hann hélt áfram að endurtaka var um leik sem fólk, grunaði hann, væri að leika sér með hann. Hann sagði ekki öllum frá því. Þetta kom engum við. En að vera talinn „talarinn við smáfólkið“ nuddaði hann virkilega á rangan hátt. Hann meiddi aldrei neinn. Hann ætlaði aldrei að meiða aðra. Hann tók sama fólkið og hann taldi vera að haga sér illa við hann, einhvers konar „feluleik“ og illgjarn hegðun, mjög alvarlega. Hann hafði tilkynnt aðstæðurnar til lögreglu og borgarstjórnar nokkrum sinnum. Þeir tilkynntu það einfaldlega án þess að gera nokkuð. Hann sagði að þeir væru að senda „smáfólkið“ að dyrum sínum. Einn þeirra hringdi dyrabjöllunni með löngum plasthlut. Sá „litli“ spurði hann hvort hann vildi skoða það. Hann sagði að það virkaði ekki og sagði ekki hver hefði gefið honum hlutinn. Hann spurði hvort hægt væri að gera við gallaða efnið. Eftir rifrildi ákvað hann að fara út úr útidyrunum. Seinna komu þeir að sögn með viðkomandi og sögðust vera að reyna að gera „eitthvað“ við hann, sem að sögn hins aðilans var ekki að gerast. Aðstæðurnar sem þeir höfðu skapað við útidyrnar hans voru greinilega af ásettu ráði: hann lét ekki „smáfólk“ sem ætlaði að gera honum lífið leitt trufla sig. Við útidyrnar sagði hann ákveðið að hann væri ekki að snerta neinn og hunsaði aðstæður gesta þeirra. Hann bað þá síðan að fara og láta hann í friði. Hann sagði að einhver væri að senda ókunnuga á veröndina sína, hugsanlega til að fræðast meira um einkalíf sitt. Úti var hann að rúlla sígarettu. Pakkinn var að sögn hálftómur. Úti leit allt sæmilega út. Hann gat séð sólina hátt á lofti. Hann starði niður í jörðina og kveikti í sígarettunni. Síðan blés hann út reyknum. „Það er ekki mikið að vinna í mér. Hvort sem það er á netinu eða úti, þá tek ég eftir því að fólk horfir yfir öxlina á mér á allt sem ég geri. Ég er annars hugar af þeim þegar ég bið. Þegar ég sef á nóttunni heyri ég raddir niðri á óvenjulegum tímum. Svo fer ég fram úr rúminu til að fara á klósettið. Ég heyri einhvern elta mig. Ég veit að verið er að opna poka og lyktin sleppur út. Það er það sem ég finn lyktina af. Barn móðurinnar á að hafa verið að segja eitthvað harkalegt. Sem nágranni er það hneykslanlegt. Maður talar ekki svona við foreldra sína, held ég. Ég veit ekki hvort þetta hefur eitthvað með internetið að gera. Það sem þau gera fyrir utan uppátæki sín er ekki mitt mál. Það er meira í gangi ...“ sagði hann. Hann gekk aðeins áfram og sneri sér við. Hinum megin sá hann mikið af grænu. Til hægri við hann var stórt tré. <Framhald á að vera>

"Minskning av tobaksrökning? Cigarrbutiker och stormarknader säljer fortfarande höga priser" - Del 6

...saker flyttades hit och dit. Detta var mycket märkbart, även om han inte omedelbart kunde säga hur detta kunde ha hänt. Han filmades på nära håll medan han sov. Han frågades sedan hur han kunde veta om inbrottet faktiskt ägde rum. Hans svar var kort: det var säkert att detta hände innan han hade installerat sitt nya larmsystem i sitt hem. Den kvällen, när han planerade att gå på toaletten, tyckte han sig höra svaga ljud nere där någon följde efter honom. Han kunde inte riktigt lista ut om det var kvinnan eller en av besökarna i huset. Lukten ville inte försvinna. Enligt dem kom den från platser där han gick eller satt. Han kände mest lukten genom väggarna, som inte var helt intakta. Han uppgav att väggarna, förutom toalettsidan, också höll på att förfalla ytterligare i vardagsrummet. Murverket var ruttet. En entreprenör skulle behöva komma och titta på det. Något måste göras med alla väggar. Enligt hans uppfattning låg dock orsaken till problemet hos grannarna på nedervåningen. Faktum är att det var hela kvarteret där han bodde. Samma kväll var han på toaletten. Det var tyst en stund tills han kände någon nere "dyka upp nära honom". Lukten han hade syftat på drev gradvis tillbaka uppför trappan. Han kunde föreställa sig kvinnan i sitt sinne. Han kunde inte säga vem hon bjöd in i sin lägenhet. Han misstänkte att hon ordnade många saker själv, och hennes partner följde efter henne. Båda hade följt efter honom från sin lägenhet. Han var fast övertygad om att de gjorde det genom att hacka hans router och internetkonton. De ibland höga ljuden kom oväntat från gatan, inte långt från verandan. Det var flera personer som egentligen inte var inbjudna till kvinnans lägenhet. En liten grupp dröjde sig kvar utanför en stund och samtalade på sitt modersmål. Ibland ropade de fram några ord som han inte riktigt förstod. Han var säker på att de diskuterade ett specifikt ämne: det var tydligt när han till exempel hade modifierat sin mobila enhet och ändrat alla inställningar så att ingen under en kort tid kunde (digitalt) bryta sig in i hans hem. Han kunde inte förstå hur de gjorde det. Han kunde inte heller förklara vad de hade gjort med hans appar. Ikonerna flyttades, och han var tvungen att lägga tillbaka dem. Det som irriterade honom mest var hans böner, som han gjorde på en matta i vardagsrummet. Snart gick det fel när någon gjorde något som plötsligt tvingade honom att sluta be. En dag gick han direkt ut på balkongen. Där öppnade han dörrarna på vid gavel för att se om någon var hemma. Han behövde desperat hjälp, men föll plötsligt till marken nedanför. Han skadade sig. Skadorna på hans hand och handled verkade allvarliga. Han försökte be om hjälp, men kunde inte få den från samma grannar. Han visste att de var hemma, men ingen av dem gjorde någon ansträngning för att hjälpa honom med hans skador. Deras ytterdörr förblev stängd. Det var ett faktum för honom att samma grannar inte hade några mänskliga känslor. De vägrade ens titta på hans skador. Han fick så småningom den hjälp han behövde efter att ha stött på någon utanför. Den här personen var villig att koppla honom till en ambulans. Han kunde inte göra mycket själv. Han behövde någon annan för det. Tanken han upprepade hela tiden handlade om ett spel som folk, misstänkte han, spelade med honom. Han berättade inte för alla om det. Det var ingens sak. Men att bli sedd som "småfolkets pratmakare" irriterade honom verkligen. Han skadade aldrig någon. Han planerade aldrig att skada andra. Han tog samma människor som han trodde betedde sig illa mot honom, någon form av "kamouflage" och elakt beteende, på största allvar. Han hade anmält situationen till polisen och kommunfullmäktige flera gånger. De anmälde det helt enkelt utan att vidta några åtgärder. Han sa att de skickade "småfolket" till hans dörr. En av dem ringde på dörrklockan med ett långt plastföremål. Den "lille" frågade honom om han ville titta på det. Han sa att det inte fungerade och sa inte vem som hade gett honom saken. Han frågade om det defekta materialet kunde repareras. Efter ett gräl bestämde han sig för att lämna ytterdörren. Senare kom de påstås ha kommit förbi med personen och sagt att han försökte göra "något" mot honom, vilket enligt den andra personen inte hände. Situationen de hade skapat vid hans ytterdörr var tydligen avsiktlig: han lät sig inte störas av "små människor" som var ute efter att göra hans liv surt. Vid ytterdörren sa han bestämt att han inte rörde någon och ignorerade deras besökares situation. Han bad dem sedan att gå och lämna honom ifred. Han sa att någon skickade främlingar till hans veranda, möjligen för att lära sig mer om hans privatliv. Utanför rullade han en cigarett. Paketet var förmodligen redan halvtomt. Det såg rimligt ut utanför. Han kunde se solen stå högt på himlen. Han stirrade ner i marken och tände cigaretten. Sedan blåste han ut röken. ”Det finns inte mycket att vinna på mig. Vare sig det är online eller utomhus, märker jag att folk tittar över axeln på allt jag gör. Jag blir distraherad av dem medan jag ber. När jag sover på natten hör jag röster nere vid udda tidpunkter. Sedan går jag upp ur sängen för att gå på toaletten. Jag hör någon följa efter mig. Jag vet att en påse öppnas, och stanken kommer ut. Det är vad jag känner. Moderns barn ska ha sagt något hårt. Som granne är det chockerande. Man pratar inte med sina föräldrar så, tror jag. Jag vet inte om det här har något med internet att göra. Vad de gör förutom sina upptåg angår inte mig. Det finns mer som händer…” sa han. Han gick framåt lite och vände sig om. På andra sidan såg han mycket grönska. Till höger om honom fanns ett stort träd. <Fortsättning följer>

"Nedgang i tobakksrøyking? Sigarbutikker og supermarkeder selger fortsatt høye priser" - Del 6

...ting ble flyttet hit og dit. Dette var veldig merkbart, selv om han ikke umiddelbart kunne si hvordan dette kunne ha skjedd. Han ble filmet på nært hold mens han sov. Han ble deretter spurt om hvordan han kunne vite om innbruddet faktisk fant sted. Svaret hans var kort: det var sikkert at dette skjedde før han hadde installert det nye alarmsystemet sitt i hjemmet sitt. Den kvelden, da han planla å gå på toalettet, trodde han at han hørte svake lyder nede der noen fulgte etter ham. Han klarte ikke helt å finne ut om det var kvinnen eller en av de besøkende i huset. Lukten ville ikke forsvinne. Ifølge dem kom den fra steder der han gikk eller satt. Han kjente mest lukten gjennom veggene, som ikke var helt solide. Han oppga at veggene, foruten toalettsiden, også var i ferd med å forfalle ytterligere i stuen. Murverket var råttent. En entreprenør måtte komme og se på det. Noe måtte gjøres med alle veggene. Etter hans mening lå imidlertid årsaken til problemet hos naboene i første etasje. Faktisk hele kvartalet der han bodde. Samme kveld var han på toalettet. Det var stille et øyeblikk helt til han kjente noen i første etasje «dukke opp i nærheten av ham». Lukten han hadde referert til drev gradvis tilbake ovenpå. Han kunne se for seg kvinnen. Han kunne ikke si hvem hun inviterte inn i leiligheten sin. Han mistenkte at hun ordnet mange ting selv, og partneren hennes fulgte etter henne. Begge hadde fulgt etter ham fra leiligheten sin. Han var fast overbevist om at de gjorde det gjennom hacking av ruteren og internettkontoene hans. De til tider høye lydene kom uventet fra gaten, ikke langt fra verandaen. Det var flere personer som faktisk ikke var invitert inn i kvinnens leilighet. En liten gruppe ble værende utenfor en stund og snakket på morsmålet sitt. Noen ganger slengte de ut noen ord han ikke helt forsto. Han var sikker på at de diskuterte et bestemt emne: det var tydelig da han for eksempel hadde modifisert mobilenheten sin og endret alle innstillingene slik at ingen i en kort periode (digitalt) kunne bryte seg inn i hjemmet hans. Han kunne ikke forstå hvordan de gjorde det. Han kunne heller ikke forklare hva de hadde gjort med appene hans. Ikonene var flyttet, og han måtte legge dem tilbake. Det som irriterte ham mest var bønnene hans, som han gjorde på en matte i stuen. Ting gikk snart galt da noen gjorde noe som plutselig tvang ham til å slutte å be. En dag gikk han rett ut på balkongen. Der åpnet han dørene på vidt gap for å se om noen var hjemme. Han trengte desperat hjelp, men falt plutselig ned på bakken. Han skadet seg. Skadene på hånden og håndleddet hans virket alvorlige. Han prøvde å be om hjelp, men fikk den ikke fra de samme naboene. Han visste at de var hjemme, men ingen av dem gjorde noen anstrengelser for å hjelpe ham med skadene. Inngangsdøren deres forble lukket. Det var et faktum for ham at de samme naboene ikke hadde noen menneskelige følelser. De nektet å engang se på skadene hans. Han fikk til slutt den hjelpen han trengte etter å ha møtt noen utenfor. Denne personen var villig til å sette ham i kontakt med en ambulanse. Han kunne ikke gjøre stort selv. Han trengte noen andre til det. Tanken han stadig gjentok handlet om et spill folk, mistenkte han, lekte med ham. Han fortalte det ikke til alle. Det var ikke noens sak. Men å bli sett på som «snakkeren med småfolk» irriterte ham virkelig. Han skadet aldri noen. Han planla aldri å skade andre. Han tok de samme menneskene han trodde oppførte seg dårlig mot ham, en slags «kamuflasje» og slem oppførsel, svært alvorlig. Han hadde rapportert situasjonen til politiet og byrådet flere ganger. De rapporterte det rett og slett uten å gjøre noe. Han sa at de sendte «småfolkene» til dørstokken hans. En av dem ringte på døren med en lang plastgjenstand. Den «lille» spurte ham om han ville se på den. Han sa at den ikke fungerte og sa ikke hvem som hadde gitt ham tingen. Han spurte om det defekte materialet kunne repareres. Etter en krangel bestemte han seg for å gå ut av inngangsdøren. Senere kom de angivelig forbi med personen og sa at han prøvde å gjøre «noe» med ham, noe som ifølge den andre personen ikke skjedde. Situasjonen de hadde skapt ved inngangsdøren hans var tydeligvis bevisst: han ville ikke la seg forstyrre av «småfolk» som var ute etter å gjøre livet hans surt. Ved inngangsdøren uttalte han ettertrykkelig at han ikke rørte noen og ignorerte situasjonen til de besøkende. Deretter ba han dem om å gå og la ham være i fred. Han sa at noen sendte fremmede til verandaen hans, muligens for å lære mer om privatlivet hans. Utenfor rullet han en sigarett. Pakken var visstnok allerede halvtom. Ting så rimelige ut utenfor. Han kunne se solen høyt på himmelen. Han stirret ned i bakken og tente sigaretten. Så blåste han ut røyken. «Det er ikke mye å hente fra meg. Enten det er på nett eller ute, legger jeg merke til at folk ser meg over skulderen på alt jeg gjør. Jeg blir distrahert av dem mens jeg ber. Mens jeg sover om natten, hører jeg stemmer nede til rare tider. Så står jeg opp av sengen for å gå på do. Jeg hører noen følge etter meg. Jeg vet at en pose blir åpnet, og stanken slipper ut. Det er det jeg lukter. Morens barn skal visstnok ha sagt noe hardt. Som nabo er det sjokkerende. Man snakker ikke sånn til foreldrene sine, tror jeg. Jeg vet ikke om dette har noe med internett å gjøre. Hva de gjør bortsett fra påfunnet sitt, angår ikke meg. Det er mer som skjer ...» sa han. Han gikk litt fremover og snudde seg. På den andre siden så han mye grøntområde. Til høyre for seg var det et stort tre. <Fortsettelse følger>

"Fald i tobaksrygning? Cigarbutikker og supermarkeder sælger stadig høje priser" - Del 6

...der blev flyttet ting her og der. Dette var meget mærkbart, selvom han ikke umiddelbart kunne sige, hvordan det kunne være sket. Han blev filmet tæt på, mens han sov. Han blev derefter spurgt, hvordan han kunne vide, om indbruddet rent faktisk havde fundet sted. Hans svar var kort: det var sikkert, at dette skete, før han havde installeret sit nye alarmsystem i sit hjem. Den aften, da han planlagde at gå på toilettet, troede han, at han hørte sagte lyde nedenunder, hvor nogen fulgte efter ham. Han kunne ikke helt finde ud af, om det var kvinden eller en af ​​de besøgende i huset. Lugten ville ikke forsvinde. Ifølge dem kom den fra steder, hvor han gik eller sad. Han lugtede mest lugten gennem væggene, som ikke var helt intakte. Han sagde, at væggene, udover toiletsiden, også var ved at forringes yderligere i stuen. Murværket var råddent. En entreprenør skulle komme og se på det. Noget måtte gøres ved alle væggene. Efter hans mening lå årsagen til problemet dog hos naboerne i stueetagen. Faktisk hele blokken, hvor han boede. Samme aften var han på toilettet. Der var stille et øjeblik, indtil han følte nogen nedenunder "dukke op i nærheden af ​​ham". Lugten, han havde hentydet til, drev gradvist tilbage ovenpå. Han kunne forestille sig kvinden. Han kunne ikke sige, hvem hun inviterede ind i sin lejlighed. Han havde mistanke om, at hun selv arrangerede mange ting, og at hendes partner fulgte efter hende. Begge havde fulgt ham fra deres lejlighed. Han var fast overbevist om, at de gjorde det ved at hacke hans router og internetkonti. De til tider høje lyde kom uventet fra gaden, ikke langt fra verandaen. Det var flere personer, der faktisk ikke var inviteret ind i kvindens lejlighed. En lille gruppe blev hængende udenfor et stykke tid og samtalede på deres modersmål. Nogle gange slog de et par ord ud, han ikke helt kunne forstå. Han var sikker på, at de diskuterede et specifikt emne: det var tydeligt, da han for eksempel havde modificeret sin mobilenhed og ændret alle indstillingerne, så ingen i kort tid (digitalt) kunne bryde ind i hans hjem. Han kunne ikke forstå, hvordan de gjorde det. Han kunne heller ikke forklare, hvad de havde gjort med hans apps. Ikonerne var flyttet, og han måtte lægge dem tilbage. Det, der irriterede ham mest, var hans bønner, som han bad på en måtte i stuen. Det gik hurtigt galt, da nogen gjorde noget, der pludselig tvang ham til at holde op med at bede. En dag gik han direkte ud på altanen. Der åbnede han dørene på vid gab for at se, om der var nogen hjemme. Han havde desperat brug for hjælp, men faldt pludselig til jorden nedenunder. Han kom til skade. Skaderne på hans hånd og håndled virkede alvorlige. Han forsøgte at bede om hjælp, men kunne ikke få den fra de samme naboer. Han vidste, at de var hjemme, men ingen af ​​dem gjorde nogen indsats for at hjælpe ham med hans skader. Deres hoveddør forblev lukket. Det var en kendsgerning for ham, at de samme naboer ikke havde nogen menneskelige følelser. De nægtede overhovedet at se på hans skader. Han fik til sidst den hjælp, han havde brug for, efter at have mødt en person udenfor. Denne person var villig til at sætte ham i kontakt med en ambulance. Han kunne ikke gøre meget selv. Han havde brug for en anden til det. Tanken, han blev ved med at gentage, handlede om et spil, som folk, han havde mistanke om, legede med ham. Han fortalte det ikke til alle. Det var ikke nogens sag. Men at blive set som "snakkeren med små mennesker" irriterede ham virkelig. Han skadede aldrig nogen. Han planlagde aldrig at skade andre. Han tog de samme mennesker, som han mente opførte sig dårligt over for ham, en slags "camouflage" og ond opførsel, meget alvorligt. Han havde anmeldt situationen til politiet og byrådet flere gange. De anmeldte det simpelthen uden at gøre noget. Han sagde, at de sendte "små menneskerne" til hans dørtrin. En af dem ringede på døren med en lang plastikgenstand. Den "lille" spurgte ham, om han ville se på den. Han sagde, at den ikke virkede, og sagde ikke, hvem der havde givet ham den. Han spurgte, om det defekte materiale kunne repareres. Efter et skænderi besluttede han at forlade sin hoveddør. Senere kom de angiveligt forbi med personen og sagde, at han forsøgte at gøre "noget" ved ham, hvilket ifølge den anden person ikke skete. Situationen, de havde skabt ved hans hoveddør, var tilsyneladende bevidst: han ville ikke lade sig forstyrre af "små mennesker", der var ude på at gøre hans liv surt. Ved hoveddøren sagde han eftertrykkeligt, at han ikke rørte nogen og ignorerede deres besøgendes situation. Han bad dem derefter om at gå og lade ham være i fred. Han sagde, at nogen sendte fremmede til hans veranda, muligvis for at lære mere om hans privatliv. Udenfor rullede han en cigaret. Pakken var angiveligt allerede halvt tom. Tingene så rimelige ud udenfor. Han kunne se solen stå højt på himlen. Han stirrede ned i jorden og tændte cigaretten. Så pustede han røgen ud. "Der er ikke meget at vinde ved mig. Uanset om det er online eller udenfor, bemærker jeg, at folk kigger mig over skulderen på alt, hvad jeg gør. Jeg bliver distraheret af dem, mens jeg beder. Mens jeg sover om natten, hører jeg stemmer nedenunder på mærkelige tidspunkter. Så står jeg ud af sengen for at gå på toilettet. Jeg hører nogen følge efter mig. Jeg ved, at en pose bliver åbnet, og stanken slipper ud. Det er det, jeg lugter. Moderens barn skulle have sagt noget hårdt. Som nabo er det chokerende. Man taler ikke sådan til sine forældre, tror jeg. Jeg ved ikke, om det har noget med internettet at gøre. Hvad de laver udover deres narrestreger, er ikke min sag. Der sker mere ..." sagde han. Han gik lidt frem og vendte sig om. På den anden side så han en masse grønt. Til højre for ham var der et stort træ. <Fortsættes>

"Tupakoinnin väheneminen? Sikarikaupat ja supermarketit myyvät edelleen korkeita hintoja" - Osa 6

...tavaroita siirreltiin sinne tänne. Tämä oli hyvin huomattavaa, vaikka hän ei osannut heti sanoa, miten tämä oli voinut tapahtua. Hänet kuvattiin läheltä hänen nukkuessaan. Sitten häneltä kysyttiin, mistä hän tiesi, tapahtuiko murto todella. Hänen vastauksensa oli lyhyt: oli varmaa, että tämä tapahtui ennen kuin hän oli asentanut uuden hälytysjärjestelmän kotiinsa. Sinä iltana, kun hän aikoi mennä vessaan, hän luuli kuulevansa hiljaisia ​​ääniä alakerrasta, jossa joku seurasi häntä. Hän ei aivan pystynyt selvittämään, oliko kyseessä nainen vai joku talon vieraista. Haju ei lähtenyt pois. Heidän mukaansa se tuli paikoista, joissa hän käveli tai istui. Hän haistoi hajun enimmäkseen seinien läpi, jotka eivät olleet täysin ehjät. Hän totesi, että seinät, wc-puolen lisäksi, rappeutuivat entisestään myös olohuoneessa. Tiiliseinä oli laho. Urakoitsijan piti tulla katsomaan sitä. Kaikille seinille piti tehdä jotain. Hänen mielestään ongelman syy oli kuitenkin alakerran naapureissa. Itse asiassa koko korttelissa, jossa hän asui. Samana iltana hän oli vessassa. Oli hetken hiljaista, kunnes hän tunsi jonkun alakerrasta "ilmestyvän lähelleen". Haju, johon hän oli viitannut, levisi vähitellen takaisin yläkertaan. Hän pystyi kuvittelemaan naisen mielessään. Hän ei osannut sanoa, kenet tämä oli kutsunut asuntoonsa. Hän epäili, että nainen oli järjestänyt monia asioita itse, ja että hänen kumppaninsa oli seurannut häntä. Molemmat olivat seuranneet häntä asunnostaan. Hän oli vakuuttunut siitä, että he olivat tehneet niin hakkeroimalla hänen reitittimensä ja internet-tilinsä. Joskus kovat äänet tulivat odottamatta kadulta, ei kaukana kuistilta. He olivat useita ihmisiä, joita ei itse asiassa ollut kutsuttu naisen asuntoon. Pieni ryhmä viipyi ulkona jonkin aikaa keskustellen äidinkielellään. Joskus he päästivät suustaan ​​muutaman sanan, joita hän ei aivan ymmärtänyt. Hän oli varma, että he keskustelivat tietystä aiheesta: se kävi ilmi siitä, että hän oli esimerkiksi muokannut mobiililaitettaan ja muuttanut kaikkia asetuksia niin, ettei kukaan voinut lyhyeen aikaan (digitaalisesti) murtautua hänen kotiinsa. Hän ei ymmärtänyt, miten he olivat tehneet sen. Hän ei myöskään osannut selittää, mitä he olivat tehneet hänen sovelluksilleen. Kuvakkeet oli siirretty, ja hänen piti laittaa ne takaisin paikoilleen. Eniten häntä ärsyttivät hänen rukouksensa, joita hän teki matolla olohuoneessa. Asiat menivät pian pieleen, kun joku teki jotain, mikä yhtäkkiä pakotti hänet lopettamaan rukoilemisen. Eräänä päivänä hän meni suoraan parvekkeelle. Siellä hän avasi ovet selälleen nähdäkseen, oliko ketään kotona. Hän tarvitsi kipeästi apua, mutta kaatui yhtäkkiä maahan. Hän loukkasi itsensä. Hänen kätensä ja ranteensa vammat näyttivät vakavilta. Hän yritti pyytää apua, mutta ei saanut sitä samoilta naapureilta. Hän tiesi, että he olivat kotona, mutta kukaan heistä ei yrittänyt auttaa häntä vammojensa kanssa. Heidän etuovensa pysyi kiinni. Hänelle oli tosiasia, että näillä samoilla naapureilla ei ollut inhimillisiä tunteita. He kieltäytyivät edes katsomasta hänen vammojaan. Lopulta hän sai tarvitsemaansa apua kohdattuaan jonkun ulkona. Tämä henkilö oli halukas yhdistämään hänet ambulanssiin. Hän ei voinut tehdä paljoakaan itse. Hän tarvitsi siihen jonkun toisen. Ajatus, jota hän toisti jatkuvasti, koski leikkiä, jota ihmiset, hän epäili, leikkivät hänen kanssaan. Hän ei kertonut siitä kaikille. Se ei kuulunut kenellekään. Mutta se, että häntä pidettiin "pikkuihmisten puhujana", todella ärsytti häntä. Hän ei koskaan vahingoittanut ketään. Hän ei koskaan suunnitellut satuttavansa muita. Hän otti ne ihmiset, joiden hän uskoi käyttäytyvän häntä kohtaan huonosti, jonkinlaisella "naamioinnilla" ja ilkeällä käytöksellä, hyvin vakavasti. Hän oli ilmoittanut tilanteesta useita kertoja poliisille ja kaupunginvaltuustolle. He vain ilmoittivat siitä ryhtymättä mihinkään. Hän sanoi lähettävänsä "pikkuihmiset" hänen ovelleen. Yksi heistä soitti ovikelloa pitkällä, muovisella esineellä. "Pikku" kysyi häneltä, haluaisiko hän katsoa sitä. Hän sanoi, ettei se toiminut, eikä kertonut, kuka oli antanut hänelle esineen. Hän kysyi, voitaisiinko viallinen materiaali korjata. Riidan jälkeen hän päätti lähteä etuoveltaan. Myöhemmin he väittivästi tulivat henkilön luo ja sanoivat hänen yrittävän tehdä hänelle "jotain", mitä toisen henkilön mukaan ei tapahtunut. Heidän etuovelleen luomansa tilanne oli ilmeisesti tahallinen: hän ei antanut "pikkuihmisten" häiritä itseään, jotka yrittivät tehdä hänen elämästään kurjaa. Etuovella hän totesi painokkaasti, ettei koskenut kehenkään ja jätti vierailijoiden tilanteen huomiotta. Sitten hän pyysi heitä lähtemään ja jättämään hänet rauhaan. Hän sanoi, että joku lähetti tuntemattomia ihmisiä hänen kuistilleen, mahdollisesti saadakseen lisätietoja hänen yksityiselämästään. Ulkona hän kääri savuketta. Askin oli oletettavasti jo puoliksi tyhjä. Ulkona asiat näyttivät kohtuullisilta. Hän näki auringon korkealla taivaalla. Tuijottaen maahan hän sytytti savukkeen. Sitten hän puhalsi savun ulos. ”Minusta ei ole paljon hyötyä. Olipa se sitten verkossa tai ulkona, huomaan ihmisten katsovan olkani yli kaikkea, mitä teen. He häiritsevät minua rukoillessani. Yöllä nukkuessani kuulen ääniä alakerrassa satunnaisesti. Sitten nousen sängystä mennäkseni vessaan. Kuulen jonkun seuraavan minua. Tiedän, että laukkua avataan ja haju karkaa. Sitä haistan. Äidin lapsen on oletettavasti sanottu jotain tylyä. Naapurina se on järkyttävää. Ei vanhemmilleen puhuta noin, luulen. En tiedä, liittyykö tämä mitenkään internetiin. Se, mitä he tekevät keppostensa lisäksi, ei kuulu minulle. On muutakin meneillään…” hän sanoi. Hän käveli hieman eteenpäin ja kääntyi ympäri. Toisella puolella hän näki paljon vehreyttä. Oikealla puolellaan oli suuri puu. <Jatkuu>

“吸烟人数下降？雪茄店和超市依然高价出售”——第六部分

……东西被挪来挪去。这非常明显，尽管他一时也说不清是怎么回事。有人在他睡觉时近距离拍摄了他。之后，有人问他如何确定入室盗窃确实发生过。他的回答很简短：可以肯定的是，这件事发生在他家安装新的报警系统之前。那天晚上，他正准备去洗手间，似乎听到楼下有轻微的声响，好像有人在跟踪他。他无法确定那人是那个女人还是家里的访客。那股气味挥之不去。据他们说，气味来自他走过或坐过的地方。他主要是透过墙壁闻到这股气味，而墙壁并不完全牢固。他说，除了卫生间那边，客厅的墙壁也在进一步损坏。砖块已经腐烂了。得请个承包商来看看。所有的墙都必须修缮一下。然而，在他看来，问题的根源在于楼下的邻居。事实上，是他住的整条街。那天晚上，他在洗手间里。起初很安静，但片刻后，他感觉楼下有人“出现在他附近”。他之前提到的那股气味渐渐飘回楼上。他脑海中浮现出那个女人的身影。他无法确定她邀请了谁进她的公寓。他怀疑很多事情都是她自己安排的，而她的同伙只是跟着她。他们俩都从他们的公寓跟踪他过来。他坚信他们是通过黑掉他的路由器和网络账户做到的。有时，街上会突然传来很大的声响，离门廊不远。有几个人，他们并没有被邀请进那个女人的公寓。一小群人在外面逗留了一会儿，用他们的母语交谈。有时，他们会脱口而出几个他听不太懂的词。他确信他们在讨论某个特定的话题：比如，他修改了自己的手机，更改了所有设置，使得在短时间内，任何人都无法（通过网络）入侵他的家。他无法理解他们是怎么做到的。他也无法解释他们对他的应用程序做了什么。图标被移动了，他不得不重新设置。最让他恼火的是他在客厅垫子上做的祷告。不久之后，事情开始变得糟糕起来，有人做了某件事，迫使他突然停止祷告。有一天，他径直走到阳台上。在那里，他把门大开，想看看家里是否有人。他急需帮助，却突然从楼下摔了下来。他受了伤。他的手腕和手伤得很重。他试图向邻居求助，但却得不到任何帮助。他知道邻居们在家，但他们中没有一个人伸出援手。他们的大门始终紧闭。对他来说，这些邻居冷酷无情，毫无同情心。他们甚至拒绝查看他的伤势。最终，他在外面遇到一个人后得到了所需的帮助。这个人愿意帮他联系救护车。他自己什么也做不了，需要别人帮忙。他反复想起的是，有人在捉弄他，他怀疑有人在跟他玩某种游戏。他没有把这件事告诉所有人，因为这与他人无关。但被别人看作是“跟小矮人说话的人”让他非常不舒服。他从未伤害过任何人，也从未想过要伤害别人。他非常认真地对待那些他认为对他行为不端的人，那些人似乎在用某种“伪装”和恶意对待他。他曾多次向警方和市议会报告此事，但他们只是做了记录，并没有采取任何行动。他说他们派“小矮人”到他家门口。其中一个拿着一个长长的塑料物体按响了门铃。“小矮人”问他是否想看看。他说那东西没用，也没有说是谁给他的。他问那块有缺陷的材料是否可以修理。争论一番后，他决定离开家门。后来，他们带着那个人来了，说他想对他“做点什么”，但据对方说，并没有发生什么。他们故意在他家门口制造了这种局面：他不想被那些想让他难堪的“小人物”打扰。在门口，他斩钉截铁地说自己没有碰任何人，并且无视了来访者的行为。然后他让他们离开，别再打扰他。他说有人派陌生人到他家门口，可能是为了打探他的私生活。在外面，他正在卷烟。烟盒据说已经用了一半。外面一切正常。他能看到高悬的太阳。他低头看着地面，点燃了香烟。然后他吐出了烟雾。 “我这人也帮不上什么忙。不管是在网上还是在外面，我总感觉有人在偷看我。我祈祷的时候都会被他们分心。晚上睡觉的时候，我总能在奇怪的时间听到楼下有人说话。然后我起床去洗手间，就听到有人跟着我。我知道有人打开了包，一股臭味扑面而来。那就是我闻到的味道。据说那孩子说了些难听的话。作为邻居，我感到很震惊。我觉得，你不会那样跟父母说话。我不知道这跟网络有没有关系。除了这些小动作，他们干什么都与我无关。肯定还有其他事……”他说道。他向前走了几步，然后转身。在另一边，他看到一大片绿植。他的右边，有一棵大树。<未完待续>

「喫煙は減少？葉巻店やスーパーマーケットは依然として高値で販売」 - パート6

…物があちこちに動かされていた。彼はなぜこんなことが起きたのかすぐには分からなかったが、これは非常に目立った。寝ている間も間近で撮影されていた。そして、実際に強盗が行われたかどうか、どうやって分かったのかと尋ねられた。彼の答えは簡潔だった。自宅に新しい警報システムを設置する前に起こったことは間違いない、と。その晩、トイレに行こうとしていた時、階下から誰かが尾行しているようなかすかな音が聞こえたような気がした。それが女性なのか、それとも家にいた訪問者の誰かなのか、彼にはよく分からなかった。臭いはなかなか消えなかった。彼らによると、彼が歩いたり座ったりした場所から臭いが漂ってきたらしい。臭いは主に壁越しに感じられたが、壁は完全には頑丈ではなかった。トイレ側だけでなく、リビングルームの壁も劣化が進んでいると彼は言った。レンガは腐っていた。業者に見に来てもらう必要があるだろう。壁全体に何らかの対策を講じる必要があった。しかし、彼の考えでは、問題の原因は階下の住人にあった。実際、彼が住んでいるブロック全体だ。その日の夕方、彼はトイレにいた。一瞬静まり返ったが、階下の誰かが「近くに現れる」のを感じた。彼が言っていた匂いが徐々に階上に漂ってきた。彼は心の中であの女性の姿を思い浮かべることができた。彼女が誰をアパートに招いたのかは分からなかった。彼女は多くのことを自分で手配し、彼女のパートナーも彼女の後をついてきたのだろうと彼は疑っていた。二人ともアパートから彼を尾行していた。彼は、ルーターとインターネットアカウントをハッキングして彼を尾行したに違いないと確信していた。時折聞こえる大きな音は、ポーチからそう遠くない通りから突然聞こえてきた。それは、実際には女性のアパートに招かれていない数人の人々だった。小さなグループがしばらく外に留まり、それぞれの母国語で会話をしていた。時折、彼にはよく分からない言葉を口走っていた。彼は彼らが特定の話題を話し合っていると確信していた。例えば、彼が携帯端末を改造し、すべての設定を変更して、しばらくの間、誰も（デジタル的に）自宅に侵入できなくなった時、それは明らかだった。どうやってそんなことをしたのか、彼には理解できなかった。アプリに何をしたのかも説明できなかった。アイコンが移動され、彼はそれを元に戻さなければならなかった。彼を最も苛立たせたのは、リビングルームのマットの上で行っていた祈りだった。誰かが突然祈りをやめざるを得なくなるようなことをした時、事態はすぐに悪化した。ある日、彼はまっすぐバルコニーへ向かった。そこで、誰か家にいるかどうか確かめるためにドアを大きく開けた。彼は必死に助けを求めていたが、突然下の地面に落ちてしまった。彼は怪我をした。手と手首の怪我は深刻なようだった。彼は助けを求めようとしたが、同じ隣人からは助けてもらえなかった。彼らが家にいることは分かっていたが、誰も怪我の手当てをしようとはしなかった。玄関のドアは閉まったままだった。彼にとって、この隣人たちには人間的な感情がないことは事実だった。彼らは彼の怪我を見ることさえ拒否した。ようやく、外で誰かに遭遇し、必要な助けを得ることができた。その人は救急車を手配してくれた。彼自身でできることはほとんどなく、誰かの助けが必要だった。彼が何度も繰り返し考えていたのは、人々が彼を翻弄しているのではないかというゲームのことだった。彼はそのことを誰にも話さなかった。他人事ではなかった。しかし、「小人とおしゃべり」していると思われることが、彼をひどく苛立たせていた。彼は決して誰かを傷つけたことはないし、傷つけるつもりもなかった。彼に対して不適切な振る舞いをしていると信じている人たち、ある種の「カモフラージュ」と意地悪な態度を、彼は非常に深刻に受け止めていた。彼は警察と市議会に何度かこの状況を報告したが、彼らはただ報告するだけで、何の対策も講じなかった。彼は「小人」たちを彼の玄関先に送り込んでいると言った。そのうちの一人が長いプラスチックの物体を持って玄関のベルを鳴らした。「小人」は彼に、それを見せたいかと尋ねた。彼はそれが効かなかったと言い、誰がその物体を渡したのかは言わなかった。彼は欠陥品の修理が可能かどうか尋ねました。口論の後、玄関を出て行くことにしました。その後、彼らはその人物と一緒にやって来て、彼が「何か」しようとしていると言いましたが、相手によると、そんなことは起こっていなかったそうです。彼らが彼の玄関で作った状況は、どうやら故意だったようです。彼は自分の人生を苦しめようとする「小さな人々」に煩わされることを嫌がったのです。玄関先で、彼は誰にも触れていないと断言し、訪問者の状況を無視しました。そして、彼らに出て行って、自分を放っておいてくれと頼みました。誰かが見知らぬ人をポーチに送り込んでいて、おそらく彼の私生活をもっと知りたいのだろうと言いました。外で彼はタバコを巻いていました。箱はすでに半分空になっていたはずです。外の状況は良さそうでした。空高くに太陽が見えました。地面を見下ろしながら、彼はタバコに火をつけ、煙を吐き出しました。 「僕から得られるものはあまりない。オンラインでも外でも、肩越しに僕の行動を覗かれている人がいることに気づく。祈りを捧げている時も、彼らのせいで気が散ってしまう。夜寝ている時、妙なタイミングで階下から声が聞こえる。それからトイレに行こうとベッドから出ると、誰かが尾行してくる音がする。バッグが開けられて、悪臭が漂ってくるのがわかる。それが僕の匂いなんだ。母親の子供が何かひどいことを言っていたらしい。隣人として、衝撃だ。親にあんな風に話しかけるなんて。ネットと関係があるのか​​どうかわからないけど、彼らがあの騒ぎ以外のことをしようと、僕には関係ない。もっといろいろあるんだ…」と彼は言った。少し歩いて振り返った。向こう側には緑がたくさん見えた。右手には大きな木があった。<続く>

"담배 흡연 감소? 시가 가게와 슈퍼마켓은 여전히 ​​고가로 판매" - 6부

... 여기저기 물건들이 옮겨지고 있었다. 어떻게 이런 일이 일어났는지 당장 알 수는 없었지만, 매우 눈에 띄었다. 그가 자는 동안 가까이서 촬영되었다. 그리고 나서 그는 강도 사건이 실제로 일어났는지 어떻게 알 수 있느냐는 질문을 받았다. 그의 대답은 간단했다. 집에 새 경보 시스템을 설치하기 전에 일어난 일이 분명하다는 것이었다. 그날 저녁, 화장실에 가려고 하는데 아래층에서 누군가 자신을 따라오는 듯한 작은 소리가 들렸다. 그 소리가 여자인지, 아니면 집에 온 손님인지 알 수 없었다. 냄새는 사라지지 않았다. 그들의 말에 따르면, 그가 걷거나 앉았던 곳에서 나는 냄새였다고 한다. 그는 주로 벽을 통해 냄새를 맡았는데, 벽이 완전히 튼튼하지는 않았다. 그는 화장실 쪽 벽뿐 아니라 거실 벽도 더 낡아가고 있다고 말했다. 벽돌은 썩어 있었다. 시공업체가 와서 살펴봐야 할 것이다. 모든 벽에 뭔가 조치를 취해야 했다. 하지만 그의 생각에 문제의 원인은 아래층 이웃에게 있었다. 사실은 그가 사는 블록 전체에 있었다. 그날 저녁, 그는 화장실에 있었다. 잠시 조용해지다가 아래층에서 누군가 "자신 근처에" 나타나는 것을 느꼈다. 그가 말했던 냄새가 점차 위층으로 퍼져 나갔다. 그는 그 여자의 모습을 머릿속에 그려볼 수 있었다. 그녀가 누구를 아파트로 초대했는지는 알 수 없었다. 그녀가 많은 일을 직접 처리했고, 그녀의 파트너가 그녀를 따라왔을 것이라고 추측했다. 두 사람 모두 아파트에서 그를 따라왔다. 그는 그들이 자신의 라우터와 인터넷 계정을 해킹해서 그렇게 했다고 확신했다. 때때로 시끄러운 소음은 현관에서 멀지 않은 거리에서 갑자기 들려왔다. 실제로는 여자의 아파트에 초대받지 않은 사람들이었다. 작은 무리가 한동안 밖에 머물며 각자의 모국어로 이야기를 나누었다. 가끔 그들은 그가 알아들을 수 없는 몇 마디를 불쑥 내뱉기도 했다. 그는 그들이 특정 주제에 대해 이야기하고 있다는 것을 확신했습니다. 예를 들어, 그가 모바일 기기를 개조하고 모든 설정을 변경하여 잠시 동안 아무도 (디지털 방식으로) 그의 집에 침입할 수 없도록 했을 때, 그것은 명백했습니다. 그는 그들이 어떻게 그런 짓을 했는지 이해할 수 없었습니다. 또한 그들이 그의 앱에 무슨 짓을 했는지 설명할 수 없었습니다. 아이콘들이 옮겨졌고, 그는 다시 원래대로 놓아야 했습니다. 그를 가장 짜증나게 한 것은 거실 매트 위에서 기도하는 것이었습니다. 누군가 갑자기 기도를 멈추게 만드는 행동을 하면서 곧 일이 꼬였습니다. 어느 날, 그는 곧장 발코니로 갔습니다. 거기에서 그는 집에 누가 있는지 확인하기 위해 문을 활짝 열었습니다. 그는 절실히 도움이 필요했지만, 갑자기 아래 바닥에 쓰러졌습니다. 그는 부상을 입었습니다. 손과 손목의 손상이 심각해 보였습니다. 그는 도움을 요청하려고 했지만 같은 이웃들에게는 도움을 받을 수 없었습니다. 그는 그들이 집에 있다는 것을 알았지만, 아무도 그의 부상을 도와주려는 노력을 하지 않았습니다. 현관문은 닫힌 채로 있었습니다. 그 이웃들이 인간적인 감정이 없다는 것이 그에게는 사실이었습니다. 그들은 그의 부상을 보려고도 하지 않았습니다. 그는 결국 밖에서 누군가를 만난 후 필요한 도움을 받았습니다. 그 사람은 구급차를 연결해 주겠다고 했습니다. 하지만 스스로 할 수 있는 일은 많지 않았습니다. 다른 누군가가 필요했습니다. 그가 계속 반복했던 생각은 사람들이 자신을 가지고 노는 게임에 대한 것이었습니다. 그는 그 사실을 누구에게도 말하지 않았습니다. 누구의 일도 아니었습니다. 하지만 "작은 사람들과 이야기하는 사람"으로 여겨지는 것은 그에게 정말 불쾌한 일이었습니다. 그는 누구에게도 해를 끼치지 않았습니다. 다른 사람을 해칠 생각도 없었습니다. 자신에게 나쁜 짓을 한다고 생각하는 사람들, 일종의 "위장"과 못된 행동을 매우 심각하게 여겼습니다. 그는 경찰과 시의회에 상황을 여러 번 신고했습니다. 하지만 그들은 아무런 조치도 취하지 않고 그냥 보고만 했습니다. 그는 "작은 사람들"을 그의 집 문으로 보내고 있다고 말했습니다. 그중 한 명이 긴 플라스틱 물체로 초인종을 눌렀습니다. "작은 사람"은 그에게 그것을 보고 싶냐고 물었습니다. 그는 효과가 없다고 말했고 누가 그것을 주었는지는 말하지 않았습니다. 그는 결함이 있는 재료를 수리할 수 있는지 물었습니다. 말다툼 끝에 그는 현관문을 나서기로 했습니다. 나중에 그들이 그 남자를 데리고 와서 그에게 "뭔가"를 하려 한다고 했지만, 상대방의 말에 따르면 그런 일은 일어나지 않았습니다. 그들이 그의 현관문에 만든 상황은 의도적인 것이었습니다. 그는 자신의 삶을 비참하게 만들려는 "작은 사람들"에게 방해받고 싶지 않았습니다. 현관문에서 그는 아무에게도 손을 대지 않았고 방문객들의 상황을 무시한다고 단호하게 말했습니다. 그리고 그들에게 나가달라고 부탁했습니다. 누군가 그의 사생활을 더 알아내려고 낯선 사람들을 현관으로 보내고 있다고 말했습니다. 밖에서 그는 담배를 말았습니다. 담뱃갑은 이미 반쯤 비어 있었습니다. 밖은 괜찮아 보였습니다. 하늘 높이 해가 떠 있는 것이 보였습니다. 그는 땅을 내려다보며 담배에 불을 붙였습니다. 그리고 연기를 불어 껐습니다. "제게 얻을 게 별로 없어요. 온라인이든 오프라인이든, 사람들이 제 모든 행동을 어깨 너머로 훔쳐보는 게 눈에 들어와요. 기도할 때도 그 사람들 때문에 정신이 팔려요. 밤에 자다가도 아래층에서 이상한 소리가 들려요. 그러다 화장실에 가려고 침대에서 나오는데 누군가 저를 따라오는 소리가 들려요. 누군가 가방을 여는 것 같고, 악취가 나는 것 같아요. 바로 그 냄새예요. 그 아이의 엄마가 심한 말을 했다는 거예요. 이웃으로서는 정말 충격적이에요. 부모님한테 그런 식으로 말하면 안 되는 거잖아요. 이게 인터넷 때문인지는 잘 모르겠어요. 그 사람들이 장난 외에 뭘 하든 제가 상관할 바가 아니에요. 더 많은 일들이 벌어지고 있어요..." 그는 말했다. 그는 조금 앞으로 걸어갔다가 돌아섰다. 반대편에는 푸른 나무가 가득했다. 오른쪽에는 큰 나무가 있었다. <계속>

"Pagbaba ng paninigarilyo? Mataas pa rin ang presyo ng mga tindahan ng sigarilyo at supermarket" - Bahagi 6

...may mga bagay na inililipat dito at doon. Kapansin-pansin ito, kahit hindi niya agad masabi kung paano ito nangyari. Kinunan siya ng video nang malapitan habang natutulog. Pagkatapos ay tinanong siya kung paano niya malalaman kung totoong naganap ang pagnanakaw. Maikli lang ang kanyang sagot: tiyak na nangyari ito bago pa niya mailagay ang kanyang bagong alarm system sa kanyang bahay. Nang gabing iyon, habang nagpaplano siyang pumunta sa banyo, inakala niyang may narinig siyang mahinang ingay sa ibaba kung saan may sumusunod sa kanya. Hindi niya lubos na matukoy kung babae ba iyon o isa sa mga bisita sa bahay. Hindi mawala ang amoy. Ayon sa kanila, nagmumula ito sa mga lugar kung saan siya naglalakad o nakaupo. Karamihan ay naaamoy niya ang amoy sa mga dingding, na hindi naman lubos na matibay. Sinabi niya na ang mga dingding, bukod sa bahagi ng banyo, ay lalong lumalala rin sa sala. Bulok na ang mga ladrilyo. Kailangang pumunta ang isang kontratista para tingnan ito. Kailangang may gawin sa lahat ng dingding. Sa kanyang palagay, gayunpaman, ang sanhi ng problema ay nasa mga kapitbahay sa ibaba. Sa katunayan, ang buong bloke kung saan siya nakatira. Nang gabing iyon, nasa banyo siya. Sandali itong tahimik hanggang sa maramdaman niyang may isang tao sa ibaba na "lumitaw malapit sa kanya." Ang amoy na tinutukoy niya ay unti-unting bumalik sa itaas. Naiisip niya ang babae. Hindi niya masabi kung sino ang inimbitahan nito sa kanyang apartment. Pinaghihinalaan niyang marami itong inayos na bagay, at sinundan siya ng kanyang partner. Pareho silang sumunod sa kanya mula sa kanilang apartment. Kumbinsido siyang nagawa nila ito sa pamamagitan ng pag-hack sa kanyang router at mga internet account. Ang minsan ay malalakas na ingay ay hindi inaasahan na nagmumula sa kalye, hindi kalayuan sa beranda. Sila ay ilang tao na hindi talaga inimbitahan sa apartment ng babae. Isang maliit na grupo ang nagtagal sa labas nang ilang sandali, nag-uusap sa kanilang katutubong wika. Minsan ay nagbitaw sila ng ilang mga salitang hindi niya lubos na maintindihan. Sigurado siyang pinag-uusapan nila ang isang partikular na paksa: halata ito noong, halimbawa, binago niya ang kanyang mobile device at binago ang lahat ng mga setting upang, sa loob ng maikling panahon, walang sinuman ang maaaring (digital) pumasok sa kanyang bahay. Hindi niya maintindihan kung paano nila nagawa iyon. Hindi rin niya maipaliwanag kung ano ang ginawa nila sa kanyang mga app. Inilipat ang mga icon, at kinailangan niyang ibalik ang mga ito. Ang pinakanaiinis niya ay ang kanyang mga panalangin, na ginawa niya sa isang banig sa sala. Hindi nagtagal ay nagkamali ang mga bagay nang may gumawa ng isang bagay na biglang nagtulak sa kanya na tumigil sa pagdarasal. Isang araw, dumiretso siya sa balkonahe. Doon, binuksan niya nang malaki ang mga pinto para tingnan kung may tao sa bahay. Lubha siyang nangangailangan ng tulong, ngunit bigla siyang bumagsak sa lupa sa ibaba. Nasugatan niya ang sarili. Tila malubha ang pinsala sa kanyang kamay at pulso. Sinubukan niyang humingi ng tulong, ngunit hindi niya ito makuha mula sa parehong mga kapitbahay. Alam niyang nasa bahay sila, ngunit wala ni isa sa kanila ang nagsikap na tulungan siya sa kanyang mga pinsala. Nanatiling nakasara ang kanilang pintuan sa harap. Isang katotohanan para sa kanya na ang parehong mga kapitbahay na ito ay walang damdaming makatao. Tumanggi man lang silang tingnan ang kanyang mga pinsala. Kalaunan ay nakuha niya ang tulong na kailangan niya matapos makasalubong ang isang tao sa labas. Handa siyang tawagin ang taong ito sa ambulansya. Wala siyang masyadong magawa para sa sarili niya. Kailangan niya ng iba para doon. Ang paulit-ulit niyang iniisip ay tungkol sa isang laro na pinaghihinalaan niyang nilalaro sa kanya ng mga tao. Hindi niya sinabi sa lahat ang tungkol dito. Wala itong pakialam kahit sino. Ngunit ang pagiging "madaldal sa maliliit na tao" ay talagang nakakainis sa kanya. Hindi siya kailanman nanakit ng sinuman. Hindi niya kailanman plinano na saktan ang iba. Seryoso niyang sineryoso ang mga taong pinaniniwalaan niyang hindi maganda ang pakikitungo sa kanya, isang uri ng "pagbabalatkayo" at masamang pag-uugali. Ilang beses na niyang iniulat ang sitwasyon sa pulisya at sa konseho ng lungsod. Iniulat lang nila ito nang walang ginagawang aksyon. Sinabi niya na pinapadala nila ang "maliliit na tao" sa kanyang pintuan. Isa sa kanila ang nag-doorbell gamit ang isang mahaba at plastik na bagay. Tinanong siya ng "maliit" kung gusto niya itong tingnan. Sinabi niya na hindi ito gumagana at hindi sinabi kung sino ang nagbigay sa kanya ng bagay. Tinanong niya kung maaaring kumpunihin ang depektibong materyal. Pagkatapos ng isang pagtatalo, nagpasya siyang umalis sa kanyang pintuan. Kalaunan, dumaan umano sila kasama ang lalaki, sinasabing may sinusubukan siyang gawin sa kanya, na, ayon sa kausap, ay hindi naman nangyayari. Ang sitwasyong nilikha nila sa kanyang pintuan ay tila sinasadya: hindi niya hahayaang magambala ng "maliliit na tao" na gustong gawing miserable ang kanyang buhay. Sa pintuan, mariin niyang sinabi na hindi siya humahawak ng kahit sino at hindi pinansin ang sitwasyon ng kanilang mga bisita. Pagkatapos ay hiniling niya sa kanila na umalis at iwanan siya. Sinabi niya na may nagpapadala ng mga estranghero sa kanyang beranda, marahil upang matuto nang higit pa tungkol sa kanyang pribadong buhay. Sa labas, nagbibisikleta siya ng sigarilyo. Ang pakete ay sinasabing kalahati na lang ang laman. Mukhang maayos naman ang lahat sa labas. Nakikita niya ang araw sa kalangitan. Nakatitig sa lupa, sinindihan niya ang sigarilyo. Pagkatapos ay hinipan niya ang usok. “Wala namang gaanong mapapala sa akin. Online man o sa labas, napapansin kong may mga taong nakatingin sa lahat ng ginagawa ko. Nadidistract ako sa kanila habang nagdarasal. Habang natutulog sa gabi, may naririnig akong mga boses sa baba paminsan-minsan. Pagkatapos ay bumabangon ako sa kama para pumunta sa banyo. May naririnig akong sumusunod sa akin. Alam kong may binubuksang bag, at lumalabas ang amoy. Iyon ang naaamoy ko. Parang may sinasabing masakit na salita ang anak ng ina. Bilang kapitbahay, nakakagulat. Sa tingin ko, hindi mo naman kinakausap nang ganyan ang mga magulang mo. Hindi ko alam kung may kinalaman ito sa internet. Wala akong pakialam sa ginagawa nila bukod sa mga kalokohan nila. Marami pang nangyayari…” sabi niya. Lumakad siya paharap nang kaunti at lumingon. Sa kabilang panig, nakakita siya ng maraming halaman. Sa kanan niya, may isang malaking puno. <Itutuloy>

"การสูบบุหรี่ลดลง? ร้านซิการ์และซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงขายของราคาแพง" - ตอนที่ 6

...มีการย้ายของไปมาอยู่ทั่วไป เห็นได้ชัดเจนมาก แม้ว่าเขาจะไม่สามารถบอกได้ทันทีว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาถูกถ่ายวิดีโอไว้อย่างใกล้ชิดขณะที่เขากำลังนอนหลับ จากนั้นเขาถูกถามว่าจะรู้ได้อย่างไรว่าการโจรกรรมเกิดขึ้นจริงหรือไม่ คำตอบของเขาสั้นมาก คือ แน่ใจว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะติดตั้งระบบสัญญาณกันขโมยใหม่ในบ้าน เย็นวันนั้น ขณะที่เขากำลังวางแผนจะไปเข้าห้องน้ำ เขาคิดว่าได้ยินเสียงเบาๆ ข้างล่างมีคนเดินตามเขามา เขาไม่แน่ใจว่าเป็นผู้หญิงหรือแขกในบ้าน กลิ่นนั้นไม่ยอมหายไป พวกเขาบอกว่ามันมาจากบริเวณที่เขาเดินหรือนั่ง เขาได้กลิ่นส่วนใหญ่ผ่านผนัง ซึ่งยังไม่สมบูรณ์ เขาบอกว่าผนังนอกจากด้านโถส้วมก็ทรุดโทรมลงไปอีกในห้องนั่งเล่น อิฐที่ก่อขึ้นก็ผุพังไปด้วย ผู้รับเหมาต้องมาดู ต้องทำอะไรสักอย่างกับผนังทุกด้าน แต่ในความคิดของเขา สาเหตุของปัญหาอยู่ที่เพื่อนบ้านชั้นล่าง อันที่จริงแล้ว ทั้งตึกที่เขาอาศัยอยู่ เย็นวันนั้น เขาอยู่ในห้องน้ำ เงียบไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งเขารู้สึกว่ามีคนอยู่ชั้นล่าง "ปรากฏตัวใกล้ๆ เขา" กลิ่นที่เขาพูดถึงค่อยๆ ลอยกลับมาที่ชั้นบน เขานึกภาพผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาในใจ เขาบอกไม่ได้ว่าเธอเชิญใครเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ เขาสงสัยว่าเธอคงเป็นคนจัดการหลายๆ อย่างเอง และคู่ของเธอก็ตามเธอมา ทั้งคู่ตามเขามาจากอพาร์ตเมนต์ เขาเชื่อมั่นว่าพวกเขาทำเช่นนั้นเพราะถูกแฮ็กเราเตอร์และบัญชีอินเทอร์เน็ตของเขา เสียงดังบางครั้งดังมาจากถนน ไม่ไกลจากระเบียงบ้านโดยไม่คาดคิด มีคนหลายคนที่ไม่ได้รับเชิญเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ กลุ่มเล็กๆ ยืนอยู่ข้างนอกสักพัก พูดคุยกันด้วยภาษาพื้นเมืองของพวกเขา บางครั้งพวกเขาก็เผลอพูดคำบางคำที่เขาไม่ค่อยเข้าใจออกมา เขาแน่ใจว่าพวกเขากำลังคุยกันเรื่องใดเรื่องหนึ่งอยู่ เห็นได้ชัดเจนมาก เช่น ตอนที่เขาปรับแต่งอุปกรณ์มือถือและเปลี่ยนการตั้งค่าทั้งหมด เพื่อไม่ให้ใครบุกรุกบ้านเขา (แบบดิจิทัล) ได้ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่เข้าใจว่าพวกเขาทำได้อย่างไร เขายังอธิบายไม่ได้ว่าพวกเขาทำอะไรกับแอปของเขาบ้าง ไอคอนต่างๆ ถูกย้ายตำแหน่ง และเขาต้องวางมันกลับที่เดิม สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุดคือการสวดมนต์ ซึ่งเขาทำบนเสื่อในห้องนั่งเล่น ไม่นานก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเมื่อมีคนทำบางอย่างที่ทำให้เขาต้องหยุดสวดมนต์ วันหนึ่ง เขาตรงไปที่ระเบียง ที่นั่น เขาเปิดประตูออกกว้างเพื่อดูว่ามีใครอยู่บ้านหรือไม่ เขาต้องการความช่วยเหลืออย่างมาก แต่จู่ๆ ก็ล้มลงกับพื้นข้างล่าง เขาได้รับบาดเจ็บ บาดแผลที่มือและข้อมือของเขาดูร้ายแรง เขาพยายามขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านกลุ่มเดิมได้ เขารู้ว่าพวกเขาอยู่บ้าน แต่ไม่มีใครพยายามช่วยเขาเลย ประตูหน้าบ้านของพวกเขายังคงปิดอยู่ ความจริงสำหรับเขาคือเพื่อนบ้านกลุ่มนี้ไม่มีความรู้สึกเป็นมนุษย์ พวกเขาปฏิเสธที่จะแม้แต่จะดูอาการบาดเจ็บของเขาในที่สุดเขาก็ได้รับความช่วยเหลือที่ต้องการหลังจากเจอคนข้างนอก คนๆ นี้ยอมให้เขาติดต่อรถพยาบาล แต่เขาทำอะไรไม่ได้มากนัก เขาต้องการคนอื่นมาช่วย ความคิดที่เขาคิดวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้นเกี่ยวกับเกมที่คนอื่นกำลังเล่นกับเขา เขาสงสัยว่าเขาไม่ได้บอกใคร ไม่ใช่เรื่องของใคร แต่การถูกมองว่าเป็น "คนช่างพูดกับคนตัวเล็ก" ทำให้เขารู้สึกไม่ดี เขาไม่เคยทำร้ายใคร ไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร เขาจริงจังกับคนที่คิดว่าเขากำลังทำตัวไม่ดีใส่เขา ซึ่งเป็นการ "อำพราง" และพฤติกรรมที่เลวร้าย เขาได้รายงานสถานการณ์นี้ต่อตำรวจและสภาเมืองหลายครั้งแล้ว พวกเขาก็แค่รายงานไปโดยไม่ได้ทำอะไร เขาบอกว่าพวกเขากำลังส่ง "คนตัวเล็ก" มาที่หน้าบ้านของเขา หนึ่งในนั้นกดกริ่งประตูด้วยวัตถุพลาสติกยาวๆ "คนตัวเล็ก" ถามเขาว่าเขาอยากดูไหม เขาบอกว่ามันใช้ไม่ได้และไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนให้สิ่งนี้มา เขาถามว่าวัสดุที่ชำรุดสามารถซ่อมแซมได้หรือไม่ หลังจากโต้เถียงกัน เขาจึงตัดสินใจออกจากประตูหน้าบ้าน ต่อมาพวกเขาอ้างว่าได้พาชายคนดังกล่าวมาด้วย โดยบอกว่าเขากำลังพยายามทำ "อะไรบางอย่าง" กับเขา ซึ่งตามคำบอกเล่าของอีกฝ่ายแล้ว มันไม่ได้เกิดขึ้น สถานการณ์ที่พวกเขาสร้างขึ้นที่ประตูหน้าบ้านของเขาดูเหมือนจะจงใจ เขาไม่ยอมให้ตัวเองถูกรบกวนจาก "คนตัวเล็กๆ" ที่คอยทำให้ชีวิตเขาต้องทุกข์ยาก ที่ประตูหน้าบ้าน เขายืนยันอย่างหนักแน่นว่าไม่ได้แตะต้องใคร และไม่สนใจสถานการณ์ของแขกที่มาเยี่ยม จากนั้นเขาจึงขอให้พวกเขาออกไปและปล่อยเขาไว้ตามลำพัง เขาบอกว่ามีคนส่งคนแปลกหน้ามาที่ระเบียงบ้านของเขา อาจจะเพื่อเรียนรู้ชีวิตส่วนตัวของเขาเพิ่มเติม ข้างนอก เขากำลังมวนบุหรี่อยู่ ซองบุหรี่น่าจะหมดไปแล้วครึ่งหนึ่ง ทุกอย่างดูสมเหตุสมผล เขาเห็นดวงอาทิตย์อยู่สูงบนท้องฟ้า เขาจ้องมองลงไปที่พื้น จุดบุหรี่ แล้วพ่นควันออกมา “ผมไม่ได้อะไรมากมายนักหรอก ไม่ว่าจะออนไลน์หรือข้างนอก ผมสังเกตเห็นว่ามีคนมองข้ามไหล่ผมไปทุกการกระทำ ผมวอกแวกไปกับพวกเขาขณะสวดมนต์ ตอนกลางคืนตอนนอน ผมได้ยินเสียงคนข้างล่างเป็นจังหวะแปลกๆ จากนั้นผมก็ลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงคนเดินตาม ผมรู้ว่ามีคนกำลังเปิดถุงอยู่ และกลิ่นเหม็นก็ลอยฟุ้งออกมา นั่นแหละคือสิ่งที่ผมได้กลิ่น ลูกของแม่น่าจะพูดอะไรแรงๆ ออกไป ในฐานะเพื่อนบ้าน มันน่าตกใจมาก คุณไม่ควรพูดกับพ่อแม่แบบนั้น ผมว่าผมไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตหรือเปล่า สิ่งที่พวกเขาทำนอกจากเรื่องขำขันนั้นไม่ใช่เรื่องของผม มันมีอะไรมากกว่านั้นอีก…” เขาพูด เขาเดินไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วหันกลับมา อีกด้านหนึ่ง เขาเห็นต้นไม้เขียวขจีมากมาย ทางขวามือของเขามีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง <ติดตามต่อ>

"तंबाकू पीना कम हो गया है? सिगार की दुकानें और सुपरमार्केट अभी भी ज़्यादा दाम पर बेच रहे हैं" - पार्ट 6

...चीज़ें इधर-उधर हो रही थीं। यह साफ़ दिख रहा था, हालांकि वह तुरंत यह नहीं बता सका कि ऐसा कैसे हुआ। जब वह सो रहा था तो उसे पास से फ़िल्माया गया था। फिर उससे पूछा गया कि उसे कैसे पता चला कि चोरी सच में हुई थी। उसका जवाब छोटा था: यह पक्का था कि यह उसके घर में नया अलार्म सिस्टम लगाने से पहले हुआ था। उस शाम, जब वह बाथरूम जाने का प्लान बना रहा था, तो उसे लगा कि उसने नीचे से हल्की आवाज़ें सुनीं, जहाँ कोई उसका पीछा कर रहा था। वह ठीक से समझ नहीं पाया कि यह औरत थी या घर में आए मेहमानों में से कोई। बदबू जा नहीं रही थी। उनके मुताबिक, यह उन जगहों से आ रही थी जहाँ वह चलता या बैठता था। उसे ज़्यादातर बदबू दीवारों से आ रही थी, जो पूरी तरह से ठीक नहीं थीं। उसने कहा कि टॉयलेट की तरफ़ के अलावा, लिविंग रूम में भी दीवारें और खराब हो रही थीं। ईंटों का काम सड़ गया था। एक कॉन्ट्रैक्टर को आकर इसे देखना होगा। सभी दीवारों के साथ कुछ तो करना ही था। लेकिन, उसकी राय में, प्रॉब्लम की वजह नीचे रहने वाले पड़ोसी थे। असल में, वह पूरा ब्लॉक जहाँ वह रहता था। उसी शाम, वह रेस्ट रूम में था। एक पल के लिए शांति थी, फिर उसे लगा कि नीचे कोई "उसके पास आया है।" जिस बदबू की वह बात कर रहा था, वह धीरे-धीरे ऊपर आ गई। वह अपने मन में उस औरत की तस्वीर बना सकता था। वह यह नहीं बता सकता था कि उसने अपने अपार्टमेंट में किसे बुलाया था। उसे शक था कि उसने बहुत सी चीज़ें खुद अरेंज की थीं, और उसका पार्टनर उसके पीछे-पीछे आया था। उन दोनों ने उसके अपार्टमेंट से उसका पीछा किया था। उसे पक्का यकीन था कि उन्होंने उसके राउटर और इंटरनेट अकाउंट हैक करके ऐसा किया था। कभी-कभी तेज़ आवाज़ें अचानक सड़क से आती थीं, जो पोर्च से ज़्यादा दूर नहीं थी। वे कई लोग थे जिन्हें असल में उस औरत के अपार्टमेंट में नहीं बुलाया गया था। कुछ लोग थोड़ी देर बाहर रुके, अपनी भाषा में बातें कर रहे थे। कभी-कभी वे कुछ ऐसे शब्द बोल देते थे जो उसे ठीक से समझ नहीं आते थे। उसे पक्का यकीन था कि वे किसी खास टॉपिक पर बात कर रहे थे: यह तब साफ़ हो गया जब, जैसे, उसने अपने मोबाइल डिवाइस को मॉडिफ़ाई किया और सारी सेटिंग्स बदल दीं ताकि, कुछ समय के लिए, कोई भी (डिजिटल तरीके से) उसके घर में घुस न सके। उसे समझ नहीं आ रहा था कि उन्होंने यह कैसे किया। वह यह भी नहीं बता पा रहा था कि उन्होंने उसके ऐप्स के साथ क्या किया। आइकॉन हटा दिए गए थे, और उसे उन्हें वापस लगाना पड़ा। उसे सबसे ज़्यादा चिढ़ उसकी प्रार्थनाओं से होती थी, जो वह लिविंग रूम में एक चटाई पर करता था। जल्द ही चीज़ें गड़बड़ हो गईं जब किसी ने कुछ ऐसा किया जिससे उसे अचानक प्रार्थना करना बंद करना पड़ा। एक दिन, वह सीधे बालकनी में गया। वहाँ, उसने दरवाज़े पूरे खोले यह देखने के लिए कि कोई घर पर है या नहीं। उसे मदद की बहुत ज़रूरत थी, लेकिन अचानक वह नीचे ज़मीन पर गिर गया। उसे चोट लग गई। उसके हाथ और कलाई को गंभीर चोट लगी थी। उसने मदद माँगने की कोशिश की, लेकिन उन्हीं पड़ोसियों से उसे मदद नहीं मिली। उसे पता था कि वे घर पर हैं, लेकिन उनमें से किसी ने भी उसकी चोटों में मदद करने की कोई कोशिश नहीं की। उनका सामने का दरवाज़ा बंद रहा। उसके लिए यह सच था कि उन्हीं पड़ोसियों में कोई इंसानियत नहीं थी। उन्होंने उसकी चोटों को देखने से भी मना कर दिया। आखिरकार उसे बाहर किसी से मिलने के बाद ज़रूरी मदद मिल गई। यह आदमी उसे एम्बुलेंस से मिलाने को तैयार था। वह खुद ज़्यादा कुछ नहीं कर सकता था। उसे इसके लिए किसी और की ज़रूरत थी। वह बार-बार यही सोच रहा था कि लोग उसके साथ कोई खेल खेल रहे हैं। उसने सबको इसके बारे में नहीं बताया। यह किसी का काम नहीं था। लेकिन "छोटे लोगों से बात करने वाला" माना जाना उसे सच में बुरा लगा। उसने कभी किसी को नुकसान नहीं पहुँचाया। उसने कभी दूसरों को चोट पहुँचाने का प्लान नहीं बनाया। वह उन्हीं लोगों को, जिनके बारे में उसे लगता था कि वे उसके साथ बुरा बर्ताव कर रहे हैं, किसी तरह का "छलावरण" और बुरा बर्ताव, बहुत सीरियसली लेता था। उसने कई बार पुलिस और सिटी काउंसिल को इस बारे में बताया था। उन्होंने बिना कोई एक्शन लिए बस रिपोर्ट कर दी। उसने कहा कि वे "छोटे लोगों" को उसके दरवाज़े पर भेज रहे थे। उनमें से एक ने एक लंबी, प्लास्टिक की चीज़ से डोरबेल बजाई। "छोटे वाले" ने उससे पूछा कि क्या वह उसे देखना चाहता है। उसने कहा कि यह काम नहीं कर रही है और यह भी नहीं बताया कि उसे यह चीज़ किसने दी थी। उसने पूछा कि क्या खराब सामान ठीक किया जा सकता है। बहस के बाद, उसने अपने घर के दरवाज़े से जाने का फैसला किया। बाद में, कहा जाता है कि वे उस आदमी के साथ आए, और कहा कि वह उसके साथ "कुछ" करने की कोशिश कर रहा है, जो दूसरे आदमी के मुताबिक, नहीं हो रहा था। उन्होंने उसके घर के दरवाज़े पर जो हालात बनाए थे, वह साफ तौर पर जानबूझकर थे: वह उन "छोटे लोगों" से परेशान नहीं होना चाहता था जो उसकी ज़िंदगी खराब करना चाहते थे। घर के दरवाज़े पर, उसने ज़ोर देकर कहा कि वह किसी को नहीं छू रहा है और अपने मेहमानों की हालत को नज़रअंदाज़ कर रहा है। फिर उसने उनसे जाने और उसे अकेला छोड़ने के लिए कहा। उसने कहा कि कोई अनजान लोगों को उसके बरामदे पर भेज रहा है, शायद उसकी प्राइवेट ज़िंदगी के बारे में और जानने के लिए। बाहर, वह सिगरेट बना रहा था। पैकेट शायद आधा खाली था। बाहर सब ठीक लग रहा था। वह आसमान में सूरज को ऊँचा देख सकता था। ज़मीन पर नीचे देखते हुए, उसने सिगरेट जलाई। फिर उसने धुआँ उड़ा दिया। “मुझसे ज़्यादा कुछ हासिल नहीं होता। चाहे ऑनलाइन हो या बाहर, मैं देखता हूँ कि लोग मेरे कंधे के ऊपर से मेरी हर हरकत को देखते रहते हैं। प्रार्थना करते समय मेरा ध्यान उनसे भटक जाता है। रात में सोते समय, मुझे कभी-कभी नीचे से आवाज़ें सुनाई देती हैं। फिर मैं बाथरूम जाने के लिए बिस्तर से उठता हूँ। मुझे सुनाई देता है कि कोई मेरा पीछा कर रहा है। मुझे पता है कि एक बैग खोला जा रहा है, और बदबू आ रही है। मुझे यही बदबू आ रही है। माँ का बच्चा शायद कुछ बुरा कह रहा था। एक पड़ोसी के तौर पर, यह चौंकाने वाला है। मुझे लगता है कि आप अपने माता-पिता से इस तरह बात नहीं करते। मुझे नहीं पता कि इसका इंटरनेट से कोई लेना-देना है या नहीं। वे अपनी हरकतों के अलावा क्या करते हैं, इससे मेरा कोई लेना-देना नहीं है। और भी बहुत कुछ चल रहा है…” उसने कहा। वह थोड़ा आगे बढ़ा और मुड़ा। दूसरी तरफ, उसने बहुत सारी हरियाली देखी। उसके दाईं ओर, एक बड़ा पेड़ था। <जारी रहेगा>

"Tütün içiminde düşüş mü? Puro dükkanları ve süpermarketler hâlâ yüksek fiyatlar satıyor" - Bölüm 6

...eşyalar oradan oraya taşınıyordu. Nasıl olduğunu hemen söyleyemese de, bu çok belirgindi. Uyurken yakın çekimle filme alındı. Daha sonra hırsızlığın gerçekten olup olmadığını nasıl bilebileceği soruldu. Cevabı kısaydı: Bunun evine yeni alarm sistemini kurmadan önce gerçekleştiği kesindi. O akşam, tuvalete gitmeyi planlarken, alt katta birinin onu takip ettiğini duyduğunu sandı. Kadının mı yoksa evdeki misafirlerden birinin mi olduğunu tam olarak anlayamadı. Koku bir türlü geçmiyordu. İddiaya göre, yürüdüğü veya oturduğu yerlerden geliyordu. Kokuyu çoğunlukla duvarlardan alıyordu, ki bu duvarlar da tamamen sağlam değildi. Tuvaletin yanı sıra oturma odasındaki duvarların da daha da kötüleştiğini belirtti. Tuğlalar çürümüştü. Bir müteahhit gelip bakmalıydı. Tüm duvarlara bir şeyler yapılmalıydı. Ancak ona göre sorunun kaynağı alt kat komşularıydı. Aslında yaşadığı tüm blok. Aynı akşam tuvaletteydi. Bir an sessizlik oldu, ta ki alt katta birinin "yanında belirdiğini" hissedene kadar. Bahsettiği koku yavaş yavaş yukarı doğru yayıldı. Kadını zihninde canlandırabiliyordu. Kimi evine davet ettiğini söyleyemiyordu. Birçok şeyi kendisi ayarladığından ve partnerinin de onu takip ettiğinden şüpheleniyordu. İkisi de onu evlerinden takip etmişti. Bunu yönlendiricisini ve internet hesaplarını hackleyerek yaptıklarından kesinlikle emindi. Bazen gelen yüksek sesler, verandadan çok da uzak olmayan sokaktan beklenmedik bir şekilde geliyordu. Aslında kadının evine davet edilmemiş birkaç kişiydiler. Küçük bir grup bir süre dışarıda oyalandı, kendi dillerinde sohbet ettiler. Bazen de tam olarak anlayamadığı birkaç kelime söylüyorlardı. Belirli bir konu tartıştıklarından emindi: Örneğin, mobil cihazını değiştirip tüm ayarlarını kısa bir süreliğine kimsenin (dijital olarak) evine girememesi için değiştirdiğinde bu açıkça belli oluyordu. Bunu nasıl yaptıklarını anlayamıyordu. Uygulamalarına ne yaptıklarını da açıklayamıyordu. Simgeler yer değiştirmişti ve onları geri koymak zorunda kalmıştı. Onu en çok sinirlendiren şey, oturma odasındaki bir paspasın üzerinde ettiği dualarıydı. Birisi aniden onu dua etmeyi bırakmaya zorlayan bir şey yapınca işler kısa sürede ters gitmeye başladı. Bir gün doğruca balkona çıktı. Orada, evde kimse var mı diye bakmak için kapıları ardına kadar açtı. Çaresizce yardıma ihtiyacı vardı, ama aniden yere düştü. Kendini yaraladı. Elindeki ve bileğindeki hasar ciddi görünüyordu. Yardım istemeye çalıştı, ancak aynı komşularından alamadı. Evde olduklarını biliyordu, ancak hiçbiri yaralarına yardım etmek için herhangi bir çaba göstermedi. Ön kapıları kapalı kaldı. Aynı komşuların hiçbir insani duyguya sahip olmadığı onun için bir gerçekti. Yaralarına bakmayı bile reddettiler. Sonunda dışarıda biriyle karşılaştıktan sonra ihtiyacı olan yardımı aldı. Bu kişi onu ambulansla iletişime geçirmeye gönüllüydü. Kendi başına pek bir şey yapamazdı. Bunun için başka birine ihtiyacı vardı. Sürekli tekrarladığı düşünce, insanların onunla oynadığından şüphelendiği bir oyundu. Bunu herkese anlatmadı. Kimseyi ilgilendirmezdi. Ama "küçük insanlarla konuşan" olarak görülmek onu gerçekten sinirlendiriyordu. Kimseye zarar vermezdi. Başkalarına zarar vermeyi de planlamazdı. Kendisine kötü davrandığına inandığı aynı insanları, bir tür "kamuflaj" ve kötü davranışlarıyla, çok ciddiye alırdı. Durumu polise ve belediye meclisine defalarca bildirmişti. Onlar da hiçbir işlem yapmadan, sadece haber vermişlerdi. "Küçük insanları" kapısının önüne gönderdiklerini söyledi. İçlerinden biri uzun, plastik bir nesneyle kapı zilini çaldı. "Küçük olan" ona bakmak isteyip istemediğini sordu. Çalışmadığını söyledi ve nesneyi kimin verdiğini söylemedi. Arızalı malzemenin tamir edilip edilemeyeceğini sordu. Bir tartışmanın ardından ön kapısından çıkmaya karar verdi. Daha sonra, iddiaya göre, o kişiyle birlikte gelip, kendisine "bir şey" yapmaya çalıştığını söylediler; ancak diğer kişiye göre bu olmuyordu. Ön kapısında yarattıkları durum, görünüşe göre kasıtlıydı: Hayatını mahvetmek isteyen "küçük insanlar" tarafından rahatsız edilmek istemiyordu. Ön kapıda, kimseye dokunmadığını kesin bir dille belirtti ve ziyaretçilerinin durumunu görmezden geldi. Ardından onlardan gitmelerini ve kendisini rahat bırakmalarını istedi. Birinin, muhtemelen özel hayatı hakkında daha fazla bilgi edinmek için verandasına yabancılar gönderdiğini söyledi. Dışarıda bir sigara sarıyordu. Paketin yarıya kadar boş olduğu söyleniyordu. Dışarıda her şey normal görünüyordu. Güneşi gökyüzünde görebiliyordu. Yere bakarak sigarayı yaktı. Sonra dumanını üfledi. "Benden kazanılacak pek bir şey yok. İster internette ister dışarıda olsun, yaptığım her şeye omzumun üzerinden bakan insanlar görüyorum. Dua ederken dikkatim dağılıyor. Geceleri uyurken, ara sıra alt kattan sesler duyuyorum. Sonra tuvalete gitmek için yataktan kalkıyorum. Birinin beni takip ettiğini duyuyorum. Bir çantanın açıldığını ve pis bir kokunun yayıldığını biliyorum. Aldığım koku bu. Annenin çocuğunun sert bir şeyler söylemiş olması gerekiyor. Bir komşu olarak, bu beni şok ediyor. İnsan anne babasıyla böyle konuşmaz, diye düşünüyorum. Bunun internetle bir ilgisi olup olmadığını bilmiyorum. Şakaları dışında ne yaptıkları beni ilgilendirmez. Daha fazlası var..." dedi. Biraz ilerledi ve arkasını döndü. Diğer tarafta bolca yeşillik gördü. Sağında büyük bir ağaç vardı. <Devam edecek>

"تراجع في تدخين التبغ؟ لا تزال محلات السيجار والسوبر ماركت تبيع بأسعار مرتفعة" - الجزء السادس

... كانت الأشياء تُنقل هنا وهناك. كان هذا ملحوظًا جدًا، مع أنه لم يستطع تحديد سبب حدوثه فورًا. صُوّر عن قرب وهو نائم. ثم سُئل كيف عرف ما إذا كانت عملية السطو قد حدثت بالفعل. كانت إجابته موجزة: من المؤكد أن هذا حدث قبل تركيب نظام الإنذار الجديد في منزله. في ذلك المساء، عندما كان يُخطط للذهاب إلى الحمام، ظن أنه سمع أصواتًا خافتة في الطابق السفلي حيث كان أحدهم يتبعه. لم يستطع تحديد ما إذا كانت المرأة أم أحد زوار المنزل. لم تختفِ الرائحة. وحسب أقوالهم، كانت تأتي من أماكن مشيه أو جلوسه. كان يشم الرائحة بشكل رئيسي من خلال الجدران، التي لم تكن سليمة تمامًا. وذكر أن الجدران، بالإضافة إلى جانب المرحاض، تتدهور أيضًا في غرفة المعيشة. كان الطوب متعفنًا. يجب أن يأتي مقاول ليفحصه. كان لا بد من إصلاح جميع الجدران. لكن في رأيه، يكمن سبب المشكلة في جيران الطابق السفلي، بل في المبنى السكني بأكمله. في تلك الليلة نفسها، كان في الحمام. ساد الصمت للحظة حتى شعر بشخص ما في الطابق السفلي "يقترب منه". عادت الرائحة التي كان يشير إليها تدريجيًا إلى الطابق العلوي. استطاع أن يتخيل المرأة في ذهنه. لم يستطع تحديد من دعته إلى شقتها. اشتبه في أنها رتبت الكثير من الأمور بنفسها، وكان شريكها يتبعها. كلاهما تبعه من شقتهما. كان مقتنعًا تمامًا أنهما فعلا ذلك من خلال اختراق جهاز الراوتر وحسابات الإنترنت الخاصة به. كانت الأصوات العالية أحيانًا تأتي بشكل غير متوقع من الشارع، ليس بعيدًا عن الشرفة. كانوا عدة أشخاص لم يكونوا مدعوين إلى شقة المرأة. بقيت مجموعة صغيرة في الخارج لبعض الوقت، يتحدثون بلغتهم الأم. أحيانًا كانوا يتفوهون بكلمات لم يفهمها تمامًا. كان متأكدًا من أنهم يناقشون موضوعًا محددًا: كان ذلك واضحًا، على سبيل المثال، عندما عدّل جهازه المحمول وغير جميع الإعدادات بحيث لا يستطيع أحد، لفترة وجيزة، اقتحام منزله (رقميًا). لم يستطع فهم كيف فعلوا ذلك. كما لم يستطع شرح ما فعلوه بتطبيقاته. حُرّكت الأيقونات، واضطر إلى إعادتها. أكثر ما أزعجه هو صلاته، التي كان يتلوها على سجادة في غرفة المعيشة. سرعان ما ساءت الأمور عندما فعل أحدهم شيئًا أجبره فجأة على التوقف عن الصلاة. في أحد الأيام، توجه مباشرةً إلى الشرفة. وهناك، فتح الأبواب على مصراعيها ليرى إن كان هناك أحد في المنزل. كان بحاجة ماسة للمساعدة، لكنه سقط فجأة على الأرض. أصيب. بدت الإصابة في يده ومعصمه خطيرة. حاول طلب المساعدة، لكنه لم يستطع الحصول عليها من نفس الجيران. كان يعلم أنهم في المنزل، لكن لم يبذل أي منهم أي جهد لمساعدته في إصاباته. ظل باب منزلهم مغلقًا. كان من المؤكد بالنسبة له أن هؤلاء الجيران أنفسهم لا يملكون أي مشاعر إنسانية. لقد رفضوا حتى النظر إلى جروحه. في النهاية، حصل على المساعدة التي احتاجها بعد أن التقى بشخص في الخارج. كان هذا الشخص مستعدًا لتوصيله بسيارة إسعاف. لم يكن قادرًا على فعل الكثير بنفسه. كان بحاجة إلى شخص آخر لذلك. كانت الفكرة التي ظل يرددها تدور حول لعبة، كما يشتبه، يلعبها الناس معه. لم يُخبر الجميع عنها. لم يكن الأمر من شأن أحد. لكن اعتباره "متحدثًا مع الصغار" أزعجه حقًا. لم يؤذِ أحدًا قط. لم يخطط لإيذاء الآخرين. كان يأخذ نفس الأشخاص الذين اعتقد أنهم يسيئون التصرف معه، نوعًا من "التمويه" والسلوك اللئيم، على محمل الجد. أبلغ الشرطة ومجلس المدينة بالحادثة عدة مرات. لكنهم ببساطة أبلغوا عنه دون اتخاذ أي إجراء. قال إنهم سيرسلون "الصغار" إلى باب منزله. رن أحدهم جرس الباب بأداة بلاستيكية طويلة. سأله "الصغير" إن كان يريد النظر إليها. قال إنها لم تعمل ولم يذكر من أعطاه هذه الأداة. سأل إن كان من الممكن إصلاح المادة المعيبة. بعد جدال، قرر مغادرة باب منزله. لاحقًا، زُعم أنهم جاءوا مع الشخص، قائلين إنه يحاول أن يفعل به "شيئًا ما"، وهو ما لم يحدث، وفقًا للشخص الآخر. يبدو أن الوضع الذي خلقوه عند باب منزله كان متعمدًا: فهو لن يسمح لنفسه بأن يُزعجه "البسطاء" الذين يريدون تعكير صفو حياته. عند الباب، أكد بشدة أنه لن يلمس أحدًا، متجاهلًا وضع زوارهم. ثم طلب منهم المغادرة وتركه وشأنه. قال إن أحدهم يرسل غرباء إلى شرفته، ربما لمعرفة المزيد عن حياته الخاصة. في الخارج، كان يلف سيجارة. يُفترض أن العلبة كانت نصف فارغة بالفعل. بدت الأمور معقولة في الخارج. كان بإمكانه رؤية الشمس في السماء. حدق في الأرض، وأشعل السيجارة، ثم نفخ الدخان. لا فائدة تُرجى مني. سواءً على الإنترنت أو في الخارج، ألاحظ أن الناس ينظرون من فوق كتفي إلى كل ما أفعله. ينشغلون بي أثناء الصلاة. أثناء نومي ليلاً، أسمع أصواتًا في الطابق السفلي في أوقات غريبة. ثم أنهض من السرير لأذهب إلى الحمام. أسمع أحدهم يتبعني. أعلم أن كيسًا يُفتح، والرائحة الكريهة تفوح. هذا ما أشمّه. يُفترض أن طفل الأم كان يقول كلامًا قاسيًا. كجار، الأمر صادم. لا أعتقد أن المرء يتحدث مع والديه بهذه الطريقة. لا أعرف إن كان لهذا علاقة بالإنترنت. ما يفعلونه سوى تصرفاتهم الطفولية لا يعنيني. هناك المزيد..." قال. تقدم قليلًا ثم استدار. على الجانب الآخر، رأى الكثير من الخضرة. على يمينه، كانت هناك شجرة كبيرة. <يتبع>

"אַראָפּגאַנג אין טאַבאַק רויכערן? ציגאַר געשעפטן און סופּערמאַרקס פאַרקויפן נאָך הויכע פּרייזן" - טייל 6

...זאַכן זענען געוואָרן באַוועגט אַהער און דאָרט. דאָס איז געווען זייער באַמערקבאַר, כאָטש ער האָט נישט געקענט גלייך זאָגן ווי דאָס קען האָבן פּאַסירט. ער איז געוואָרן געפֿילמט פֿון נאָענט בשעת ער האָט געשלאָפן. דערנאָך האָט מען אים געפֿרעגט ווי ער קען וויסן צי דער איינברעך האָט טאַקע פּאַסירט. זיין ענטפֿער איז געווען קורץ: עס איז געווען זיכער אַז דאָס איז געשען איידער ער האָט אינסטאַלירט זיין נייע אַלאַרם סיסטעם אין זיין הויז. יענעם אָוונט, ווען ער האָט געפּלאַנט צו גיין אין טואַלעט, האָט ער געמיינט אַז ער הערט שטילע גערוישן אונטן וווּ עמעצער איז אים נאָכגעגאַנגען. ער האָט נישט געקענט גאַנץ פֿאַרשטיין צי דאָס איז די פֿרוי אָדער איינער פֿון די געסט אין הויז. דער שמעק האָט נישט געוואָלט פֿאַרשווינדן. לויט זיי, איז עס געקומען פֿון ערטער וווּ ער איז געגאַנגען אָדער געזעסן. ער האָט מערסטנס גערוכן דעם שמעק דורך די ווענט, וואָס זענען נישט געווען גאָר פֿעסט. ער האָט געזאָגט אַז די ווענט, חוץ די טואַלעט זייט, האָבן זיך אויך ווייטער פֿאַרערגערט אין וואוינצימער. די ציגל אַרבעט איז געווען פֿאַרפוילט. אַ קאָנטראַקטאָר וועט דאַרפֿן קומען און קוקן אויף דעם. עפּעס האָט געדאַרפֿט געטאָן ווערן צו אַלע ווענט. אבער, לויט זיין מיינונג, איז די אורזאך פונעם פראבלעם געווען ביי די שכנים אונטן. פאקטיש, דעם גאנצן בלאק וואו ער האט געוואוינט. יענעם זעלבן אוונט איז ער געווען אין טואַלעט. עס איז געווען שטיל פאר א מאמענט ביז ער האט געשפירט ווי איינער אונטן "ערשיינט לעבן אים". דער שמעק וואס ער האט דערמאנט האט זיך ביסלעכווייז צוריקגעטריבן ארויף אויבן. ער האט געקענט זיך פארשטעלן די פרוי אין זיין מחשבה. ער האט נישט געקענט זאגן וועמען זי האט איינגעלאדן אין איר דירה. ער האט פארדעכטיגט אז זי האט אליין ארגאניזירט אסאך זאכן, און איר שותף האט איר נאכגעפאלגט. ביידע פון ​​זיי זענען אים נאכגעפאלגט פון זייער דירה. ער איז געווען פעסט איבערצייגט אז זיי האבן דאס געטאן דורך העקן זיין ראוטער און אינטערנעט אקאונטס. די מאנchmal הויכע גערוישן זענען געקומען אומגעריכט פון דער גאס, נישט ווייט פונעם פארטש. זיי זענען געווען עטלעכע מענטשן וואס זענען נישט טאקע איינגעלאדן געווארן אין דער פרוי'ס דירה. א קליינע גרופע האט זיך פארהאלטן אינדרויסן פאר א וויילע, שמועסנדיג אין זייער מוטערשפראך. מאנchmal האבן זיי ארויסגעווארפן א פאר ווערטער וואס ער האט נישט גוט פארשטאנען. ער איז געווען זיכער אז זיי דיסקוטירן א ספעציפישע טעמע: דאס איז געווען קלאר ווען, למשל, ער האט געענדערט זיין מאבילן אפאראט און געטוישט אלע סעטינגס אזוי אז, פאר א קורצע צייט, קען קיינער נישט (דיגיטאל) אריינברעכן אין זיין הויז. ער האט נישט געקענט פארשטיין ווי אזוי זיי האבן דאס געטאן. ער האט אויך נישט געקענט מסביר זיין וואס זיי האבן געטאן מיט זיינע אפליקאציעס. די איקאנען זענען געווארן באוועגט, און ער האט זיי געדארפט צוריקלייגן. וואס האט אים מערסטנס געארגערט זענען זיינע תפילות, וואס ער האט געטאן אויף א טעפיך אין וואוינצימער. זאכן זענען באלד שלעכט געגאנגען ווען איינער האט געטאן עפעס וואס האט אים פלוצלינג געצווינגען אויפצוהערן דאווענען. איין טאג איז ער גלייך געגאנגען צום באלקאן. דארט האט ער ברייט געעפנט די טירן צו זען אויב איינער איז אין שטוב. ער האט שטארק געדארפט הילף, אבער פלוצלינג איז ער געפאלן אויף דער ערד אונטן. ער האט זיך פארוואונדעט. די שאדן צו זיין האנט און האנטגעלענק האט אויסגעזען ערנסט. ער האט פרובירט צו בעטן הילף, אבער ער האט עס נישט געקענט באקומען פון די זעלבע שכנים. ער האט געוואוסט אז זיי זענען אין שטוב, אבער קיינער פון זיי האט נישט געמאכט קיין שום מי צו העלפן אים מיט זיינע וואונדן. זייער הויפט טיר איז געבליבן פארמאכט. עס איז געווען א פאקט פאר אים אז די זעלבע שכנים האבן נישט געהאט קיין מענטשלעכע געפילן. זיי האבן זיך אפגעזאגט אפילו צו קוקן אויף זיינע וואונדן.