Private Owner Discovered Illegal Subletting with Co-Residents

"Private Owner Discovered Illegal Subletting with Co-Residents" - Part 1

A private owner who had been offering his property to tenants for some time reportedly only discovered later that the main occupant had strangers sign a "self-drafted" lease. The tenants contacted the owner through a newspaper advertisement. Another person had met the tenants in question by chance through acquaintances. This person wanted to find out if it was even possible to view a room indefinitely based on a so-called "municipal search obligation." If they succeeded, they could qualify for an additional provision (furnishing costs). They could then repay the loan to the municipality monthly without interest. The repayments were then deducted from their social assistance benefits after authorization. While the person was familiar with these special regulations, they were unsure whether the "found accommodation" had been approved. This additional provision was primarily intended for people who could not otherwise afford new or used furniture and other materials for furnishing. The apartment consisted of three rooms and was located under a porch. The floor only had a balcony near the kitchen. The main occupant, an unmarried man in his thirties, let a woman of about the same age rent the apartment. This woman previously worked for the man, who was starting a short-term real estate business. One of the new visitors turned out to be a man in his early twenties from Somalia. The main occupant, who didn't pay the rent himself and left the expenses to the woman, had taken the Somali man in without much difficulty. He believed the person needed "help" because he understood from his story that he didn't have his documents. To obtain documents, the matter had to be investigated further through legal channels. According to the Somali, he arrived in the country via a freighter. Without documents, he managed to make his journey through the port. Because he spent days at sea, he believed he would find someone willing to provide him with support. Because of his personal situation, he contacted various people on the street: he wanted to inquire about how he could get help in his neighborhood. Through someone, he eventually found his way to a daycare center run by an organization. Whatever his explanation (to the staff who were willing to temporarily accommodate him), they never reached a satisfactory solution to provide the young man with the appropriate assistance, such as "legal registration" in the municipality where he spent most of his time. At first glance, he seemed to have a reasonable command of English. However, he was struggling with other problems, which he discussed more or less confidentially with a shelter assistant. The young man then ended up with the man he could employ for household chores. For days, they managed to get him to do the dishes and maintain the house, including mopping the floors. They were unwilling to pay for the chores. The woman also requested that he remove clutter from the living room in a timely manner. In the kitchen, she considered it important that he put the used dishes in the cupboard at set times and kept the hallway clean at specific times. The two tenants were not keen on tipping. Once this was done, the young man could count on the help he craved: the food prepared for him in the kitchen. Occasionally, he received some small change to go to the supermarket. He received the reward for his dedication. Although he sometimes put less effort into completing a task, he still seemed to scrape together the small change and even arranged for a bicycle. When he went outside, he scouted the area. The man and woman didn't pressure the illegally staying homeless man. They demanded a clean kitchen and that the vacuuming be supervised. The two didn't have pets. The woman herself often needed to attend to private matters, which she kept separate. The young man wasn't allowed in certain areas of the house. She described her activity as "time for himself" without being bothered. The distance between her computer and the young man's work had to be kept separate. The man, who considered himself the main resident of the rented apartment without contributing to the rent, managed to continue his business activities undisturbed. <To be continued>

“Particuliere eigenaar ontdekte illegale onderverhuur bij medebewoners” - Part 1

Een particuliere eigenaar die sinds enige tijd zijn woning aan zijn huurders had aangeboden, zou pas later hebben ontdekt dat de hoofdbewoner een ‘zelf opgesteld’ huurkontrakt aan vreemden liet ondertekenen. De huurders kwamen met de eigenaar in kontakt via een advertentie in de krant. Een andere persoon had de betreffende huurders per toeval langs bekenden ontmoet. Deze wilde te weten komen of het überhaupt mogelijk was voor onbepaalde tijd een kamer te bezichtigen op basis van een zogenoemde ‘gemeentelijke zoekplicht’. Slaagde men erin, dan kon men in aanmerking komen voor een extra voorziening (inrichtingskosten). Men kon dan de gemeente de verstrekte lening maandelijks zonder rente terug betalen. De aflossingen werden vervolgens na een machtiging ingehouden op de bijstandsuitkering. De persoon was weliswaar bekend met deze bijzondere regelingen, maar wist niet zeker of de ‘gevonden woonruimte’ ook goedgekeurd werd. De extra voorziening was er met name voor mensen die op geen enkele andere wijze nieuw of gebruikt meubilair en overig materiaal konden betalen, bestemd voor de inrichting. Het appartement bestond uit drie kamers en viel onder portiek. De etage kende alleen een balkonzijde nabij de keuken. De hoofdbewoner, een ongehuwde man in de dertig, liet een vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd, het appartement huren. Deze werkte eerder voor de man die voor korte duur een bedrijf startte in het vastgoed. Een van de nieuwe bezoekers bleek een man begin twintig te zijn afkomstig uit Somalië. De hoofdbewoner, die zelf niet de huur betaalde en de kosten overliet aan de vrouw, had de Somaliër zonder al teveel moeite in huis gehaald. Hij meende te denken dat de persoon ‘geholpen’ moest worden omdat hij uit zijn verhaal begreep dat deze zijn documenten niet in bezit had. Om aan documenten te komen, moest via juridische wegen de kwestie nader worden bekeken. Volgens de Somaliër kwam hij in het land terecht via een vrachtschip. Zonder documenten zag hij kans zijn reis te maken langs de haven. Doordat hij dagenlang op zee zijn tijd doorbracht, hield hij zich voor iemand te vinden die bereid was hem te voorzien van onderhoud. Vanwege zijn persoonlijke situatie, zocht hij kontakt met diverse mensen buiten op straat: hij wenste te informeren hoe hij hulp kon krijgen in de wijk waarin hij vertoefde. Via iemand wist hij uiteindelijk zijn ‘pad’ te vinden naar een dagverblijf dat door een organisatie verzorgd werd. Hoe ook zijn verklaring luidde (tegenover de medewerkers die bereid waren hem tijdelijk op te vangen), nimmer kwam men tot een bevredigende oplossing de jongeman de juiste hulp te bieden zoals een ‘wettelijke inschrijving’ binnen de gemeente waarin hij het meest verbleef. Op het eerste gezicht leek hij de Engelse taal aardig goed te beheersen. Toch kampte hij met andere problemen die hij min of meer in vertrouwen met een assistent van de opvang besprak. De jongeman kwam nadien terecht bij de man die hij kon inzetten voor huishoudelijke taken. Dagenlang wist men hem de afwas te laten doen en het huis te onderhouden. Zo moest hij de vloeren dweilen. Geld geven voor de verrichte karweien, had men er niet voor over. De vrouw verzocht bovendien dat hij rommel in de woonkamer op tijd verwijderde. In de keuken vond zij belangrijk dat hij op vaste tijden het gebruikte servies in de kast plaatste en de gang op bepaalde tijden schoon hield. Het geven van fooi, zagen de beide huurders niet zitten. Is dit gedaan, kon de jongeman rekenen op de hulp waarnaar hij verlangde: het eten dat men in de keuken voor hem had bereid. Af en toe ontving hij wat klein geld om naar de supermarkt te gaan. Hij ontving de beloning vanwege zijn inzet. Hoewel hij soms zich minder inspande om een taak te voltooien, scheen hij het klein geld alsnog bij elkaar te krijgen en zelfs een fiets te regelen. Wanneer hij naar buiten ging, verkende hij het gebied. De man en de vrouw zetten verder geen druk op de illegaal verblijvende dakloze. Wat zij eisten was een schone keuken en dat het ‘stofzuigen’ te controleren moest zijn. De twee onderhielden geen huisdieren. De vrouw zelf had op veel momenten behoefte aan privézaken die zij weliswaar gescheiden hield. Op sommige plaatsen in het huis, mocht de jongeman niet komen. Zij omschreef haar bezigheid als ‘een tijd voor zichzelf’ zonder lastig te worden gevallen. De afstand tussen haar computer en het werk van de jongeman moest dan ook gescheiden blijven. De man, die zichzelf als de hoofdbewoner van het gehuurde appartement zag zonder mee te betalen aan de huur, lukte het om zijn bedrijfsactiviteiten ongestoord voort te zetten. <Wordt vervolgd>

„Privater Eigentümer entdeckt illegale Untervermietung mit Mitbewohnern“ – Teil 1

Ein privater Eigentümer, der seine Wohnung schon länger Mietern anbot, erfuhr Berichten zufolge erst später, dass der Hauptmieter einen selbst aufgesetzten Mietvertrag von Fremden unterschreiben ließ. Die Mieter hatten den Eigentümer über eine Zeitungsanzeige kontaktiert. Eine weitere Person hatte die betreffenden Mieter zufällig über Bekannte kennengelernt. Diese Person wollte herausfinden, ob es überhaupt möglich war, ein Zimmer aufgrund einer sogenannten „kommunalen Suchverpflichtung“ zeitlich unbegrenzt zu besichtigen. Im Erfolgsfall konnte sie Anspruch auf eine zusätzliche Förderung (Einrichtungskosten) haben. Sie konnte das Darlehen dann monatlich zinslos an die Kommune zurückzahlen. Die Rückzahlungen wurden nach Genehmigung von den Sozialhilfeleistungen abgezogen. Die Person kannte diese Sonderregelungen, war sich aber nicht sicher, ob die „gefundene Unterkunft“ genehmigt worden war. Diese zusätzliche Förderung richtete sich in erster Linie an Personen, die sich neue oder gebrauchte Möbel und andere Einrichtungsmaterialien sonst nicht leisten konnten. Die Wohnung bestand aus drei Zimmern und befand sich unter einem Vordach. Die Etage hatte nur einen Balkon in Küchennähe. Der Hauptbewohner, ein unverheirateter Mann in den Dreißigern, vermietete die Wohnung an eine etwa gleichaltrige Frau. Diese Frau hatte zuvor für den Mann gearbeitet, der gerade ein kurzfristiges Immobiliengeschäft eröffnete. Einer der neuen Besucher entpuppte sich als ein Mann Anfang Zwanzig aus Somalia. Der Hauptbewohner, der die Miete nicht selbst zahlte und die Kosten der Frau überließ, hatte den Somalier ohne große Schwierigkeiten aufgenommen. Er glaubte, der Mann brauche „Hilfe“, da er seiner Geschichte entnahm, dass er keine Papiere hatte. Um die Dokumente zu erhalten, musste der Fall auf legalem Wege weiter untersucht werden. Nach Angaben des Somaliers war er mit einem Frachter ins Land gekommen. Ohne Papiere gelang es ihm, über den Hafen zu reisen. Da er tagelang auf See war, glaubte er, jemanden zu finden, der bereit war, ihn zu unterstützen. Aufgrund seiner persönlichen Situation nahm er Kontakt zu verschiedenen Menschen auf der Straße auf: Er wollte sich erkundigen, wie er in seiner Nachbarschaft Hilfe bekommen könnte. Über eine andere Person gelangte er schließlich in eine Kindertagesstätte einer Organisation. Was auch immer er den Mitarbeitern, die ihn vorübergehend aufnehmen wollten, erklärte, sie konnten nie eine zufriedenstellende Lösung finden, um dem jungen Mann die nötige Unterstützung zukommen zu lassen, wie etwa die „legale Anmeldung“ in der Gemeinde, in der er die meiste Zeit verbrachte. Auf den ersten Blick schien er über passable Englischkenntnisse zu verfügen. Er hatte jedoch mit anderen Problemen zu kämpfen, die er mehr oder weniger vertraulich mit einer Mitarbeiterin des Heims besprach. Der junge Mann landete schließlich bei dem Mann, den er für die Hausarbeit engagieren konnte. Tagelang gelang es ihnen, ihn dazu zu bewegen, den Abwasch zu machen und das Haus instand zu halten, einschließlich des Wischens der Böden. Sie waren nicht bereit, für diese Arbeiten zu bezahlen. Die Frau verlangte außerdem, dass er das Wohnzimmer rechtzeitig entrümpelte. In der Küche legte sie Wert darauf, dass er das benutzte Geschirr zu festgelegten Zeiten in den Schrank stellte und den Flur zu bestimmten Zeiten sauber hielt. Die beiden Mieter waren nicht gerade begeistert von Trinkgeld. Nachdem dies erledigt war, konnte der junge Mann auf die Hilfe zählen, die er sich so sehr wünschte: das in der Küche für ihn zubereitete Essen. Gelegentlich erhielt er etwas Kleingeld für den Supermarkt. Er wurde für seinen Einsatz belohnt. Obwohl er sich manchmal weniger anstrengte, schien er das Kleingeld zusammenzukratzen und organisierte sogar ein Fahrrad. Wenn er draußen war, erkundete er die Umgebung. Der Mann und die Frau übten keinen Druck auf den illegal aufhältigen Obdachlosen aus. Sie verlangten eine saubere Küche und eine Aufsicht beim Staubsaugen. Die beiden hatten keine Haustiere. Die Frau selbst musste sich oft um private Angelegenheiten kümmern, die sie getrennt hielt. Dem jungen Mann war der Zutritt zu bestimmten Bereichen des Hauses nicht gestattet. Sie beschrieb ihre Tätigkeit als „Zeit für sich selbst“, ohne gestört zu werden. Die Distanz zwischen ihrem Computer und der Arbeit des jungen Mannes musste gewahrt werden. Der Mann, der sich als Hauptbewohner der Mietwohnung betrachtete, ohne zur Miete beizutragen, konnte seinen geschäftlichen Aktivitäten ungestört nachgehen. <Fortsetzung folgt>

"Proprietário privado descobre subarrendamento ilegal com co-residentes" - Parte 1

Um proprietário privado que oferecia o seu imóvel a inquilinos há algum tempo teria descoberto apenas mais tarde que o ocupante principal tinha feito com que estranhos assinassem um contrato de arrendamento "autorizado". Os inquilinos contactaram o proprietário através de um anúncio de jornal. Outra pessoa tinha conhecido os inquilinos em questão por acaso, através de conhecidos. Esta pessoa queria descobrir se era possível visualizar um quarto por tempo indeterminado com base na chamada "obrigação de busca municipal". Se o conseguissem, poderiam qualificar-se para uma provisão adicional (custos de mobiliário). Poderiam então pagar o empréstimo ao município mensalmente, sem juros. Os pagamentos eram então deduzidos dos seus benefícios de assistência social após a autorização. Embora a pessoa estivesse familiarizada com estas regulamentações especiais, não tinha a certeza se a "acomodação encontrada" tinha sido aprovada. Esta disposição adicional destinava-se principalmente a pessoas que, de outra forma, não poderiam comprar mobiliário novo ou usado e outros materiais para mobilar. O apartamento era composto por três divisões e ficava debaixo de uma varanda. O piso tinha apenas uma varanda perto da cozinha. O ocupante principal, um homem solteiro na casa dos trinta, alugou o apartamento a uma mulher mais ou menos da mesma idade. Esta mulher trabalhava anteriormente para o homem, que estava a iniciar um negócio imobiliário de curta duração. Um dos novos visitantes era um homem de vinte e poucos anos, da Somália. O ocupante principal, que não pagava a renda e deixava as despesas à mulher, acolheu o somali sem grande dificuldade. Acreditava que a pessoa precisava de "ajuda", pois entendeu, pelo relato, que não tinha documentos. Para obter os documentos, o assunto teve de ser investigado mais a fundo por via judicial. Segundo o somali, chegou ao país num cargueiro. Sem documentos, conseguiu fazer a viagem pelo porto. Como passou dias no mar, acreditava que iria encontrar alguém disposto a dar-lhe apoio. Devido à sua situação pessoal, contactou várias pessoas na rua: queria saber como poderia obter ajuda no seu bairro. Através de alguém, conseguiu finalmente uma vaga numa creche administrada por uma organização. Seja qual for a sua explicação (à equipa que se dispôs a acomodá-lo temporariamente), nunca chegaram a uma solução satisfatória para prestar ao jovem a assistência adequada, como o "registo legal" no município onde passava a maior parte do tempo. À primeira vista, parecia ter um domínio razoável do inglês. No entanto, estava a enfrentar outros problemas, que discutiu de forma mais ou menos confidencial com um assistente do abrigo. O jovem acabou por ficar com o homem que poderia contratar para as tarefas domésticas. Durante dias, conseguiram que lavasse a loiça e tratasse da casa, incluindo esfregar o chão. Não estavam dispostos a pagar pelas tarefas. A mulher pediu-lhe também que limpasse a confusão da sala de estar em tempo útil. Na cozinha, considerava importante que ele guardasse a loiça utilizada no armário em horários determinados e mantivesse o corredor limpo em horários específicos. Os dois inquilinos não gostavam de gorjetas. Feito isto, o jovem pôde contar com a ajuda que tanto desejava: a comida que lhe foi preparada na cozinha. De vez em quando, recebia algum troco para ir ao supermercado. Era recompensado pela sua dedicação. Embora por vezes se esforçasse menos para completar uma tarefa, parecia ainda assim juntar o troco e até providenciava uma bicicleta. Quando saía, explorava a zona. O homem e a mulher não pressionaram o sem-abrigo ilegal. Exigiram uma cozinha limpa e que a aspiração fosse supervisionada. Os dois não tinham animais de estimação. A própria mulher tinha frequentemente de cuidar de assuntos particulares, que mantinha separados. O jovem não tinha autorização para entrar em determinadas zonas da casa. Descreveu a sua atividade como "tempo para si", sem ser incomodada. A distância entre o seu computador e o trabalho do jovem tinha de ser mantida separada. O homem, que se considerava o morador principal do apartamento arrendado sem contribuir para a renda, conseguiu continuar as suas atividades comerciais sem ser incomodado. <Continua>

"Özel Mülk Sahibi, Ortak Sakinlerle Yasadışı Alt Kiralama Yapıldığını Keşfetti" - Bölüm 1

Mülkünü bir süredir kiracılara sunan özel bir mülk sahibi, ancak daha sonra ana kiracının yabancılara "kendi hazırladığı" bir kira sözleşmesi imzalattığını keşfetti. Kiracılar, mülk sahibiyle bir gazete ilanı aracılığıyla iletişime geçti. Başka bir kişi ise söz konusu kiracılarla tanıdıkları aracılığıyla tesadüfen tanışmıştı. Bu kişi, sözde "belediye arama yükümlülüğü" kapsamında bir odayı süresiz olarak görmenin mümkün olup olmadığını öğrenmek istiyordu. Eğer bunu başarırsa, ek bir düzenlemeden (tesisat masrafları) yararlanabilecekti. Daha sonra belediyeye aylık olarak faizsiz kredi ödemeleri yapabileceklerdi. Geri ödemeler, onaylandıktan sonra sosyal yardım ödeneklerinden düşülecekti. Kişi bu özel düzenlemelere aşina olsa da, "bulunan konutun" onaylanıp onaylanmadığından emin değildi. Bu ek düzenleme, esas olarak yeni veya kullanılmış mobilya ve diğer döşeme malzemelerini karşılayamayan kişiler için tasarlanmıştı. Daire üç odadan oluşuyordu ve bir verandanın altında bulunuyordu. Katta sadece mutfağın yakınında bir balkon vardı. Otuzlu yaşlarında, bekar bir adam olan ana kiracı, daireyi aynı yaşlardaki bir kadına kiralamıştı. Bu kadın daha önce, kısa vadeli bir emlak işi kurmakta olan adam için çalışıyordu. Yeni ziyaretçilerden biri, yirmili yaşlarının başında Somalili bir adamdı. Kirayı kendisi ödemeyen ve masrafları kadına bırakan ana kiracı, Somalili adamı fazla zorlanmadan evine kabul etmişti. Adamın "yardıma" ihtiyacı olduğuna inanıyordu çünkü adamın anlattıklarından belgelerinin olmadığını anlamıştı. Belgeleri almak için konunun yasal yollardan daha ayrıntılı araştırılması gerekiyordu. Somalili adam, ülkeye bir yük gemisiyle geldiğini söyledi. Belgeleri olmadan limandan geçmeyi başardı. Günlerce denizde kaldığı için, kendisine destek olmaya istekli birini bulacağına inanıyordu. Kişisel durumu nedeniyle sokaktaki çeşitli insanlarla iletişime geçti: mahallesinde nasıl yardım alabileceğini sormak istiyordu. Birisi aracılığıyla, sonunda bir kuruluş tarafından işletilen bir kreşe ulaştı. Ona geçici olarak ev sahipliği yapmaya istekli personele yaptığı açıklama ne olursa olsun, genç adama uygun yardımı, örneğin zamanının çoğunu geçirdiği belediyede "yasal kayıt" yaptırmayı, sağlamak için hiçbir zaman tatmin edici bir çözüme ulaşamadılar. İlk bakışta, makul düzeyde İngilizce biliyor gibi görünüyordu. Ancak, bir barınak görevlisiyle az çok gizli bir şekilde konuştuğu başka sorunlarla boğuşuyordu. Genç adam daha sonra ev işleri için işe alabileceği bir adamla anlaştı. Günlerce onu bulaşıkları yıkamaya ve yerleri paspaslamak da dahil olmak üzere evi temizlemeye ikna ettiler. Ev işlerinin parasını ödemeye yanaşmıyorlardı. Kadın ayrıca oturma odasındaki dağınıklığı zamanında toplamasını da istedi. Mutfakta, kullanılmış tabakları belirli saatlerde dolaba koymasının ve koridoru belirli saatlerde temizlemesinin önemli olduğunu düşünüyordu. İki kiracı da bahşiş vermekten hoşlanmıyordu. Bu yapıldıktan sonra, genç adam özlemini çektiği yardıma, mutfakta kendisi için hazırlanan yemeğe güvenebilirdi. Ara sıra süpermarkete gitmek için biraz bozuk para alıyordu. Azminin karşılığını alıyordu. Bazen bir işi tamamlamak için daha az çaba sarf etse de, yine de bozuk parayı bir araya getirip bir bisiklet bile ayarlayabiliyordu. Dışarı çıktığında etrafı kolaçan ediyordu. Adam ve kadın, yasadışı olarak kalan evsiz adama baskı yapmadılar. Mutfağın temizlenmesini ve elektrik süpürgesinin gözetim altında tutulmasını talep ettiler. İkisinin de evcil hayvanı yoktu. Kadının sık sık özel işleriyle ilgilenmesi gerekiyordu ve bunları ayrı tutuyordu. Genç adamın evin belirli alanlarına girmesine izin verilmiyordu. Kadın, bu aktiviteyi rahatsız edilmeden "kendisine zaman ayırma" olarak tanımlıyordu. Bilgisayarı ile genç adamın işi arasındaki mesafe ayrı tutulmalıydı. Kendini kiraya katkıda bulunmadan kiralık dairenin asıl sakini olarak gören adam, iş faaliyetlerine rahatsız edilmeden devam etmeyi başardı. <Devam edecek>

"Propietario Privado Descubrió Subarrendamiento Ilegal con Co-Residentes" - Parte 1

Un propietario privado que llevaba tiempo ofreciendo su propiedad a inquilinos, según se informa, descubrió más tarde que el ocupante principal había hecho firmar un contrato de arrendamiento "auto-redactado" a desconocidos. Los inquilinos contactaron con el propietario a través de un anuncio en el periódico. Otra persona había conocido a los inquilinos en cuestión por casualidad a través de conocidos. Esta persona quería averiguar si era posible visitar una habitación indefinidamente gracias a la llamada "obligación municipal de búsqueda". Si lo conseguían, podrían optar a una prestación adicional (gastos de mobiliario). Podrían entonces devolver el préstamo al municipio mensualmente sin intereses. Los pagos se deducían de sus prestaciones de asistencia social tras la autorización. Si bien la persona conocía estas normas especiales, no estaba segura de si el "alojamiento encontrado" había sido aprobado. Esta prestación adicional estaba destinada principalmente a personas que, de otro modo, no podrían permitirse muebles nuevos o usados ​​ni otros materiales de amueblamiento. El apartamento constaba de tres habitaciones y estaba ubicado bajo un porche. El piso solo tenía un balcón cerca de la cocina. El ocupante principal, un hombre soltero de unos treinta años, alquilaba el apartamento a una mujer de aproximadamente la misma edad. Esta mujer trabajaba anteriormente para el hombre, quien estaba iniciando un negocio inmobiliario a corto plazo. Uno de los nuevos visitantes resultó ser un hombre de unos veinte años procedente de Somalia. El ocupante principal, que no pagaba el alquiler él mismo y dejaba los gastos a la mujer, había acogido al somalí sin mayor dificultad. Creía que necesitaba "ayuda" porque, por su relato, entendía que no tenía documentos. Para obtenerlos, el asunto debía investigarse más a fondo por la vía legal. Según el somalí, llegó al país en un carguero. Sin documentos, logró hacer su viaje a través del puerto. Como pasó días en el mar, creía que encontraría a alguien dispuesto a brindarle apoyo. Debido a su situación personal, contactó con varias personas en la calle: quería preguntar cómo podía obtener ayuda en su barrio. A través de alguien, finalmente encontró una guardería gestionada por una organización. Cualquiera que fuera su explicación (al personal dispuesto a acogerlo temporalmente), nunca llegaron a una solución satisfactoria para brindarle al joven la asistencia adecuada, como el "empadronamiento" en el municipio donde pasaba la mayor parte del tiempo. A primera vista, parecía tener un dominio razonable del inglés. Sin embargo, tenía otros problemas, que trató de forma más o menos confidencial con un asistente del albergue. El joven terminó con el hombre al que podía contratar para las tareas domésticas. Durante días, lograron que lavara los platos y mantuviera la casa, incluyendo fregar los pisos. No estaban dispuestos a pagar por las tareas. La mujer también le pidió que limpiara el salón a tiempo. En la cocina, consideraba importante que guardara los platos usados ​​en el armario a horas fijas y mantuviera limpio el pasillo a horas específicas. Los dos inquilinos no estaban muy dispuestos a dar propinas. Una vez hecho esto, el joven podía contar con la ayuda que ansiaba: la comida que le preparaban en la cocina. De vez en cuando, recibía alguna pequeña cantidad para ir al supermercado. Recibía la recompensa por su dedicación. Aunque a veces se esforzaba menos en completar una tarea, parecía que aún reunía las monedas e incluso consiguió una bicicleta. Al salir, exploraba la zona. El hombre y la mujer no presionaron al hombre sin hogar ilegal. Exigieron una cocina limpia y que se supervisara la aspiración. No tenían mascotas. La mujer a menudo necesitaba atender asuntos privados, que mantenía en privado. Al joven no se le permitía entrar en ciertas zonas de la casa. Ella describía su actividad como "tiempo para sí misma" sin ser molestada. La distancia entre su ordenador y el trabajo del joven debía mantenerse separada. El hombre, que se consideraba el residente principal del apartamento alquilado sin contribuir al alquiler, logró continuar con sus actividades comerciales sin interrupciones. <Continuará>

« Un propriétaire privé découvre une sous-location illégale avec des colocataires » - Partie 1

Un propriétaire privé, qui proposait son bien à des locataires depuis un certain temps, aurait découvert plus tard que l'occupant principal avait fait signer un bail « rédigé par lui-même » à des inconnus. Les locataires ont contacté le propriétaire par le biais d'une annonce dans un journal. Une autre personne les avait rencontrés par hasard grâce à des connaissances. Cette personne souhaitait savoir s'il était possible de visiter un logement indéfiniment grâce à une « obligation de recherche municipale ». En cas de succès, elle pouvait bénéficier d'une aide complémentaire (frais d'ameublement). Elle pouvait ensuite rembourser le prêt à la municipalité mensuellement sans intérêts. Les remboursements étaient ensuite déduits de ses prestations sociales après autorisation. Bien que la personne connaisse cette réglementation particulière, elle se demandait si le « logement trouvé » avait été approuvé. Cette aide complémentaire était principalement destinée aux personnes qui n'avaient pas les moyens d'acheter des meubles neufs ou d'occasion, ni d'autres matériaux d'ameublement. L'appartement comprenait trois pièces et était situé sous une véranda. L'étage ne disposait que d'un balcon près de la cuisine. L'occupant principal, un homme célibataire d'une trentaine d'années, louait l'appartement à une femme du même âge. Cette femme travaillait auparavant pour lui, qui lançait une agence immobilière temporaire. L'un des nouveaux arrivants s'est avéré être un Somalien d'une vingtaine d'années. L'occupant principal, qui ne payait pas le loyer lui-même et laissait les dépenses à la femme, avait accueilli le Somalien sans trop de difficultés. Il pensait que la personne avait besoin d'« aide », car il avait compris, d'après son récit, qu'il n'avait pas ses papiers. Pour obtenir ces documents, il fallait approfondir l'affaire par la voie légale. Selon le Somalien, il était arrivé dans le pays par cargo. Sans papiers, il avait réussi à traverser le port. Ayant passé des jours en mer, il pensait trouver quelqu'un prêt à l'aider. Compte tenu de sa situation personnelle, il a contacté plusieurs personnes dans la rue : il voulait savoir comment obtenir de l'aide dans son quartier. Par l'intermédiaire de quelqu'un, il a finalement trouvé une garderie gérée par une association. Quelle que soit son explication (au personnel qui acceptait de l'héberger temporairement), ils n'ont jamais trouvé de solution satisfaisante pour fournir au jeune homme l'assistance nécessaire, comme une « inscription légale » dans la municipalité où il passait le plus clair de son temps. À première vue, il semblait maîtriser l'anglais. Cependant, il rencontrait d'autres difficultés, dont il a discuté plus ou moins confidentiellement avec une assistante du foyer. Le jeune homme s'est alors retrouvé avec l'homme qu'il pouvait employer pour les tâches ménagères. Pendant des jours, ils ont réussi à lui faire faire la vaisselle et l'entretien de la maison, y compris le nettoyage des sols. Ils refusaient de payer pour ces tâches. La femme lui demandait également de ranger le salon rapidement. Dans la cuisine, elle considérait qu'il était important qu'il range la vaisselle utilisée dans le placard à heures fixes et qu'il maintienne le couloir propre à des heures précises. Les deux locataires n'étaient pas très favorables aux pourboires. Une fois cela fait, le jeune homme pouvait compter sur l'aide dont il avait tant besoin : les repas préparés pour lui dans la cuisine. Il lui arrivait de recevoir un peu de monnaie pour aller au supermarché. Il fut récompensé pour son dévouement. Bien qu'il fournisse parfois moins d'efforts pour accomplir une tâche, il semblait néanmoins réussir à rassembler quelques pièces et même à s'acheter un vélo. Lorsqu'il sortait, il explorait les environs. L'homme et la femme n'exerçaient aucune pression sur le sans-abri en situation irrégulière. Ils exigeaient une cuisine propre et que l'aspirateur soit supervisé. Ils n'avaient pas d'animaux. La femme, quant à elle, devait souvent s'occuper de questions privées, qu'elle séparait. Le jeune homme n'était pas autorisé à accéder à certaines pièces de la maison. Elle décrivait son activité comme un « temps pour lui » sans être dérangé. La distance entre son ordinateur et le travail du jeune homme devait être respectée. L'homme, qui se considérait comme le principal locataire de l'appartement loué sans contribuer au loyer, parvenait à poursuivre ses activités professionnelles sans être dérangé. <À suivre>

"Proprietario privato scopre subaffitto illegale con coinquilini" - Parte 1

Un proprietario privato, che da tempo offriva il suo immobile a inquilini, avrebbe scoperto solo in seguito che l'occupante principale aveva fatto firmare a degli estranei un contratto di locazione "auto-redatto". Gli inquilini avevano contattato il proprietario tramite un annuncio su un giornale. Un'altra persona aveva incontrato gli inquilini in questione per caso tramite conoscenti. Questa persona voleva scoprire se fosse possibile visionare una stanza a tempo indeterminato in base al cosiddetto "obbligo di visita comunale". In caso di successo, avrebbero potuto beneficiare di una clausola aggiuntiva (spese di arredamento). Avrebbero quindi potuto rimborsare il prestito al comune mensilmente senza interessi. Le rate sarebbero state poi detratte dalle loro prestazioni di assistenza sociale dopo l'autorizzazione. Sebbene la persona avesse familiarità con queste normative speciali, non era sicura che la "sistemazione trovata" fosse stata approvata. Questa clausola aggiuntiva era destinata principalmente a persone che altrimenti non avrebbero potuto permettersi mobili nuovi o usati e altri materiali per l'arredamento. L'appartamento era composto da tre stanze e si trovava sotto un portico. Il piano aveva solo un balcone vicino alla cucina. L'inquilino principale, un uomo non sposato sulla trentina, affittava l'appartamento a una donna più o meno della sua stessa età. Questa donna in precedenza lavorava per l'uomo, che stava avviando un'attività immobiliare a breve termine. Uno dei nuovi visitatori si rivelò essere un uomo poco più che ventenne proveniente dalla Somalia. L'inquilino principale, che non pagava l'affitto e lasciava le spese alla donna, aveva accolto l'uomo somalo senza troppe difficoltà. Credeva che la persona avesse bisogno di "aiuto" perché, dal suo racconto, aveva capito che non aveva i documenti. Per ottenerli, la questione doveva essere ulteriormente indagata per vie legali. Secondo il somalo, era arrivato nel Paese a bordo di una nave mercantile. Senza documenti, era riuscito a superare il porto. Avendo trascorso giorni in mare, credeva di trovare qualcuno disposto a fornirgli supporto. A causa della sua situazione personale, aveva contattato diverse persone per strada: voleva chiedere informazioni su come ottenere aiuto nel suo quartiere. Tramite qualcuno, alla fine trovò la strada per un asilo nido gestito da un'organizzazione. Qualunque fosse la sua spiegazione (al personale disposto ad accoglierlo temporaneamente), non si giunse mai a una soluzione soddisfacente per fornire al ragazzo l'assistenza adeguata, come la "registrazione legale" nel comune in cui trascorreva la maggior parte del tempo. A prima vista, sembrava avere una discreta padronanza dell'inglese. Tuttavia, stava lottando con altri problemi, di cui parlava più o meno confidenzialmente con un assistente del rifugio. Il ragazzo finì quindi con l'uomo che avrebbe potuto impiegare per le faccende domestiche. Per giorni, riuscirono a farlo lavare i piatti e a occuparsi della casa, incluso lavare i pavimenti. Non erano disposti a pagare per le faccende. La donna gli chiese anche di sgomberare il soggiorno in modo tempestivo. In cucina, riteneva importante che riponesse i piatti usati nella credenza a orari prestabiliti e che pulisse il corridoio a orari specifici. I due inquilini non erano molto propensi a lasciare mance. Fatto questo, il giovane poteva contare sull'aiuto che desiderava: il cibo preparato per lui in cucina. Ogni tanto, riceveva qualche spicciolo per andare al supermercato. Riceveva la ricompensa per la sua dedizione. Sebbene a volte si impegnasse meno nel portare a termine un compito, sembrava comunque riuscire a racimolare qualche spicciolo e persino a procurarsi una bicicletta. Quando usciva, esplorava la zona. L'uomo e la donna non facevano pressioni sul senzatetto clandestino. Pretendevano che la cucina fosse pulita e che l'aspirapolvere fosse sorvegliato. I due non avevano animali domestici. La donna stessa aveva spesso bisogno di occuparsi di questioni private, che teneva separate. Al giovane non era permesso accedere a certe zone della casa. Descriveva la sua attività come "tempo per sé" senza essere disturbata. La distanza tra il suo computer e il lavoro del giovane doveva essere mantenuta separata. L'uomo, che si considerava l'inquilino principale dell'appartamento in affitto senza contribuire all'affitto, riusciva a continuare le sue attività lavorative indisturbato. <Continua>

"Ιδιώτης Ιδιοκτήτης Ανακάλυψε Παράνομη Υπενοικίαση με Συγκατοίκους" - Μέρος 1

Ένας ιδιώτης ιδιοκτήτης που προσέφερε το ακίνητό του σε ενοικιαστές για κάποιο χρονικό διάστημα φέρεται να ανακάλυψε αργότερα ότι ο κύριος ένοικος έβαλε αγνώστους να υπογράψουν ένα "αυτοσυνταχθέν" μισθωτήριο συμβόλαιο. Οι ενοικιαστές επικοινώνησαν με τον ιδιοκτήτη μέσω αγγελίας σε εφημερίδα. Ένα άλλο άτομο είχε συναντήσει τους εν λόγω ενοικιαστές τυχαία μέσω γνωστών. Αυτό το άτομο ήθελε να μάθει αν ήταν καν δυνατό να δει ένα δωμάτιο επ' αόριστον βάσει μιας λεγόμενης "υποχρέωσης έρευνας από τον δήμο". Εάν τα κατάφερναν, θα μπορούσαν να πληρούν τις προϋποθέσεις για μια πρόσθετη παροχή (κόστος επίπλωσης). Στη συνέχεια, θα μπορούσαν να αποπληρώσουν το δάνειο στον δήμο μηνιαίως χωρίς τόκους. Οι αποπληρωμές αφαιρούνταν από τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας μετά την έγκριση. Ενώ το άτομο ήταν εξοικειωμένο με αυτούς τους ειδικούς κανονισμούς, δεν ήταν σίγουρο αν είχε εγκριθεί η "βρεθείσα διαμονή". Αυτή η πρόσθετη παροχή προοριζόταν κυρίως για άτομα που δεν μπορούσαν διαφορετικά να αντέξουν οικονομικά καινούργια ή μεταχειρισμένα έπιπλα και άλλα υλικά για επίπλωση. Το διαμέρισμα αποτελούνταν από τρία δωμάτια και βρισκόταν κάτω από μια βεράντα. Ο όροφος είχε μόνο ένα μπαλκόνι κοντά στην κουζίνα. Ο κύριος ένοικος, ένας άγαμος άνδρας τριάντα ετών, άφησε το διαμέρισμα σε μια γυναίκα περίπου της ίδιας ηλικίας. Αυτή η γυναίκα εργαζόταν προηγουμένως για τον άνδρα, ο οποίος ξεκινούσε μια βραχυπρόθεσμη επιχείρηση ακινήτων. Ένας από τους νέους επισκέπτες αποδείχθηκε ότι ήταν ένας άνδρας γύρω στα είκοσι από τη Σομαλία. Ο κύριος ένοικος, ο οποίος δεν πλήρωνε ο ίδιος το ενοίκιο και άφησε τα έξοδα στη γυναίκα, είχε φιλοξενήσει τον Σομαλό άνδρα χωρίς μεγάλη δυσκολία. Πίστευε ότι το άτομο χρειαζόταν «βοήθεια» επειδή κατάλαβε από την ιστορία του ότι δεν είχε τα έγγραφά του. Για να λάβει έγγραφα, το θέμα έπρεπε να διερευνηθεί περαιτέρω μέσω νόμιμων οδών. Σύμφωνα με τον Σομαλό, έφτασε στη χώρα με φορτηγό πλοίο. Χωρίς έγγραφα, κατάφερε να κάνει το ταξίδι του μέσω του λιμανιού. Επειδή πέρασε μέρες στη θάλασσα, πίστευε ότι θα έβρισκε κάποιον πρόθυμο να του παράσχει υποστήριξη. Λόγω της προσωπικής του κατάστασης, επικοινώνησε με διάφορους ανθρώπους στον δρόμο: ήθελε να ρωτήσει πώς θα μπορούσε να λάβει βοήθεια στη γειτονιά του. Μέσω κάποιου, τελικά βρήκε τον δρόμο του προς έναν παιδικό σταθμό που λειτουργούσε από έναν οργανισμό. Όποια και αν ήταν η εξήγησή του (στο προσωπικό που ήταν πρόθυμο να τον φιλοξενήσει προσωρινά), δεν κατέληξαν ποτέ σε μια ικανοποιητική λύση για να παράσχουν στον νεαρό την κατάλληλη βοήθεια, όπως η «νόμιμη εγγραφή» στον δήμο όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο του. Με την πρώτη ματιά, φαινόταν να έχει αρκετή γνώση της αγγλικής γλώσσας. Ωστόσο, αντιμετώπιζε άλλα προβλήματα, τα οποία συζήτησε λίγο πολύ εμπιστευτικά με έναν βοηθό σε καταφύγιο. Ο νεαρός κατέληξε στη συνέχεια στον άνθρωπο που μπορούσε να προσλάβει για τις δουλειές του σπιτιού. Για μέρες, κατάφερναν να τον κάνουν να πλένει τα πιάτα και να συντηρεί το σπίτι, συμπεριλαμβανομένου του σφουγγαρίσματος των δαπέδων. Δεν ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν για τις δουλειές. Η γυναίκα ζήτησε επίσης να απομακρύνει την ακαταστασία από το σαλόνι εγκαίρως. Στην κουζίνα, θεωρούσε σημαντικό να βάζει τα χρησιμοποιημένα πιάτα στο ντουλάπι σε καθορισμένες ώρες και να διατηρεί τον διάδρομο καθαρό σε συγκεκριμένες ώρες. Οι δύο ένοικοι δεν ήθελαν να δίνουν φιλοδώρημα. Μόλις γινόταν αυτό, ο νεαρός μπορούσε να υπολογίζει στη βοήθεια που λαχταρούσε: το φαγητό που του ετοιμαζόταν στην κουζίνα. Περιστασιακά, λάμβανε και κάποια ψιλά για να πάει στο σούπερ μάρκετ. Έλαβε την ανταμοιβή για την αφοσίωσή του. Αν και μερικές φορές κατέβαλε λιγότερη προσπάθεια για να ολοκληρώσει μια εργασία, φαινόταν να καταφέρνει να μαζέψει τα ψιλά και μάλιστα κανόνισε να του αγοράσει ένα ποδήλατο. Όταν έβγαινε έξω, εξέταζε την περιοχή. Ο άντρας και η γυναίκα δεν πίεσαν τον παράνομα διαμένοντα άστεγο. Απαίτησαν καθαρή κουζίνα και να επιβλέπεται το σκούπισμα με την ηλεκτρική σκούπα. Οι δυο τους δεν είχαν κατοικίδια. Η ίδια η γυναίκα συχνά χρειαζόταν να ασχολείται με ιδιωτικά ζητήματα, τα οποία κρατούσε χωριστά. Ο νεαρός άνδρας δεν επιτρεπόταν σε ορισμένους χώρους του σπιτιού. Περιέγραψε τη δραστηριότητά της ως «χρόνο για τον εαυτό του» χωρίς να ενοχλείται. Η απόσταση μεταξύ του υπολογιστή της και της εργασίας του νεαρού άνδρα έπρεπε να διατηρείται χωριστά. Ο άνδρας, ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του κύριο κάτοικο του ενοικιαζόμενου διαμερίσματος χωρίς να συνεισφέρει στο ενοίκιο, κατάφερνε να συνεχίσει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες ανενόχλητος. <Συνέχεια>

„Prywatny właściciel odkrył nielegalne podnajmowanie mieszkania współlokatorom” – część 1

Prywatny właściciel, który od jakiegoś czasu oferował swoją nieruchomość najemcom, podobno dopiero później odkrył, że główny lokator nakłonił nieznajomych do podpisania „samodzielnie sporządzonej” umowy najmu. Najemcy skontaktowali się z właścicielem za pośrednictwem ogłoszenia prasowego. Inna osoba poznała wspomnianych najemców przypadkowo przez znajomych. Chciała się dowiedzieć, czy w ogóle możliwe jest oglądanie pokoju bezterminowo w ramach tzw. „obowiązku poszukiwania przez gminę”. Jeśli się powiedzie, będzie mogła ubiegać się o dodatkowe świadczenie (koszty wyposażenia). Będzie mogła wówczas co miesiąc spłacać pożyczkę gminie bez odsetek. Po uzyskaniu zgody, spłaty będą potrącane z przysługujących jej świadczeń z pomocy społecznej. Chociaż osoba ta znała te specjalne przepisy, nie była pewna, czy „znalezione mieszkanie” zostało zatwierdzone. To dodatkowe świadczenie było przeznaczone przede wszystkim dla osób, które w przeciwnym razie nie mogłyby sobie pozwolić na zakup nowych lub używanych mebli i innych materiałów do wyposażenia. Mieszkanie składało się z trzech pokoi i znajdowało się pod gankiem. Na piętrze znajdował się jedynie balkon, tuż przy kuchni. Główny lokator, nieżonaty mężczyzna po trzydziestce, wynajął mieszkanie kobiecie w podobnym wieku. Kobieta ta wcześniej pracowała dla mężczyzny, który rozpoczynał krótkoterminową działalność w branży nieruchomości. Jednym z nowych gości okazał się mężczyzna po dwudziestce z Somalii. Główny lokator, który nie płacił czynszu sam i zostawił wydatki kobiecie, bez większych trudności przyjął Somalijczyka. Uważał, że osoba ta potrzebuje „pomocy”, ponieważ z jego opowieści wywnioskował, że nie ma przy sobie dokumentów. Aby uzyskać dokumenty, sprawę należało zbadać drogą prawną. Według Somalijczyka, przybył on do kraju frachtowcem. Bez dokumentów udało mu się przepłynąć przez port. Ponieważ spędził wiele dni na morzu, wierzył, że znajdzie kogoś, kto będzie chciał udzielić mu wsparcia. Ze względu na swoją sytuację osobistą kontaktował się z różnymi ludźmi na ulicy: chciał dowiedzieć się, jak uzyskać pomoc w swojej okolicy. Za pośrednictwem kogoś w końcu trafił do żłobka prowadzonego przez organizację. Niezależnie od jego wyjaśnień (dla personelu, który zgodził się tymczasowo go przyjąć), nigdy nie udało się znaleźć satysfakcjonującego rozwiązania, które zapewniłoby młodemu mężczyźnie odpowiednią pomoc, taką jak „rejestracja prawna” w gminie, w której spędzał większość czasu. Na pierwszy rzut oka wydawał się władać językiem angielskim w stopniu zadowalającym. Zmagał się jednak z innymi problemami, które omówił mniej lub bardziej poufnie z opiekunem schroniska. Młody mężczyzna trafił więc do mężczyzny, którego mógł zatrudnić do prac domowych. Przez kilka dni udawało im się nakłonić go do zmywania naczyń i sprzątania domu, w tym mycia podłóg. Nie chcieli płacić za te prace. Kobieta poprosiła go również o terminowe sprzątanie salonu. W kuchni uważała za ważne, aby w określonych godzinach odkładał zużyte naczynia do szafki i sprzątał korytarz. Obaj lokatorzy nie przepadali za napiwkami. Po wykonaniu tej czynności młody mężczyzna mógł liczyć na pomoc, której tak bardzo pragnął: jedzenie przygotowane dla niego w kuchni. Od czasu do czasu dostawał drobne na zakupy w supermarkecie. Był nagradzany za swoje poświęcenie. Choć czasami wkładał mniej wysiłku w wykonanie zadania, wciąż udawało mu się zebrać drobne, a nawet załatwić rower. Wychodząc na zewnątrz, rozglądał się po okolicy. Mężczyzna i kobieta nie wywierali presji na nielegalnie przebywającego bezdomnego. Domagali się czystej kuchni i nadzoru przy odkurzaniu. Oboje nie mieli zwierząt. Kobieta często musiała zajmować się sprawami prywatnymi, które trzymała oddzielnie. Młodemu mężczyźnie nie wolno było wchodzić do niektórych pomieszczeń w domu. Opisała swoje zajęcie jako „czas dla siebie”, nie będąc przez nikogo niepokojonym. Dystans między jej komputerem a pracą młodego mężczyzny musiał być zachowany. Mężczyzna, który uważał się za głównego mieszkańca wynajmowanego mieszkania i nie dokładał się do czynszu, mógł bez przeszkód kontynuować swoją działalność. <Ciąg dalszy nastąpi>

«Частный владелец обнаружил незаконную субаренду с соседями» — Часть 1

Сообщается, что частный владелец, некоторое время сдававший свою недвижимость арендаторам, лишь позже обнаружил, что основной жилец поручил незнакомцам подписать «самостоятельно составленный» договор аренды. Арендаторы связались с владельцем по объявлению в газете. Другой человек случайно познакомился с этими арендаторами через знакомых. Этот человек хотел узнать, возможно ли вообще осмотреть комнату на неопределенный срок в рамках так называемого «муниципального обязательства по поиску». В случае успеха он мог претендовать на дополнительное пособие (на расходы на меблировку). Затем он мог ежемесячно выплачивать муниципалитету кредит без процентов. После получения разрешения эти платежи вычитались из его пособия по социальной помощи. Хотя владелец был знаком с этими особыми правилами, он не был уверен, было ли одобрено «найденное жильё». Это дополнительное пособие в первую очередь предназначалось для людей, которые не могли позволить себе новую или бывшую в употреблении мебель и другие материалы для обустройства. Квартира состояла из трёх комнат и находилась под верандой. Балкон был только на этаже рядом с кухней. Главный жилец, неженатый мужчина лет тридцати, сдавал квартиру женщине примерно того же возраста. Эта женщина раньше работала у этого мужчины, который открывал краткосрочный риелторский бизнес. Одним из новых гостей оказался мужчина лет двадцати с небольшим из Сомали. Главный жилец, который не платил за аренду сам и переложил расходы на женщину, без особых проблем приютил сомалийца. Он считал, что этому человеку нужна «помощь», поскольку из его рассказа стало ясно, что у него нет документов. Чтобы получить документы, необходимо было провести дополнительное расследование по юридическим каналам. По словам сомалийца, он прибыл в страну на грузовом судне. Без документов ему удалось добраться до порта. Проведя несколько дней в море, он надеялся найти кого-то, кто согласится оказать ему поддержку. В связи со своей личной ситуацией он обращался к разным людям на улице, пытаясь найти помощь в своём районе. Через кого-то он в конце концов добрался до детского сада, принадлежащего одной организации. Какими бы ни были его объяснения (сотрудникам, которые были готовы временно его разместить), они так и не нашли удовлетворительного решения, как оказать молодому человеку необходимую помощь, например, «официальную регистрацию» в муниципалитете, где он проводил большую часть времени. На первый взгляд, он, казалось, неплохо владел английским. Однако у него были другие проблемы, которые он более-менее конфиденциально обсудил с сотрудником приюта. В итоге молодой человек нанял человека, которого мог нанять для выполнения домашних дел. Несколько дней им удавалось заставить его мыть посуду и следить за домом, включая мытьё полов. Они не хотели платить за эту работу. Женщина также попросила его своевременно убирать хлам из гостиной. На кухне она считала важным, чтобы он убирал использованную посуду в шкаф в определённое время и поддерживал чистоту в коридоре в определённое время. Оба арендатора не были склонны давать чаевые. После этого молодой человек мог рассчитывать на столь необходимую ему помощь: еду, приготовленную для него на кухне. Иногда ему давали мелочь, чтобы сходить в супермаркет. Он был вознагражден за свою преданность делу. Хотя порой он прилагал меньше усилий для выполнения задания, он всё же, похоже, наскребал мелочь и даже организовал велосипед. Выйдя на улицу, он осмотрел окрестности. Мужчина и женщина не давили на незаконно проживающего бездомного. Они требовали, чтобы кухня была чистой, а пылесос находился под присмотром. Домашних животных у них не было. Женщине часто нужно было заниматься личными делами, которые она не трогала. Молодому человеку не разрешалось находиться в определённых зонах дома. Она описывала своё время как «время для себя», не вызывая беспокойства. Расстояние между компьютером и работой молодого человека должно было быть разным. Мужчина, считавший себя главным жильцом съёмной квартиры, но не вносивший плату за аренду, умудрялся спокойно заниматься своими делами. <Продолжение следует>

„Privataus namo savininkas atskleidė neteisėtą subnuomą su bendrabučio gyventojais“ – 1 dalis

Privataus namo savininkas, kuris kurį laiką siūlė savo turtą nuomininkams, tik vėliau sužinojo, kad pagrindinis gyventojas pasirašė su nepažįstamais asmenimis „savarankiškai parengtą“ nuomos sutartį. Nuomininkai susisiekė su savininku per laikraščio skelbimą. Kitas asmuo su minėtais nuomininkais susipažino atsitiktinai per pažįstamus. Šis asmuo norėjo sužinoti, ar apskritai įmanoma neribotą laiką apžiūrėti kambarį remiantis vadinamąja „savivaldybės paieškos prievole“. Jei jiems pasisektų, jie galėtų gauti papildomą išmoką (apstatymo išlaidas). Tada jie galėtų kas mėnesį grąžinti paskolą savivaldybei be palūkanų. Gavus leidimą, grąžinamos įmokos būtų išskaičiuojamos iš jų socialinės paramos išmokų. Nors asmuo buvo susipažinęs su šiomis specialiomis taisyklėmis, jis nebuvo tikras, ar „rasta būsto“ paslauga buvo patvirtinta. Ši papildoma išmoka pirmiausia buvo skirta žmonėms, kurie kitaip negalėtų sau leisti naujų ar naudotų baldų ir kitų baldų medžiagų. Butas buvo trijų kambarių ir buvo po veranda. Tame pačiame aukšte buvo tik balkonas prie virtuvės. Pagrindinis gyventojas, nevedęs trisdešimties metų vyras, butą išnuomojo maždaug tokio pat amžiaus moteriai. Ši moteris anksčiau dirbo pas vyrą, kuris pradėjo trumpalaikį nekilnojamojo turto verslą. Vienas iš naujų lankytojų pasirodė esąs dvidešimties metų vyras iš Somalio. Pagrindinis gyventojas, kuris pats nemokėjo nuomos ir paliko išlaidas moteriai, be didelių sunkumų priglaudė somalietį. Jis manė, kad asmeniui reikia „pagalbos“, nes iš jo pasakojimo suprato, kad šis neturi dokumentų. Norint gauti dokumentus, šį klausimą reikėjo toliau tirti teisiniais kanalais. Pasak somaliečio, jis į šalį atvyko krovininiu laivu. Neturėdamas dokumentų, jam pavyko nuplaukti per uostą. Kadangi dienas praleisdavo jūroje, jis tikėjo, kad ras ką nors, kas norės jam padėti. Dėl asmeninės padėties jis susisiekė su įvairiais žmonėmis gatvėje: norėjo pasiteirauti, kaip galėtų gauti pagalbos savo kaimynystėje. Per kažką jis galiausiai rado kelią į vienos organizacijos valdomą vaikų priežiūros centrą. Kad ir koks būtų jo paaiškinimas (personalui, kuris norėjo jį laikinai apgyvendinti), jie niekada nerado tinkamo sprendimo, kaip suteikti jaunuoliui tinkamą pagalbą, pavyzdžiui, „teisėtą registraciją“ savivaldybėje, kurioje jis praleisdavo didžiąją laiko dalį. Iš pirmo žvilgsnio atrodė, kad jis gana gerai moka anglų kalbą. Tačiau jis susidūrė su kitomis problemomis, kurias daugiau ar mažiau konfidencialiai aptarė su prieglaudos padėjėju. Galiausiai jaunuolis pasirinko vyrą, kurį galėjo pasamdyti namų ruošos darbams. Dienų dienomis jiems pavyko priversti jį plauti indus ir tvarkyti namus, įskaitant grindų plovimą. Jie nenorėjo mokėti už namų ruošos darbus. Moteris taip pat paprašė, kad jis laiku išneštų netvarką iš svetainės. Virtuvėje ji manė, kad svarbu, jog jis nustatytu laiku dėtų panaudotus indus į spintą ir tam tikru laiku palaikytų švarą koridoriuje. Du nuomininkai nenorėjo duoti arbatpinigių. Kai tai buvo padaryta, jaunuolis galėjo tikėtis trokštamos pagalbos: virtuvėje jam paruošto maisto. Kartais jis gaudavo smulkių monetų nueiti į prekybos centrą. Jis gaudavo atlygį už savo atsidavimą. Nors kartais jis įdėdavo mažiau pastangų atlikdamas užduotį, vis tiek, regis, surasdavo smulkių pinigų ir netgi pasirūpindavo dviračiu. Išėjęs į lauką, jis apžiūrėdavo apylinkes. Vyras ir moteris nespaudė nelegaliai gyvenančio benamio. Jie reikalavo švarios virtuvės ir priežiūros, kad siurbimas būtų atliekamas. Jie abu neturėjo augintinių. Pačiai moteriai dažnai reikėdavo tvarkyti asmeninius reikalus, kuriuos ji laikė atskirai. Jaunuoliui nebuvo leidžiama lankytis tam tikrose namo vietose. Savo veiklą ji apibūdino kaip „laiką sau“, netrukdomą. Atstumas tarp jos kompiuterio ir jaunuolio darbo turėjo būti atskirtas. Vyras, kuris save laikė pagrindiniu nuomojamo buto gyventoju, neprisidėdamas prie nuomos, sugebėjo netrukdomai tęsti savo verslo veiklą. <Tęsinys>

"Privātīpašnieks atklāja nelikumīgu apakšīri ar līdzdzīvotājiem" - 1. daļa

Privātīpašnieks, kurš kādu laiku bija piedāvājis savu īpašumu īrniekiem, tikai vēlāk atklāja, ka galvenais īrnieks ir parakstīts ar svešiniekiem "pašsagatavots" īres līgums. Īrnieki sazinājās ar īpašnieku, izmantojot laikraksta sludinājumu. Cita persona nejauši bija satikusi attiecīgos īrniekus caur paziņām. Šī persona vēlējās noskaidrot, vai vispār ir iespējams apskatīt istabu uz nenoteiktu laiku, pamatojoties uz tā saukto "pašvaldības meklēšanas pienākumu". Ja viņiem tas izdotos, viņi varētu pretendēt uz papildu nodrošinājumu (mēbelēšanas izmaksas). Pēc tam viņi varētu atmaksāt aizdevumu pašvaldībai katru mēnesi bez procentiem. Pēc tam atmaksājumi tika atskaitīti no viņu sociālās palīdzības pabalstiem pēc autorizācijas. Lai gan persona bija iepazinusies ar šiem īpašajiem noteikumiem, tā nebija pārliecināta, vai "atrastā mājvieta" ir apstiprināta. Šis papildu nodrošinājums galvenokārt bija paredzēts cilvēkiem, kuri citādi nevarētu atļauties jaunas vai lietotas mēbeles un citus materiālus mēbelēm. Dzīvoklis sastāvēja no trim istabām un atradās zem lieveņa. Stāvā bija tikai balkons pie virtuves. Galvenais iemītnieks, neprecējies vīrietis trīsdesmit gadu vecumā, izīrēja dzīvokli apmēram tāda paša vecuma sievietei. Šī sieviete iepriekš strādāja pie vīrieša, kurš uzsāka īstermiņa nekustamā īpašuma biznesu. Viens no jaunajiem apmeklētājiem izrādījās vīrietis apmēram divdesmit gadu vecumā no Somālijas. Galvenais iemītnieks, kurš pats nemaksāja īri un atstāja izdevumus sievietei, bez lielām grūtībām bija uzņēmis somāliešu vīrieti. Viņš uzskatīja, ka personai ir nepieciešama "palīdzība", jo no viņa stāstītā saprata, ka viņam nav dokumentu. Lai iegūtu dokumentus, lieta bija jāizmeklē tālāk, izmantojot likumīgus kanālus. Pēc somāliešu teiktā, viņš valstī ieradās ar kravas kuģi. Bez dokumentiem viņam izdevās ceļot caur ostu. Tā kā viņš pavadīja dienas jūrā, viņš uzskatīja, ka atradīs kādu, kurš būs gatavs sniegt viņam atbalstu. Personīgās situācijas dēļ viņš sazinājās ar dažādiem cilvēkiem uz ielas: viņš vēlējās uzzināt, kā varētu saņemt palīdzību savā apkārtnē. Ar kāda cilvēka starpniecību viņš galu galā nonāca kādas organizācijas vadītā dienas aprūpes centrā. Lai kāds arī būtu viņa skaidrojums (darbiniekiem, kuri bija gatavi viņu īslaicīgi izmitināt), viņi nekad nepanāca apmierinošu risinājumu, lai jaunietim sniegtu atbilstošu palīdzību, piemēram, "juridisku reģistrāciju" pašvaldībā, kurā viņš pavadīja lielāko daļu sava laika. No pirmā acu uzmetiena šķita, ka viņam ir pieņemamas angļu valodas zināšanas. Tomēr viņš cīnījās ar citām problēmām, kuras viņš vairāk vai mazāk konfidenciāli apsprieda ar patversmes asistentu. Jaunais vīrietis nonāca pie vīrieša, kuru viņš varēja nolīgt mājas darbiem. Dienām ilgi viņiem izdevās panākt, lai viņš mazgātu traukus un uzturētu māju, tostarp mazgātu grīdas. Viņi nebija gatavi maksāt par mājas darbiem. Sieviete arī lūdza, lai viņš savlaicīgi izvāc nekārtību no viesistabas. Virtuvē viņa uzskatīja par svarīgu, lai viņš noteiktā laikā ievietotu lietotos traukus skapī un noteiktā laikā uzturētu tīru gaiteni. Abi īrnieki nebija sajūsmā par dzeramnaudu. Kad tas bija izdarīts, jauneklis varēja paļauties uz kāroto palīdzību: virtuvē viņam pagatavoto ēdienu. Reizēm viņš saņēma nelielu sīknaudu, lai dotos uz lielveikalu. Viņš saņēma atlīdzību par savu centību. Lai gan dažreiz viņš mazāk pielika pūles kāda uzdevuma paveikšanai, viņš tomēr spēja savākt sīknaudu un pat noorganizēja velosipēdu. Izejot ārā, viņš izlūkoja apkārtni. Vīrietis un sieviete nespieda nelegāli dzīvojošo bezpajumtnieku. Viņi pieprasīja tīru virtuvi un uzraudzību putekļsūcēja darbībā. Abiem nebija mājdzīvnieku. Sievietei pašai bieži bija jātiek galā ar privātām lietām, kuras viņa turēja atsevišķi. Jaunajam vīrietim nebija ļauts atrasties noteiktās mājas zonās. Viņa savu darbību raksturoja kā "laiku sev", neļaujot sevi traucēt. Attālums starp viņas datoru un jaunā vīrieša darbu bija jātur atsevišķi. Vīrietim, kurš uzskatīja sevi par īrētā dzīvokļa galveno iemītnieku, nepiedaloties īres maksā, izdevās netraucēti turpināt savu uzņēmējdarbību. <Turpinājums sekos>

«Приватний власник виявив незаконну суборенду зі співмешканцями» – Частина 1

Приватний власник, який деякий час пропонував свою нерухомість орендарям, як повідомляється, лише пізніше виявив, що основний мешканець змусив незнайомців підписати «самостійно складений» договір оренди. Орендарі зв’язалися з власником через оголошення в газеті. Інша особа випадково познайомилася з цими орендарями через знайомих. Ця особа хотіла дізнатися, чи взагалі можливо переглядати кімнату необмежений час на основі так званого «зобов’язання щодо муніципального пошуку». Якщо їм це вдасться, вони зможуть претендувати на додаткове забезпечення (витрати на меблювання). Потім вони зможуть щомісяця повертати позику муніципалітету без відсотків. Після отримання дозволу виплати вираховувалися з їхньої соціальної допомоги. Хоча особа була знайома з цими спеціальними правилами, вона не була впевнена, чи було схвалено «знайдене житло». Це додаткове забезпечення було в першу чергу призначене для людей, які не могли дозволити собі придбати нові або вживані меблі та інші матеріали для меблювання. Квартира складалася з трьох кімнат і розташовувалася під ганком. На поверсі був лише балкон біля кухні. Головний мешканець, неодружений чоловік років тридцяти, здав квартиру жінці приблизно такого ж віку. Ця жінка раніше працювала на чоловіка, який розпочинав короткостроковий бізнес з нерухомості. Одним із нових відвідувачів виявився чоловік трохи старше двадцяти років із Сомалі. Головний мешканець, який не сплачував орендну плату сам і залишав витрати жінці, без особливих труднощів прийняв сомалійця. Він вважав, що людині потрібна «допомога», оскільки з його розповіді зрозумів, що у нього немає документів. Щоб отримати документи, питання довелося розслідувати далі законними каналами. За словами сомалійця, він прибув до країни вантажним судном. Без документів йому вдалося дістатися через порт. Оскільки він проводив дні в морі, він вважав, що знайде когось, хто захоче надати йому підтримку. Через свою особисту ситуацію він зв'язався з різними людьми на вулиці: він хотів дізнатися, як він може отримати допомогу у своєму районі. Через когось він врешті-решт знайшов дорогу до дитячого садка, яким керувала одна організація. Якими б не були його пояснення (персоналу, який погодився тимчасово його розмістити), вони так і не знайшли задовільного рішення, щоб надати молодому чоловікові належну допомогу, таку як «юридична реєстрація» в муніципалітеті, де він проводив більшу частину свого часу. На перший погляд, здавалося, що він досить добре володіє англійською мовою. Однак він боровся з іншими проблемами, які він більш-менш конфіденційно обговорював з асистентом у притулку. Зрештою, молодий чоловік знайшов чоловіка, якого він міг найняти для виконання домашніх справ. Протягом кількох днів їм вдавалося змусити його мити посуд і підтримувати порядок у будинку, включаючи миття підлоги. Вони не бажали платити за цю роботу. Жінка також просила його своєчасно прибирати безлад з вітальні. На кухні вона вважала важливим, щоб він складав використаний посуд у шафу у встановлений час і підтримував чистоту в коридорі у певний час. Двоє орендарів не любили давати чайові. Як тільки це було зроблено, молодий чоловік міг розраховувати на допомогу, якої він прагнув: їжу, яку для нього готували на кухні. Час від часу він отримував дрібні гроші, щоб піти до супермаркету. Він отримував винагороду за свою відданість. Хоча іноді він докладав менше зусиль для виконання завдання, він все одно, здавалося, збирав дрібні гроші і навіть домовився про велосипед. Коли він виходив на вулицю, то оглядав околиці. Чоловік і жінка не тиснули на незаконно перебуваючого бездомного. Вони вимагали чистоти на кухні та нагляду за прибиранням пилососом. У них не було домашніх тварин. Самій жінці часто доводилося вирішувати особисті справи, які вона тримала окремо. Молодому чоловікові не дозволялося перебувати в певних частинах будинку. Вона описувала свою діяльність як «час для себе», не турбуючись. Відстань між її комп’ютером і роботою молодого чоловіка мала бути окремою. Чоловік, який вважав себе основним мешканцем орендованої квартири, не сплачуючи орендну плату, примудрявся безперешкодно продовжувати свою підприємницьку діяльність. <Продовження буде>

„Приватни власник открио незаконит подзакуп са сустанарима“ - 1. део

Приватни власник који је неко време нудио своју некретнину закупцима наводно је тек касније открио да главни станар има странце који потписују „самостално састављен“ уговор о закупу. Закупци су контактирали власника путем огласа у новинама. Друга особа је случајно упознала дотичне закупце преко познаника. Ова особа је желела да сазна да ли је уопште могуће гледати собу на неодређено време на основу такозване „обавезе претраживања општине“. Ако би успели, могли би да се квалификују за додатну одредбу (трошкове опремања). Затим би могли месечно да отплаћују кредит општини без камате. Отплате су затим одбијане од њихових социјалних давања након овлашћења. Иако је особа била упозната са овим посебним прописима, није била сигурна да ли је „пронађени смештај“ одобрен. Ова додатна одредба је првенствено била намењена људима који иначе не би могли да приуште нови или половни намештај и други материјал за опремање. Стан се састојао од три собе и налазио се испод трема. Спрат је имао само балкон близу кухиње. Главни станар, неожењен мушкарац у тридесетим годинама, дозволио је жени отприлике истих година да изнајми стан. Ова жена је раније радила за човека, који је покретао краткорочни посао са некретнинама. Један од нових посетилаца испоставио се као мушкарац у раним двадесетим годинама из Сомалије. Главни станар, који није сам плаћао кирију и препуштао је трошкове жени, примио је Сомалијца без већих потешкоћа. Веровао је да је особи потребна „помоћ“ јер је из његове приче схватио да нема његова документа. Да би добио документа, ствар је морала даље да се истражи легалним путем. Према речима Сомалијца, он је у земљу стигао теретним бродом. Без докумената, успео је да прође кроз луку. Пошто је данима проводио на мору, веровао је да ће пронаћи некога ко је спреман да му пружи подршку. Због своје личне ситуације, контактирао је разне људе на улици: желео је да се распита како може да добије помоћ у свом комшилуку. Преко некога је на крају пронашао пут до вртића који води једна организација. Какво год било његово објашњење (особљу које је било спремно да га привремено смести), никада нису пронашли задовољавајуће решење како би младићу пружили одговарајућу помоћ, као што је „легална регистрација“ у општини у којој је проводио већину времена. На први поглед, чинило се да прилично добро влада енглеским језиком. Међутим, борио се са другим проблемима, о којима је мање-више поверљиво разговарао са помоћником у склоништу. Младић је потом завршио код човека кога је могао да запосли за кућне послове. Данима су успевали да га натерају да пере судове и одржава кућу, укључујући и брисање подова. Нису били спремни да плате за кућне послове. Жена је такође захтевала да благовремено уклања неред из дневне собе. У кухињи је сматрала да је важно да ставља коришћено посуђе у ормар у одређено време и да одржава ходник чистим у одређено време. Два станара нису била расположена за бакшиш. Када би то било урађено, младић је могао да рачуна на помоћ коју је жудео: храну која му се припрема у кухињи. Повремено би добио ситни новац да оде у супермаркет. Добио је награду за своју посвећеност. Иако је понекад улагао мање труда у обављање задатака, ипак је изгледа успевао да сакупи ситнину, па је чак и обезбедио бицикл. Када би излазио напоље, извиђао би околину. Мушкарац и жена нису вршили притисак на бескућника који је илегално боравио у кући. Захтевали су чисту кухињу и да се усисавање надгледа. Њих двоје нису имали кућне љубимце. Сама жена је често морала да обавља приватне послове, које је држала одвојено. Младићу није било дозвољено да улази у одређене делове куће. Своју активност је описивала као „време за себе“ без узнемиравања. Удаљеност између њеног рачунара и посла младића морала је бити одвојена. Мушкарац, који се сматрао главним станаром изнајмљеног стана, а није доприносио кирији, успео је да неометано настави своје пословне активности. <Наставак следи>

„Magántulajdonos illegálisan adott ki albérletet lakótársakkal” – 1. rész

Egy magántulajdonos, aki egy ideje bérlőknek kínálta ingatlanát, állítólag csak később fedezte fel, hogy a fő lakó idegenekkel „saját maga által megfogalmazott” bérleti szerződést írt alá. A bérlők egy újsághirdetésen keresztül vették fel a kapcsolatot a tulajdonossal. Egy másik személy véletlenül, ismerősökön keresztül találkozott a szóban forgó bérlőkkel. Ez a személy azt szerette volna megtudni, hogy egyáltalán lehetséges-e egy szobát határozatlan ideig megtekinteni egy úgynevezett „önkormányzati keresési kötelezettség” alapján. Ha ez sikerül, jogosulttá válhat egy kiegészítő juttatás igénybevételére (bútorozási költségek). Ezután havonta kamatmentesen visszafizethette a kölcsönt az önkormányzatnak. A törlesztőrészleteket az engedélyezés után levonták a szociális segélyből. Bár a személy ismerte ezeket a különleges szabályokat, nem volt biztos benne, hogy a „talált szállást” jóváhagyták-e. Ez a kiegészítő juttatás elsősorban azoknak szólt, akik egyébként nem engedhettek meg maguknak új vagy használt bútorokat és egyéb bútorozási anyagokat. A lakás három szobából állt, és egy veranda alatt helyezkedett el. Az emeleten csak a konyha közelében volt erkély. A fő lakó, egy harmincas éveiben járó nőtlen férfi, egy nagyjából vele egykorú nőnek adta ki a lakást. Ez a nő korábban a férfinak dolgozott, aki egy rövid távú ingatlanügyletet indított. Az egyik új látogató egy húszas évei elején járó szomáliai férfinak bizonyult. A fő lakó, aki nem fizette maga a lakbért, és a költségeket a nőre hagyta, különösebb nehézség nélkül befogadta a szomáliai férfit. Úgy vélte, hogy a férfinak "segítségre" van szüksége, mert a történetéből megértette, hogy nincsenek meg az iratai. Az iratok beszerzéséhez jogi úton kellett tovább vizsgálni az ügyet. A szomáliai szerint egy teherhajóval érkezett az országba. Iratok nélkül sikerült átjutnia a kikötőn. Mivel napokat töltött a tengeren, úgy gondolta, talál valakit, aki hajlandó támogatást nyújtani neki. Személyes helyzete miatt különböző emberekkel kereste meg az utcán: érdeklődni akart, hogyan kaphat segítséget a környéken. Valakin keresztül végül egy szervezet által működtetett bölcsődébe jutott. Bármi is volt a magyarázata (a személyzetnek, akik hajlandóak voltak ideiglenesen elhelyezni), soha nem jutottak kielégítő megoldásra, hogy a fiatalember megfelelő segítséget kapjon, például „jogi regisztrációt” abban az önkormányzatban, ahol idejének nagy részét töltötte. Első pillantásra úgy tűnt, hogy megfelelő angoltudással rendelkezik. Azonban más problémákkal is küzdött, amelyeket többé-kevésbé bizalmasan megbeszélt egy menhelyi asszisztenssel. A fiatalember végül annál a férfinál kötött ki, akit házimunkára tudott alkalmazni. Napokig sikerült rávenniük, hogy mosogasson és karbantartsa a házat, beleértve a padló felmosását is. Nem voltak hajlandók fizetni a házimunkáért. A nő azt is kérte, hogy időben szedje össze a nappalit. A konyhában fontosnak tartotta, hogy a használt edényeket meghatározott időpontokban tegye a szekrénybe, és a folyosót meghatározott időpontokban tartsa tisztán. A két bérlő nem szívesen adott borravalót. Miután ez megtörtént, a fiatalember számíthatott a vágyott segítségre: a konyhában elkészített ételre. Időnként kapott egy kis aprópénzt, hogy elmehessen a szupermarketbe. Megkapta az elkötelezettségéért járó jutalmat. Bár néha kevesebb erőfeszítést tett egy-egy feladat elvégzésébe, úgy tűnt, mégis összekaparja az aprópénzt, sőt, még egy biciklit is elintéz. Amikor kiment, felderítette a környéket. A férfi és a nő nem gyakorolt ​​nyomást az illegálisan tartózkodó hajléktalan férfira. Tiszta konyhát követeltek, és azt, hogy a porszívózást felügyeljék. A két nőnek nem volt háziállata. A nőnek gyakran kellett magánügyekkel foglalkoznia, amelyeket külön tartott. A fiatalembernek nem volt szabad belépnie a ház bizonyos helyiségeibe. Tevékenységét úgy jellemezte, mint "magára szánt időt", anélkül, hogy zavarták volna. A számítógépe és a fiatalember munkája közötti távolságot külön kellett tartani. A férfi, aki magát a bérelt lakás fő lakójának tekintette anélkül, hogy hozzájárult volna a bérleti díjhoz, zavartalanul folytathatta üzleti tevékenységét. <Folytatás következik>

„Proprietar privat a descoperit subînchiriere ilegală cu co-rezidenți” - Partea 1

Se pare că un proprietar privat care își oferea proprietatea chiriașilor de ceva vreme a descoperit abia mai târziu că ocupantul principal avea străini care semnau un contract de închiriere „auto-redactat”. Chiriașii au contactat proprietarul printr-un anunț în ziar. O altă persoană îi întâlnise pe chiriașii în cauză din întâmplare, prin intermediul unor cunoștințe. Această persoană dorea să afle dacă era posibil să vadă o cameră pe termen nelimitat, pe baza unei așa-numite „obligații de căutare municipală”. Dacă reușeau, puteau beneficia de o prevedere suplimentară (costuri de mobilare). Apoi puteau rambursa împrumutul lunar municipalității, fără dobândă. Rambursările erau apoi deduse din prestațiile de asistență socială după autorizare. Deși persoana era familiarizată cu aceste reglementări speciale, nu era sigură dacă „locuința găsită” fusese aprobată. Această prevedere suplimentară era destinată în principal persoanelor care altfel nu își puteau permite mobilă nouă sau folosită și alte materiale pentru mobilare. Apartamentul era format din trei camere și era situat sub o verandă. Etajul avea doar un balcon lângă bucătărie. Principalul ocupant, un bărbat necăsătorit de treizeci de ani, a închiriat apartamentul unei femei de aproximativ aceeași vârstă. Această femeie lucra anterior pentru bărbat, care își începea o afacere imobiliară pe termen scurt. Unul dintre noii vizitatori s-a dovedit a fi un bărbat de puțin peste douăzeci de ani din Somalia. Principalul ocupant, care nu plătea chiria personal și lăsa cheltuielile în seama femeii, îl primise pe somalez fără prea multe dificultăți. El credea că persoana avea nevoie de „ajutor”, deoarece înțelesese din povestea acestuia că nu avea actele. Pentru a obține actele, problema trebuia investigată mai departe pe căi legale. Potrivit spuselor somalezului, acesta a ajuns în țară cu un cargou. Fără acte, a reușit să-și facă călătoria prin port. Deoarece a petrecut zile întregi pe mare, credea că va găsi pe cineva dispus să-i ofere sprijin. Din cauza situației sale personale, a contactat diverse persoane de pe stradă: voia să se intereseze cum ar putea obține ajutor în cartierul său. Prin intermediul cuiva, a ajuns în cele din urmă la o creșă administrată de o organizație. Indiferent de explicația sa (către personalul dispus să-l găzduiască temporar), nu s-a ajuns niciodată la o soluție satisfăcătoare pentru a-i oferi tânărului asistența adecvată, cum ar fi „înregistrarea legală” în municipalitatea în care își petrecea cea mai mare parte a timpului. La prima vedere, părea să aibă o cunoaștere rezonabilă a limbii engleze. Cu toate acestea, se lupta cu alte probleme, pe care le discuta mai mult sau mai puțin confidențial cu un asistent al adăpostului. Tânărul a ajuns apoi la bărbatul pe care îl putea angaja pentru treburile casnice. Zile întregi, au reușit să-l convingă să spele vasele și să întrețină casa, inclusiv să spele podelele. Nu erau dispuși să plătească pentru treburi. Femeia i-a cerut, de asemenea, să îndepărteze dezordinea din sufragerie în timp util. În bucătărie, considera important ca acesta să pună vasele folosite în dulap la ore fixe și să mențină holul curat la anumite ore. Cei doi chiriași nu erau prea încântați să dea bacșiș. Odată ce acest lucru era făcut, tânărul putea conta pe ajutorul pe care îl dorea: mâncarea pregătită pentru el în bucătărie. Ocazional, primea mărunțiș pentru a merge la supermarket. Primea recompensa pentru dedicarea sa. Deși uneori depunea mai puțin efort pentru a îndeplini o sarcină, părea totuși să strângă mărunțișul și chiar a aranjat să cumpere o bicicletă. Când ieșea afară, cerceta zona. Bărbatul și femeia nu l-au presat pe bărbatul fără adăpost care stătea ilegal în țară. Au cerut o bucătărie curată și ca aspiratul să fie supravegheat. Cei doi nu aveau animale de companie. Femeia însăși trebuia adesea să se ocupe de treburi private, pe care le ținea separat. Tânărul nu avea voie în anumite zone ale casei. Ea își descria activitatea ca fiind „timp pentru sine”, fără a fi deranjat. Distanța dintre computerul ei și munca tânărului trebuia menținută separată. Bărbatul, care se considera principalul rezident al apartamentului închiriat fără a contribui la chirie, a reușit să-și continue activitățile comerciale netulburat. <Va urma>

„Soukromý majitel odhalil nelegální podnájem se spolubydlícími“ - 1. část

Soukromý majitel, který nějakou dobu nabízel svou nemovitost nájemníkům, údajně až později zjistil, že hlavní nájemník nechal cizí osoby podepsat „vlastně sepsanou“ nájemní smlouvu. Nájemníci kontaktovali majitele prostřednictvím inzerátu v novinách. Jiná osoba se s dotyčnými nájemníky setkala náhodou přes známé. Tato osoba chtěla zjistit, zda je vůbec možné si pokoj prohlédnout na dobu neurčitou na základě tzv. „povinnosti obecního vyhledávání“. Pokud by uspěla, mohla by mít nárok na dodatečné ustanovení (náklady na vybavení). Půjčku by pak mohla obci měsíčně splácet bez úroků. Splátky se pak po schválení odečítaly z jejích dávek sociální pomoci. I když byla osoba s těmito zvláštními předpisy obeznámena, nebyla si jistá, zda bylo „nalezené ubytování“ schváleno. Toto dodatečné ustanovení bylo primárně určeno pro lidi, kteří si jinak nemohli dovolit nový nebo použitý nábytek a další materiály pro vybavení. Byt se skládal ze tří pokojů a nacházel se pod verandou. Patro mělo pouze balkon poblíž kuchyně. Hlavní obyvatel bytu, svobodný muž kolem třiceti let, pronajal byt ženě přibližně stejného věku. Tato žena dříve pracovala pro muže, který začínal s krátkodobým obchodem s nemovitostmi. Jedním z nových návštěvníků se ukázal být muž ze Somálska, kterému bylo něco málo přes dvacet. Hlavní obyvatel, který si nájem neplatil sám a výdaje nechával na ženě, Somálce bez větších obtíží přijal. Domníval se, že dotyčná osoba potřebuje „pomoc“, protože z jeho výpovědi pochopil, že nemá doklady. Aby bylo možné doklady získat, muselo se věc dále prošetřit legální cestou. Podle Somálce dorazil do země nákladní lodí. Bez dokladů se mu podařilo projet přístavem. Protože trávil dny na moři, věřil, že najde někoho, kdo by mu byl ochoten poskytnout podporu. Kvůli své osobní situaci kontaktoval různé lidi na ulici: chtěl se zeptat, jak by mohl získat pomoc ve svém okolí. Prostřednictvím někoho se nakonec dostal do denní péče, kterou provozovala určitá organizace. Ať už bylo jeho vysvětlení (personálu, který byl ochoten ho dočasně ubytovat) jakékoli, nikdy nedošli k uspokojivému řešení, jak mladému muži poskytnout odpovídající pomoc, jako je „právní registrace“ v obci, kde trávil většinu času. Na první pohled se zdálo, že má rozumnou znalost angličtiny. Potýkal se však s dalšími problémy, o kterých víceméně důvěrně diskutoval s asistentem v azylovém domě. Mladík pak skončil u muže, kterého si mohl najmout na domácí práce. Celé dny se jim dařilo přimět ho, aby myl nádobí a udržoval dům, včetně vytírání podlah. Nebyli ochotni za tyto práce platit. Žena ho také požádala, aby včas odklízel nepořádek z obývacího pokoje. V kuchyni považovala za důležité, aby v stanovených časech dával použité nádobí do skříňky a v určitých časech udržoval chodbu čistou. Oba nájemníci nebyli ochotni dávat spropitné. Jakmile to bylo hotové, mohl se mladý muž spolehnout na pomoc, po které toužil: jídlo, které mu bylo připraveno v kuchyni. Občas dostal nějaké drobné, aby si mohl dojít do supermarketu. Za svou obětavost dostal odměnu. I když se někdy méně snažil dokončit úkol, zdálo se, že i tak se mu daří sehnat drobné a dokonce si zajistil kolo. Když vyšel ven, prozkoumal okolí. Muž a žena na nelegálně pobývajícího bezdomovce netlačili. Požadovali čistou kuchyň a dohled nad vysáváním. Oba neměli domácí mazlíčky. Žena sama si často potřebovala vyřídit soukromé záležitosti, které měla oddělené. Mladý muž nesměl do určitých částí domu. Svou aktivitu popsala jako „čas pro sebe“, aniž by ji někdo rušil. Vzdálenost mezi jejím počítačem a prací mladého muže musela být oddělená. Muž, který se považoval za hlavního obyvatele pronajatého bytu, aniž by přispíval na nájemné, se podařilo nerušeně pokračovat ve svých obchodních aktivitách. <Pokračování bude nadáno>

„Súkromný majiteľ odhalil nelegálny podnájom so spolubývajúcimi“ - 1. časť

Súkromný majiteľ, ktorý už nejaký čas ponúkal svoju nehnuteľnosť nájomníkom, údajne až neskôr zistil, že hlavný nájomník nechal cudzích ľudí podpísať „vlastnoručne“ vypracovanú nájomnú zmluvu. Nájomníci kontaktovali majiteľa prostredníctvom inzerátu v novinách. Ďalšia osoba sa s dotyčnými nájomníkmi stretla náhodou cez známych. Táto osoba chcela zistiť, či je vôbec možné si izbu neobmedzene prezrieť na základe tzv. „povinnosti obecného hľadania“. Ak by uspela, mohla by mať nárok na dodatočné ustanovenie (náklady na zariadenie). Následne by mohla mesačne splácať pôžičku obci bez úrokov. Splátky sa potom po schválení odpočítavali z jej dávok sociálnej pomoci. Hoci bola osoba oboznámená s týmito osobitnými predpismi, nebola si istá, či bolo „nájdené ubytovanie“ schválené. Toto dodatočné ustanovenie bolo primárne určené pre ľudí, ktorí si inak nemohli dovoliť nový alebo použitý nábytok a iné materiály na zariadenie. Byt pozostával z troch izieb a nachádzal sa pod verandou. Poschodie malo iba balkón v blízkosti kuchyne. Hlavný nájomník, slobodný muž okolo tridsiatky, prenajal byt žene približne v rovnakom veku. Táto žena predtým pracovala pre muža, ktorý začínal s krátkodobým obchodom s nehnuteľnosťami. Jedným z nových návštevníkov sa ukázal byť muž okolo dvadsiatky zo Somálska. Hlavný nájomník, ktorý si sám neplatil nájomné a výdavky nechal na žene, somálskeho muža bez väčších ťažkostí prijal. Veril, že osoba potrebuje „pomoc“, pretože z jeho príbehu pochopil, že nemá doklady. Na získanie dokladov bolo potrebné vec ďalej prešetriť legálnou cestou. Podľa Somálca prišiel do krajiny nákladnou loďou. Bez dokladov sa mu podarilo prejsť cez prístav. Keďže trávil dni na mori, veril, že nájde niekoho, kto by mu bol ochotný poskytnúť podporu. Kvôli svojej osobnej situácii kontaktoval rôznych ľudí na ulici: chcel sa opýtať, ako by mohol získať pomoc vo svojom okolí. Prostredníctvom niekoho sa nakoniec dostal do jaslí, ktoré prevádzkovala istá organizácia. Nech už bolo jeho vysvetlenie (zamestnancom, ktorí boli ochotní ho dočasne ubytovať) akékoľvek, nikdy nedospeli k uspokojivému riešeniu, ako poskytnúť mladému mužovi primeranú pomoc, ako napríklad „právnu registráciu“ v obci, kde trávil väčšinu času. Na prvý pohľad sa zdalo, že má rozumnú znalosť angličtiny. Bojoval však s inými problémami, o ktorých viac-menej dôverne diskutoval s asistentom v útulku. Mladý muž potom skončil u muža, ktorého si mohol najať na domáce práce. Celé dni sa im darilo prinútiť ho umývať riad a udržiavať dom, vrátane umývania podláh. Neboli ochotní za tieto práce platiť. Žena ho tiež žiadala, aby včas odstraňoval neporiadok z obývačky. V kuchyni považovala za dôležité, aby v stanovených časoch dával použitý riad do skrinky a v určitých časoch udržiaval chodbu čistú. Dvaja nájomníci neboli ochotní dávať prepitné. Keď to bolo hotové, mladý muž sa mohol spoľahnúť na pomoc, po ktorej túžil: jedlo, ktoré mu bolo pripravené v kuchyni. Občas dostal nejaké drobné, aby mohol ísť do supermarketu. Za svoju obetavosť dostal odmenu. Hoci niekedy vynakladal menej úsilia na dokončenie úlohy, stále sa zdalo, že si nájde nejaké drobné a dokonca si zabezpečí bicykel. Keď vyšiel von, preskúmal okolie. Muž a žena na nelegálne sa zdržiavajúceho bezdomovca netlačili. Požadovali čistú kuchyňu a dohľad nad vysávaním. Nemali domáce zvieratá. Žena si často potrebovala vybaviť súkromné ​​záležitosti, ktoré mala oddelené. Mladý muž nesmel vstúpiť do určitých častí domu. Svoju aktivitu opísala ako „čas pre seba“ bez toho, aby ju niekto obťažoval. Vzdialenosť medzi jej počítačom a prácou mladého muža musela byť oddelená. Muž, ktorý sa považoval za hlavného obyvateľa prenajatého bytu bez toho, aby prispieval na nájomné, dokázal nerušene pokračovať vo svojich obchodných aktivitách. <Pokračovanie nabudúce>

"Zasebni lastnik odkril nezakonito podnajemanje s sostanovalci" - 1. del

Zasebni lastnik, ki je nekaj časa ponujal svojo nepremičnino najemnikom, je menda šele kasneje odkril, da je glavni stanovalec od neznancev podpisoval "samostojno sestavljeno" najemno pogodbo. Najemniki so se z lastnikom povezali prek časopisnega oglasa. Druga oseba je zadevne najemnike srečala po naključju prek znancev. Ta oseba je želela ugotoviti, ali si je sploh mogoče sobo ogledati za nedoločen čas na podlagi tako imenovane "občinske obveznosti iskanja". Če bi jim to uspelo, bi lahko bili upravičeni do dodatne določbe (stroški opremljanja). Nato bi lahko mesečno odplačevali posojilo občini brez obresti. Odplačila so se nato po odobritvi odštela od njihovih prejemkov socialne pomoči. Čeprav je bila oseba seznanjena s temi posebnimi predpisi, ni bila prepričana, ali je bila "najdena namestitev" odobrena. Ta dodatna določba je bila namenjena predvsem ljudem, ki si sicer ne bi mogli privoščiti novega ali rabljenega pohištva in drugih materialov za opremljanje. Stanovanje je bilo sestavljeno iz treh sob in se je nahajalo pod verando. Nadstropje je imelo le balkon v bližini kuhinje. Glavni stanovalec, neporočen moški v tridesetih letih, je stanovanje najel ženski približno iste starosti. Ta ženska je prej delala za moškega, ki je začenjal kratkoročno nepremičninsko podjetje. Eden od novih obiskovalcev se je izkazal za moškega v zgodnjih dvajsetih letih iz Somalije. Glavni stanovalec, ki ni sam plačeval najemnine in je stroške prepustil ženski, je Somalca brez večjih težav sprejel. Menil je, da oseba potrebuje "pomoč", ker je iz njegove zgodbe razumel, da nima dokumentov. Da bi pridobili dokumente, je bilo treba zadevo dodatno raziskati po pravnih poteh. Po besedah ​​Somalca je v državo prispel s tovorno ladjo. Brez dokumentov mu je uspelo prepotovati pristanišče. Ker je preživel več dni na morju, je verjel, da bo našel nekoga, ki mu bo pripravljen nuditi podporo. Zaradi osebnih razmer je stopil v stik z različnimi ljudmi na ulici: želel je povprašati, kako bi lahko dobil pomoč v svoji soseski. Prek nekoga je sčasoma našel pot do vrtca, ki ga vodi neka organizacija. Ne glede na njegovo razlago (osebju, ki ga je bilo pripravljeno začasno namestiti), niso nikoli našli zadovoljive rešitve, da bi mladeniču zagotovili ustrezno pomoč, kot je "pravna registracija" v občini, kjer je preživel večino časa. Na prvi pogled se je zdelo, da obvlada angleščino zmerno. Vendar se je spopadal z drugimi težavami, o katerih se je bolj ali manj zaupno pogovarjal s pomočnikom v zavetišču. Mladenič je nato končal z moškim, ki ga je lahko zaposlil za gospodinjska opravila. Več dni jim je uspelo, da je pomival posodo in vzdrževal hišo, vključno s pomivanjem tal. Za opravila niso bili pripravljeni plačati. Ženska je tudi zahtevala, naj pravočasno odstrani navlako iz dnevne sobe. V kuhinji se ji je zdelo pomembno, da rabljeno posodo ob določenih urah pospravi v omaro in ob določenih urah vzdržuje čistočo na hodniku. Najemnika nista bila navdušena nad napitninami. Ko je bilo to storjeno, je mladenič lahko računal na pomoč, ki si jo je želel: hrano, ki so mu jo pripravili v kuhinji. Občasno je prejel nekaj drobiža za nakup v supermarketu. Za svojo predanost je bil nagrajen. Čeprav se je včasih manj trudil pri dokončanju naloge, se je zdelo, da mu je še vedno uspelo zbrati drobiž in si celo izposoditi kolo. Ko je šel ven, si je ogledal okolico. Moški in ženska nista pritiskala na nezakonito prebivajočega brezdomca. Zahtevala sta čisto kuhinjo in nadzor nad sesanjem. Nista imela hišnih ljubljenčkov. Ženska je pogosto morala sama opraviti zasebne zadeve, ki jih je imela ločeno. Mladenič ni smel vstopati v določene dele hiše. Svojo dejavnost je opisala kot "čas zase", ne da bi jo kdo motil. Razdalja med njenim računalnikom in mladim moškim delom je morala biti ločena. Moškemu, ki se je imel za glavnega stanovalca najetega stanovanja, ne da bi prispeval k najemnini, je uspelo nemoteno nadaljevati s svojimi poslovnimi dejavnostmi. <Nadaljevanje sledi>

«Մասնավոր սեփականատերը հայտնաբերել է անօրինական ենթավարձակալություն համաբնակիչների հետ» - Մաս 1

Մասնավոր սեփականատերը, որը որոշ ժամանակ իր գույքը վարձակալներին էր առաջարկում, ըստ որոշ տեղեկությունների, միայն ավելի ուշ է իմացել, որ հիմնական բնակիչը անծանոթներին ստորագրել է «ինքնուրույն կազմված» վարձակալության պայմանագիր։ Վարձակալները կապ են հաստատել սեփականատիրոջ հետ թերթային հայտարարության միջոցով։ Մեկ այլ անձ պատահաբար հանդիպել էր տվյալ վարձակալներին ծանոթների միջոցով։ Այս անձը ցանկանում էր պարզել, թե արդյոք հնարավոր է անորոշ ժամանակով դիտել սենյակը՝ այսպես կոչված «քաղաքային որոնման պարտավորության» հիման վրա։ Եթե նրանք հաջողության հասնեին, կարող էին ստանալ լրացուցիչ դրույթ (կահավորման ծախսեր)։ Այնուհետև նրանք կարող էին ամսական վճարել վարկը քաղաքապետարանին՝ առանց տոկոսների։ Վճարումները հետագայում հանվում էին նրանց սոցիալական օգնության նպաստներից՝ թույլտվությունից հետո։ Չնայած անձը ծանոթ էր այս հատուկ կանոնակարգերին, նա վստահ չէր, թե արդյոք «գտնված բնակարանը» հաստատվել էր։ Այս լրացուցիչ դրույթը հիմնականում նախատեսված էր այն մարդկանց համար, ովքեր այլ կերպ չէին կարող իրենց թույլ տալ նոր կամ օգտագործված կահույք և կահավորման այլ նյութեր։ Բնակարանը բաղկացած էր երեք սենյակից և գտնվում էր պատշգամբի տակ։ Հարկը միայն խոհանոցի մոտ պատշգամբ ուներ։ Հիմնական բնակիչը՝ երեսուն տարեկան չամուսնացած տղամարդ, վարձակալության է տվել բնակարանը մոտավորապես նույն տարիքի մի կնոջ։ Այս կինը նախկինում աշխատել է տղամարդու մոտ, որը կարճաժամկետ անշարժ գույքի բիզնես էր սկսում։ Նոր այցելուներից մեկը Սոմալիից քսան տարեկան մի տղամարդ էր։ Հիմնական բնակիչը, որը վարձը չէր վճարում և ծախսերը թողնում էր կնոջ վրա, առանց մեծ դժվարության ընդունել էր սոմալիացի տղամարդուն։ Նա կարծում էր, որ անձը «օգնության» կարիք ունի, քանի որ նրա պատմությունից հասկացել էր, որ փաստաթղթեր չունի։ Փաստաթղթեր ստանալու համար հարցը պետք է ավելի մանրամասն քննվեր օրինական ճանապարհով։ Սոմալիացու խոսքով՝ ինքը երկիր է ժամանել բեռնատար նավով։ Առանց փաստաթղթերի, նա կարողացել է իր ճանապարհորդությունն իրականացնել նավահանգստով։ Քանի որ օրեր էր անցկացրել ծովում, նա կարծում էր, որ կգտնի մեկին, ով պատրաստ կլինի իրեն աջակցություն ցուցաբերել։ Իր անձնական իրավիճակի պատճառով նա կապ է հաստատել փողոցում ապրող տարբեր մարդկանց հետ. նա ցանկացել է հարցնել, թե ինչպես կարող է օգնություն ստանալ իր թաղամասում։ Ինչ-որ մեկի միջոցով նա, ի վերջո, հասել է կազմակերպության կողմից ղեկավարվող մանկապարտեզի։ Անկախ նրա բացատրությունից (աշխատակիցներին, որոնք պատրաստ էին ժամանակավորապես տեղավորել նրան), նրանք երբեք բավարար լուծման չհասան՝ երիտասարդին համապատասխան օգնություն տրամադրելու համար, ինչպիսին է «օրինական գրանցումը» այն քաղաքապետարանում, որտեղ նա անցկացնում էր իր ժամանակի մեծ մասը: Առաջին հայացքից թվում էր, թե նա բավականին լավ տիրապետում էր անգլերենին: Այնուամենայնիվ, նա պայքարում էր այլ խնդիրների հետ, որոնք նա գրեթե գաղտնի քննարկում էր ապաստարանի օգնականի հետ: Այնուհետև երիտասարդը հայտնվեց այն տղամարդու հետ, որին կարող էր վարձել տնային գործերի համար: Օրեր շարունակ նրանք կարողանում էին նրան ստիպել լվանալ ամանները և պահպանել տունը, այդ թվում՝ հատակները մաքրելը: Նրանք չէին ցանկանում վճարել տնային գործերի համար: Կինը նաև խնդրեց, որ նա ժամանակին հեռացնի հյուրասենյակի անկարգությունը: Խոհանոցում նա կարևոր էր համարում, որ նա օգտագործված ամանները որոշակի ժամերին դներ պահարանում և որոշակի ժամերին մաքուր պահեր միջանցքը: Երկու վարձակալները չէին սիրում թեյավճար տալ: Երբ դա արվում էր, երիտասարդը կարող էր հույս դնել այն օգնության վրա, որը նա կարոտում էր՝ խոհանոցում իր համար պատրաստված ուտելիքը: Երբեմն նա մանր էր ստանում սուպերմարկետ գնալու համար: Նա ստանում էր իր նվիրվածության պարգևը: Չնայած նա երբեմն ավելի քիչ ջանք էր գործադրում առաջադրանքը կատարելու համար, այնուամենայնիվ, թվում էր, թե կարողանում էր մանրը հավաքել և նույնիսկ հեծանիվ էր պատվիրում։ Երբ նա դուրս էր գալիս, զննում էր տարածքը։ Տղամարդն ու կինը չէին ճնշում գործադրում անօրինական բնակվող անօթևան տղամարդու վրա։ Նրանք պահանջում էին մաքուր խոհանոց և փոշեկուլով մաքրման հսկողություն։ Նրանք երկուսով ընտանի կենդանիներ չունեին։ Կինն ինքը հաճախ ստիպված էր զբաղվել անձնական գործերով, որոնք նա առանձին էր պահում։ Երիտասարդին թույլ չէին տալիս մտնել տան որոշակի հատվածներ։ Նա իր գործունեությունը նկարագրում էր որպես «իր համար ժամանակ»՝ առանց իրեն անհանգստացնելու։ Իր համակարգչի և երիտասարդի աշխատանքի միջև հեռավորությունը պետք է առանձին պահվեր։ Տղամարդը, որն իրեն համարում էր վարձակալված բնակարանի հիմնական բնակիչը՝ առանց վարձավճարին նպաստելու, կարողանում էր անարգել շարունակել իր գործարար գործունեությունը։ <Շարունակությունը>

„Einkareigandi uppgötvaði ólöglega undirleigu með sambýlisfólki“ - 1. hluti

Einkareigandi sem hafði boðið leigjendum eign sína um tíma uppgötvaði að sögn ekki fyrr en síðar að aðalíbúðin lét ókunnuga undirrita „sjálfsaman“ leigusamning. Leigjendurnir höfðu samband við eigandann í gegnum auglýsingu í dagblaði. Annar einstaklingur hafði kynnst viðkomandi leigjendum fyrir tilviljun í gegnum kunningja. Þessi einstaklingur vildi kanna hvort það væri jafnvel mögulegt að skoða herbergi til frambúðar á grundvelli svokallaðrar „leitarskyldu sveitarfélagsins“. Ef þeim tækist það gætu þeir átt rétt á viðbótarákvæði (húsgagnakostnaði). Þeir gátu síðan greitt lánið til sveitarfélagsins mánaðarlega án vaxta. Endurgreiðslurnar voru síðan dregnar frá félagslegum aðstoðarbótum þeirra eftir að heimild var veitt. Þótt viðkomandi væri kunnugur þessum sérstöku reglum var hann óviss um hvort „fundna húsnæðið“ hefði verið samþykkt. Þessi viðbótarákvæði voru fyrst og fremst ætluð fólki sem hefði annars ekki efni á nýjum eða notuðum húsgögnum og öðru efni til húsgagna. Íbúðin samanstóð af þremur herbergjum og var staðsett undir verönd. Hæðinni voru aðeins svalir nálægt eldhúsinu. Aðalíbúi, ókvæntur maður á þrítugsaldri, leyfði jafnaldri konu að leigja íbúðina. Þessi kona vann áður fyrir manninn, sem var að stofna skammtíma fasteignaviðskipti. Einn af nýju gestunum reyndist vera karlmaður um tvítugt frá Sómalíu. Aðalíbúi, sem greiddi ekki leiguna sjálfur og lét konuna sjá um kostnaðinn, hafði tekið sómalska manninn að sér án mikilla erfiðleika. Hann taldi að viðkomandi þyrfti „hjálp“ því hann skildi af sögu hans að hann hefði ekki skilríki sín. Til að fá skilríki þurfti að rannsaka málið frekar eftir lögfræðilegum leiðum. Samkvæmt sómalska manninum kom hann til landsins með flutningaskipi. Án skilríkja tókst honum að komast í gegnum höfnina. Þar sem hann eyddi dögum á sjó taldi hann sig finna einhvern sem væri tilbúinn að veita honum stuðning. Vegna persónulegra aðstæðna sinna hafði hann samband við ýmsa einstaklinga á götunni: hann vildi spyrjast fyrir um hvernig hann gæti fengið hjálp í hverfinu sínu. Í gegnum einhvern komst hann að lokum á dagvist sem rekin var af samtökum. Hvað sem skýring hans var (við starfsfólkið sem var tilbúið að hýsa hann tímabundið), þá fundu þau aldrei fullnægjandi lausn til að veita unga manninum viðeigandi aðstoð, svo sem „lögskráningu“ í sveitarfélaginu þar sem hann dvaldi mestum tíma sínum. Við fyrstu sýn virtist hann hafa sæmilega enskukunnáttu. Hins vegar átti hann við önnur vandamál að stríða, sem hann ræddi meira og minna í trúnaði við aðstoðarmann í vistheimilinu. Ungi maðurinn endaði þá hjá manni sem hann gat ráðið til heimilisstarfa. Í daga tókst þeim að fá hann til að vaska upp og halda við heimilið, þar á meðal að þvo gólf. Þau voru ekki tilbúin að borga fyrir heimilisstörfin. Konan bað hann einnig um að fjarlægja drasl úr stofunni tímanlega. Í eldhúsinu taldi hún mikilvægt að hann setti notaða diska í skápinn á ákveðnum tímum og héldi ganginum hreinum á ákveðnum tímum. Leigjendurnir tveir voru ekki hrifnir af þjórfé. Þegar því var lokið gat ungi maðurinn treyst á hjálpina sem hann þráði: matinn sem var eldaður fyrir hann í eldhúsinu. Stundum fékk hann smápeninga til að fara í matvöruverslunina. Hann fékk umbun fyrir dugnað sinn. Þótt hann legði stundum minni fyrirhöfn í að klára verkefni, virtist hann samt sem áður skrapa saman smápeningunum og jafnvel útvega sér reiðhjól. Þegar hann fór út kannaði hann svæðið. Maðurinn og konan þrýstu ekki á heimilislausa manninn, sem dvaldi ólöglega. Þau kröfðust þess að eldhúsið yrði hreint og að eftirlit væri með ryksugu. Þau áttu engin gæludýr. Konan þurfti sjálf oft að sinna einkamálum, sem hún hélt aðskildum. Ungi maðurinn mátti ekki vera á ákveðnum svæðum hússins. Hún lýsti athöfnum sínum sem „tíma fyrir sjálfan sig“ án þess að láta trufla sig. Fjarlægðin milli tölvu hennar og vinnu unga mannsins þurfti að vera aðskilin. Maðurinn, sem taldi sig vera aðalíbúa í leiguíbúðinni án þess að leggja sitt af mörkum til leigu, tókst að halda áfram starfsemi sinni ótruflaður. <Framhald á dagskrá>

"Privat ägare upptäckte olaglig andrahandsuthyrning med medboende" - Del 1

En privat ägare som hade erbjudit sin fastighet till hyresgäster under en tid upptäckte enligt uppgift först senare att huvudboendet lät främlingar skriva på ett "självskrivet" hyresavtal. Hyresgästerna kontaktade ägaren via en tidningsannons. En annan person hade träffat de aktuella hyresgästerna av en slump genom bekanta. Denna person ville ta reda på om det ens var möjligt att se ett rum på obestämd tid baserat på en så kallad "kommunal sökskyldighet". Om de lyckades kunde de kvalificera sig för en ytterligare förmån (möbleringskostnader). De kunde sedan betala tillbaka lånet till kommunen månadsvis utan ränta. Återbetalningarna drogs sedan av från deras socialbidrag efter godkännande. Även om personen var bekant med dessa särskilda bestämmelser var de osäkra på om den "funna bostaden" hade godkänts. Denna ytterligare förmån var främst avsedd för personer som annars inte hade råd med nya eller begagnade möbler och annat material för möblering. Lägenheten bestod av tre rum och låg under en veranda. Våningen hade endast en balkong nära köket. Huvudboendet, en ogift man i trettioårsåldern, lät en kvinna i ungefär samma ålder hyra ut lägenheten. Kvinnan arbetade tidigare för mannen, som startade en kortsiktig fastighetsmäklarverksamhet. En av de nya besökarna visade sig vara en man i början av tjugoårsåldern från Somalia. Huvudboendet, som inte betalade hyran själv och lämnade utgifterna till kvinnan, hade tagit emot den somaliske mannen utan större svårigheter. Han trodde att personen behövde "hjälp" eftersom han förstod utifrån hans berättelse att han inte hade sina dokument. För att få tag på dokument var saken tvungen att utredas vidare via juridiska kanaler. Enligt somaliern anlände han till landet med ett fraktfartyg. Utan dokument lyckades han ta sig genom hamnen. Eftersom han tillbringade dagar till sjöss trodde han att han skulle hitta någon som var villig att ge honom stöd. På grund av sin personliga situation kontaktade han olika personer på gatan: han ville fråga om hur han kunde få hjälp i sitt grannskap. Genom någon hittade han så småningom vägen till ett daghem som drevs av en organisation. Oavsett hans förklaring (till personalen som var villig att tillfälligt inhysa honom) nådde de aldrig en tillfredsställande lösning för att ge den unge mannen lämplig hjälp, såsom "laglig registrering" i kommunen där han tillbringade större delen av sin tid. Vid första anblicken verkade han ha hyfsade kunskaper i engelska. Han kämpade dock med andra problem, som han diskuterade mer eller mindre konfidentiellt med en härbärgeassistent. Den unge mannen hamnade sedan hos den man han kunde anlita för hushållssysslor. I flera dagar lyckades de få honom att diska och underhålla huset, inklusive att moppa golven. De var ovilliga att betala för sysslorna. Kvinnan bad honom också att ta bort oreda från vardagsrummet i tid. I köket ansåg hon det viktigt att han ställde in den använda disken i skåpet vid bestämda tider och höll hallen ren vid specifika tider. De två hyresgästerna var inte förtjusta i dricks. När detta var gjort kunde den unge mannen räkna med den hjälp han längtade efter: maten som lagades åt honom i köket. Ibland fick han lite växel för att gå till mataffären. Han fick belöningen för sitt engagemang. Även om han ibland ansträngde sig mindre för att slutföra en uppgift, verkade han ändå skrapa ihop småpengarna och ordnade till och med en cykel. När han gick ut spanade han i området. Mannen och kvinnan pressade inte den illegalt uppehållne hemlösa mannen. De krävde ett rent kök och att dammsugningen skulle övervakas. De två hade inga husdjur. Kvinnan själv behövde ofta sköta privata angelägenheter, som hon höll åtskilda. Den unge mannen fick inte vistas i vissa delar av huset. Hon beskrev sin aktivitet som "tid för sig själv" utan att bli störd. Avståndet mellan hennes dator och den unge mannens arbete måste hållas åtskilt. Mannen, som ansåg sig vara huvudboende i den hyrda lägenheten utan att bidra till hyran, lyckades fortsätta sin affärsverksamhet ostörd. <Fortsättning följer>

"Privateier oppdaget ulovlig fremleie med medboere" - Del 1

En privat eier som hadde tilbudt eiendommen sin til leietakere en stund, skal først senere ha oppdaget at hovedbeboeren hadde fått fremmede til å signere en "selvutarbeidet" leiekontrakt. Leietakerne kontaktet eieren gjennom en avisannonse. En annen person hadde møtt de aktuelle leietakerne ved en tilfeldighet gjennom bekjente. Denne personen ønsket å finne ut om det i det hele tatt var mulig å se et rom på ubestemt tid basert på en såkalt "kommunal søkeplikt". Hvis de lyktes, kunne de kvalifisere for en tilleggsbestemmelse (møbelkostnader). De kunne deretter betale tilbake lånet til kommunen månedlig uten renter. Tilbakebetalingene ble deretter trukket fra deres sosialhjelp etter godkjenning. Selv om personen var kjent med disse spesielle bestemmelsene, var de usikre på om den "funnede boligen" var godkjent. Denne tilleggsbestemmelsen var først og fremst ment for personer som ellers ikke hadde råd til nye eller brukte møbler og andre materialer til møblering. Leiligheten besto av tre rom og lå under en veranda. Etasjen hadde bare en balkong i nærheten av kjøkkenet. Hovedbeboeren, en ugift mann i trettiårene, lot en kvinne på omtrent samme alder leie leiligheten. Denne kvinnen jobbet tidligere for mannen, som startet en kortsiktig eiendomsmeglervirksomhet. En av de nye besøkende viste seg å være en mann i begynnelsen av tjueårene fra Somalia. Hovedbeboeren, som ikke betalte husleien selv og overlot utgiftene til kvinnen, hadde tatt imot den somaliske mannen uten større problemer. Han mente personen trengte «hjelp» fordi han forsto ut fra historien hans at han ikke hadde dokumentene sine. For å få tak i dokumenter måtte saken undersøkes videre gjennom juridiske kanaler. Ifølge somalieren ankom han landet med et frakteskip. Uten dokumenter klarte han å reise gjennom havnen. Fordi han tilbrakte dager til sjøs, trodde han at han ville finne noen som var villige til å gi ham støtte. På grunn av sin personlige situasjon kontaktet han forskjellige personer på gaten: han ville spørre om hvordan han kunne få hjelp i nabolaget sitt. Gjennom noen fant han til slutt veien til en barnehage drevet av en organisasjon. Uansett hva hans forklaring var (til de ansatte som var villige til å midlertidig huse ham), fant de aldri en tilfredsstillende løsning for å gi den unge mannen nødvendig hjelp, som for eksempel «lovlig registrering» i kommunen der han tilbrakte mesteparten av tiden sin. Ved første øyekast virket det som om han hadde rimelig god engelskkunnskap. Han slet imidlertid med andre problemer, som han diskuterte mer eller mindre konfidensielt med en assistent på krisesenteret. Den unge mannen endte deretter opp med mannen han kunne ansette til husarbeid. I flere dager klarte de å få ham til å ta oppvasken og vedlikeholde huset, inkludert å vaske gulvene. De var ikke villige til å betale for gjøremålene. Kvinnen ba ham også om å fjerne rot fra stuen i tide. På kjøkkenet syntes hun det var viktig at han satte den brukte tallerkenen i skapet til faste tider og holdt gangen ren til bestemte tider. De to leieboerne var ikke glade i å gi tips. Når dette var gjort, kunne den unge mannen regne med den hjelpen han lengtet etter: maten som ble laget til ham på kjøkkenet. Av og til fikk han litt småpenger for å gå til supermarkedet. Han fikk belønningen for sin innsats. Selv om han noen ganger la ned mindre innsats i å fullføre en oppgave, så det ut til at han likevel klarte å skrape sammen småpengene og ordnet til og med med en sykkel. Når han gikk ut, speidet han i området. Mannen og kvinnen presset ikke den ulovlig oppholdende hjemløse mannen. De krevde et rent kjøkken og at støvsugingen skulle overvåkes. De to hadde ikke kjæledyr. Kvinnen selv måtte ofte ta seg av private saker, som hun holdt adskilt. Den unge mannen fikk ikke lov til å være i visse områder av huset. Hun beskrev aktiviteten sin som «tid for seg selv» uten å bli forstyrret. Avstanden mellom datamaskinen hennes og den unge mannens arbeid måtte holdes adskilt. Mannen, som anså seg selv som hovedbeboer i den leide leiligheten uten å bidra til husleien, klarte å fortsette sin forretningsvirksomhet uforstyrret. <Fortsettelse følger>

"Privat ejer opdagede ulovlig fremleje med medbeboere" - Del 1

En privat ejer, der havde udbudt sin ejendom til lejere i et stykke tid, opdagede angiveligt først senere, at hovedbeboeren havde fået fremmede til at underskrive en "selvudformet" lejekontrakt. Lejerne kontaktede ejeren via en avisannonce. En anden person havde tilfældigt mødt de pågældende lejere gennem bekendte. Denne person ville finde ud af, om det overhovedet var muligt at se et værelse på ubestemt tid baseret på en såkaldt "kommunal søgepligt". Hvis det lykkedes, kunne de være berettiget til en yderligere bestemmelse (møbeludgifter). De kunne derefter tilbagebetale lånet til kommunen månedligt uden renter. Afdragene blev derefter fratrukket deres sociale ydelser efter godkendelse. Selvom personen var bekendt med disse særlige regler, var de usikre på, om den "fundne bolig" var blevet godkendt. Denne yderligere bestemmelse var primært beregnet til personer, der ellers ikke havde råd til nye eller brugte møbler og andre materialer til møblering. Lejligheden bestod af tre værelser og lå under en veranda. Etagen havde kun en altan i nærheden af ​​køkkenet. Hovedbeboeren, en ugift mand i trediverne, lod en kvinde på omtrent samme alder leje lejligheden. Denne kvinde arbejdede tidligere for manden, der var ved at starte en kortvarig ejendomsmæglervirksomhed. En af de nye besøgende viste sig at være en mand i starten af ​​tyverne fra Somalia. Hovedbeboeren, der ikke selv betalte huslejen og overlod udgifterne til kvinden, havde taget den somaliske mand ind uden større besvær. Han mente, at personen havde brug for "hjælp", fordi han ud fra hans historie forstod, at han ikke havde sine dokumenter. For at få dokumenterne måtte sagen undersøges nærmere ad juridiske kanaler. Ifølge somalieren ankom han til landet med et fragtskib. Uden dokumenter lykkedes det ham at komme gennem havnen. Fordi han tilbragte dage til søs, troede han, at han ville finde nogen, der var villig til at yde ham støtte. På grund af sin personlige situation kontaktede han forskellige personer på gaden: Han ville forhøre sig om, hvordan han kunne få hjælp i sit nabolag. Gennem nogen fandt han til sidst vej til en daginstitution drevet af en organisation. Uanset hans forklaring (til personalet, der var villige til at huse ham midlertidigt), nåede de aldrig frem til en tilfredsstillende løsning for at give den unge mand den nødvendige hjælp, såsom "lovlig registrering" i den kommune, hvor han tilbragte det meste af sin tid. Ved første øjekast virkede han til at have et rimeligt niveau af engelsk. Han kæmpede dog med andre problemer, som han diskuterede mere eller mindre fortroligt med en medarbejder på krisecentret. Den unge mand endte derefter hos den mand, han kunne ansætte til huslige pligter. I dagevis lykkedes det dem at få ham til at tage opvasken og vedligeholde huset, inklusive gulvvask. De var ikke villige til at betale for pligterne. Kvinden bad ham også om at fjerne rod fra stuen rettidigt. I køkkenet anså hun det for vigtigt, at han satte den brugte tallerken i skabet på bestemte tidspunkter og holdt gangen ren på bestemte tidspunkter. De to lejere var ikke begejstrede for drikkepenge. Når dette var gjort, kunne den unge mand regne med den hjælp, han higede efter: maden, der blev lavet til ham i køkkenet. Af og til fik han lidt småpenge til at gå i supermarkedet. Han modtog belønningen for sin indsats. Selvom han nogle gange gjorde mindre for at fuldføre en opgave, syntes han stadig at skrabe småpengene sammen og sørgede endda for en cykel. Når han gik udenfor, spejdede han rundt i området. Manden og kvinden pressede ikke den ulovligt opholdende hjemløse mand. De krævede et rent køkken og at støvsugningen skulle overvåges. De to havde ikke kæledyr. Kvinden selv skulle ofte tage sig af private anliggender, som hun holdt adskilt. Den unge mand måtte ikke være i visse områder af huset. Hun beskrev sin aktivitet som "tid til sig selv" uden at blive generet. Afstanden mellem hendes computer og den unge mands arbejde skulle holdes adskilt. Manden, der betragtede sig selv som den primære beboer i den lejede lejlighed uden at bidrage til huslejen, formåede at fortsætte sine forretningsaktiviteter uforstyrret. <Fortsættes>

"Yksityisasunnon omistaja paljasti laittoman alivuokrauksen yhteisasukkaiden kanssa" - Osa 1

Yksityisasunnon omistaja, joka oli tarjonnut kiinteistöään vuokralaisille jonkin aikaa, sai vasta myöhemmin tietää, että pääasukas oli allekirjoittanut tuntemattomien kanssa "itse laatiman" vuokrasopimuksen. Vuokralaiset ottivat yhteyttä omistajaan sanomalehti-ilmoituksen kautta. Toinen henkilö oli tavannut kyseiset vuokralaiset sattumalta tuttavien kautta. Tämä henkilö halusi selvittää, oliko edes mahdollista katsella huonetta loputtomiin niin sanotun "kunnan etsintävelvollisuuden" perusteella. Jos he onnistuisivat, he voisivat saada lisätukea (kalustuskulut). He voisivat sitten maksaa lainan takaisin kunnalle kuukausittain ilman korkoa. Takaisinmaksut vähennettiin sitten heidän sosiaaliavustusetuuksistaan ​​valtuutuksen jälkeen. Vaikka henkilö tunsi nämä erityissäännökset, hän ei ollut varma, oliko "löydetty asunto" hyväksytty. Tämä lisätuki oli tarkoitettu ensisijaisesti ihmisille, joilla ei muuten olisi varaa uusiin tai käytettyihin huonekaluihin ja muihin sisustusmateriaaleihin. Asunnossa oli kolme huonetta ja se sijaitsi kuistin alla. Kerroksessa oli vain parveke keittiön lähellä. Pääasukas, kolmekymppinen naimaton mies, vuokrasi asunnon suunnilleen samanikäiselle naiselle. Tämä nainen työskenteli aiemmin miehelle, joka oli aloittamassa lyhytaikaista kiinteistönvälitysliiketoimintaa. Yksi uusista vierailijoista osoittautui parikymppiseksi mieheksi Somaliasta. Pääasukas, joka ei maksanut vuokraa itse ja jätti kulut naiselle, oli ottanut somalimiehen luokseen ilman suurempia vaikeuksia. Hän uskoi, että henkilö tarvitsi "apua", koska ymmärsi miehen kertomuksesta, ettei tällä ollut papereita. Asiakirjojen saamiseksi asiaa oli tutkittava lisää laillisia kanavia pitkin. Somalian mukaan hän saapui maahan rahtialuksella. Ilman papereita hän onnistui matkustamaan sataman kautta. Koska hän vietti päiviä merellä, hän uskoi löytävänsä jonkun, joka olisi halukas tukemaan häntä. Henkilökohtaisen tilanteensa vuoksi hän otti yhteyttä useisiin ihmisiin kadulla: hän halusi tiedustella, miten hän voisi saada apua naapurustossaan. Jonkun kautta hän lopulta löysi tiensä järjestön ylläpitämään päiväkotiin. Olipa hänen selityksensä (henkilökunnalle, joka oli halukas majoittamaan hänet väliaikaisesti), he eivät koskaan päässeet tyydyttävään ratkaisuun tarjotakseen nuorelle miehelle asianmukaista apua, kuten "virallista rekisteröintiä" kunnassa, jossa hän vietti suurimman osan ajastaan. Ensi silmäyksellä hän näytti hallitsevan kohtuullisen englannin kielen taidon. Hän kamppaili kuitenkin muiden ongelmien kanssa, joista hän keskusteli enemmän tai vähemmän luottamuksellisesti majoitusavustajan kanssa. Nuori mies päätyi sitten miehen luokse, jonka hän voisi palkata kotitöihin. Päivien ajan he onnistuivat saamaan hänet tiskatsemaan ja pitämään taloa kunnossa, mukaan lukien lattioiden pesun. He eivät olleet halukkaita maksamaan askareista. Nainen pyysi myös, että hän poistaisi sotkun olohuoneesta ajoissa. Keittiössä hän piti tärkeänä, että mies laittoi käytetyt astiat kaappiin tiettyinä aikoina ja piti eteisen puhtaana tiettyinä aikoina. Kaksi vuokralaista eivät olleet innokkaita antamaan tippiä. Kun tämä oli tehty, nuori mies saattoi luottaa kaipaamaansa apuun: keittiössä hänelle valmistettuun ruokaan. Silloin tällöin hän sai pientä kolikkoa käydäkseen supermarketissa. Hän sai palkinnon omistautumisestaan. Vaikka hän joskus näki vähemmän vaivaa tehtävän suorittamiseen, hän näytti silti raapivan kokoon pienen kolikon ja järjesti jopa polkupyörän. Ulkona ollessaan hän tutki aluetta. Mies ja nainen eivät painostaneet laittomasti maassa oleskelevaa koditonta miestä. He vaativat puhdasta keittiötä ja imuroinnin valvontaa. Heillä ei ollut lemmikkejä. Naisen itsensä piti usein hoitaa yksityisiä asioita, jotka hän piti erillään. Nuoren miehen ei sallittu olla tietyissä talon tiloissa. Hän kuvaili toimintaansa "omaksi ajaksi" ilman häirintää. Etäisyys hänen tietokoneensa ja nuoren miehen työn välillä oli pidettävä erillään. Mies, joka piti itseään vuokra-asunnon pääasiallisena asukkaana osallistumatta vuokraan, onnistui jatkamaan liiketoimintaansa häiriöttömästi. <Jatkuu>

“私人业主发现与共同居住者非法转租” - 第一部分

据报道，一位私人业主曾将自己的房产出租一段时间，后来才发现主要居住者让陌生人签署了一份“自行拟定”的租约。这些租户通过报纸广告联系了业主。另一位业主则通过熟人偶然认识了这几位租户。此人想了解是否有可能根据所谓的“市政看房义务”无限期地看房。如果成功，他们将有资格获得一项额外补贴（家具费）。之后，他们可以每月无息地向市政当局偿还贷款。还款额在获得批准后将从他们的社会救助金中扣除。虽然此人熟悉这些特殊规定，但他们不确定“找到的住所”是否已获批准。这项额外补贴主要针对那些无力负担新旧家具及其他家具材料的人。这套公寓共有三个房间，位于门廊下方。这层楼只有厨房附近有一个阳台。公寓的主住户是一位三十多岁的未婚男子，他将公寓租给了一位年龄相仿的女子。这位女子之前为这位正在经营短期房地产生意的男子工作。其中一位新来的客人是一位二十出头的索马里男子。主住户自己不付房租，把费用都交给了这位女子，他没费什么劲就收留了这位索马里男子。他认为这名男子需要“帮助”，因为他从他的叙述中得知，他没有证件。要获得证件，必须通过法律渠道进一步调查。据这位索马里男子称，他是乘坐货轮抵达索马里国的。由于没有证件，他设法通过港口抵达。由于在海上航行了数日，他相信自己会找到愿意为他提供帮助的人。考虑到自己的个人情况，他联系了街上的各种人：他想问问如何在附近获得帮助。通过某种途径，他最终找到了一家由机构运营的日托中心。无论他如何解释（向那些愿意暂时收留他的工作人员解释），他们始终未能达成令人满意的解决方案，无法为这位年轻人提供适当的帮助，例如在他大部分时间居住的市政当局进行“合法登记”。乍一看，他的英语水平还算不错。然而，他遇到了其他问题，这些问题他几乎是私下里与收容所的一位助理进行了讨论。最终，这位年轻人找到了一位可以雇来做家务的男子。几天来，他们设法让他洗碗、打理房屋，包括拖地。但他们不愿支付家务费。这位女士还要求他及时清理客厅里的杂物。在厨房里，她认为他必须在规定时间将用过的碗碟放入橱柜，并在规定时间保持走廊清洁。两位租户都不愿意给小费。完成这些之后，年轻人就能得到他渴望的帮助：厨房里为他准备的食物。偶尔，他还能得到一些零钱去超市。这是对他奉献精神的奖励。虽然有时他完成任务时不那么努力，但他似乎仍然能凑齐零钱，甚至还买了一辆自行车。出门时，他会四处巡视。这对男女并没有给非法居住的流浪汉施加压力。他们要求厨房干净整洁，并有人监督吸尘。两人都没有养宠物。女方自己也经常需要处理私人事务，但她会把这些事情分开处理。年轻人不被允许进入房子的某些区域。她形容自己的活动是“属于自己的时间”，不会被打扰。她的电脑和年轻人的工作必须分开。而这位男士认为自己是这套出租公寓的主要住户，无需支付房租，因此他可以不受干扰地继续自己的商业活动。<未完待续>

「個人所有者、同居者との違法な転貸を発覚」 - パート1

しばらく前から借主に物件を提供していた個人所有者は、後になって初めて、主たる居住者が他人に「自作」の賃貸契約書に署名させていたことを知ったという。借主たちは新聞広告を通じて所有者に連絡を取った。別の人物は、知人を通じて偶然問題の借主たちと知り合った。この人物は、いわゆる「自治体の捜索義務」に基づいて、部屋を無期限に内覧できるかどうかを調べたいと考えていた。もし内覧に成功すれば、家具購入費用の追加支給を受けることができる。その場合、借主は市に無利子で毎月返済することになる。返済額は、承認後、生活保護給付金から差し引かれる。この人物はこれらの特別な規制については知っていたものの、「見つかった住居」が承認されたかどうかは確信が持てなかった。この追加支給は、新品または中古の家具や家具資材を購入する余裕のない人々を主な対象としていた。アパートは3部屋あり、ポーチの下にありました。1階のバルコニーはキッチンの近くにしかありませんでした。主な住人は30代の未婚男性で、同年代くらいの女性にアパートを貸していました。この女性は以前、短期不動産業を始めようとしていた男性の元で働いていました。新しく来た客の一人は、ソマリア出身の20代前半の男性でした。家賃を自分で払わず、費用を女性に任せていた主な住人は、ソマリア人男性を難なく受け入れました。彼は、男性から聞いた話から書類を持っていないことがわかったため、「助け」が必要だと考えました。書類を入手するには、法的手段を用いてさらに調査する必要がありました。ソマリア人男性によると、彼は貨物船で入国したとのことです。書類は持っていませんでしたが、港を経由して何とか辿り着きました。何日も海上で過ごしていたため、自分を支えてくれる人が見つかるだろうと彼は考えていました。彼は個人的な事情から、路上で様々な人に連絡を取り、近所でどのような支援を受けられるか尋ねました。誰かを通して、最終的に団体が運営するデイケアセンターを見つけました。一時的に彼を預かってくれた職員にどんな説明をしたとしても、彼がほとんどの時間を過ごしている自治体での「法的登録」といった適切な支援を提供するための納得のいく解決策は得られませんでした。一見すると、彼は英語をそこそこ話せるように見えました。しかし、彼は他の問題にも悩まされており、シェルターのアシスタントに内緒話で相談しました。そして、彼は家事の手伝いをしてくれる男性に出会うことになりました。何日もかけて、皿洗いや床のモップ掛けなど、家の手入れを何とかしてさせました。しかし、彼らは家事の費用を払うつもりはありませんでした。また、その女性は、リビングルームの散らかったものをすぐに片付けるようにと彼に要求しました。キッチンでは、使い終わった食器を決まった時間に食器棚にしまい、廊下を決まった時間に掃除しておくことが重要だと彼女は考えていました。二人の住人はチップを払うことにあまり乗り気ではなかった。チップを渡すと、若者は切望していた助け、つまりキッチンで料理を作ってもらえることが期待できた。時折、スーパーマーケットに行くための小銭をもらった。献身的な努力に対する報酬だった。時には仕事を怠ることもあったが、それでも小銭をかき集め、自転車まで手配してくれた。外に出ると、彼は辺りを見回した。不法滞在のホームレスの男性に、二人の男女は圧力をかけなかった。キッチンを清潔に保ち、掃除機をかける際には監督を求めた。二人はペットを飼っていなかった。女性は私用事で忙しく、それらは分けて考えていた。若者は家の特定の場所に入ることを許されていなかった。彼女は自分の時間を「自分の時間」と表現し、邪魔されることはなかった。彼女のパソコンと若者の仕事場の距離は、常に離しておかなければならなかった。家賃を負担することなく、賃貸アパートの住人として自分を考えていた若者は、邪魔されることなく仕事を続けることができた。<続く>

"개인 소유주, 공동 거주자와 불법 전대 적발" - 1부

한동안 세입자들에게 부동산을 제공해 온 한 개인 소유주는 나중에야 주 거주자가 낯선 사람에게 "자체 작성" 임대 계약서에 서명하게 했다는 사실을 알게 되었다고 합니다. 세입자들은 신문 광고를 통해 소유주에게 연락했습니다. 또 다른 사람은 지인을 통해 우연히 문제의 세입자들을 만났습니다. 이 사람은 소위 "시정촌 검색 의무"에 따라 방을 무기한으로 볼 수 있는지 알아보고자 했습니다. 만약 그들이 성공한다면, 추가 지원금(가구 비용)을 받을 수 있었습니다. 이후 그들은 매달 시정촌에 무이자로 대출금을 상환할 수 있었습니다. 상환금은 승인을 받은 후 사회복지 지원금에서 공제되었습니다. 그는 이러한 특별 규정에 대해서는 알고 있었지만, "찾아온 집"이 승인되었는지는 확신하지 못했습니다. 이 추가 지원금은 주로 새 가구나 중고 가구 및 기타 가구 자재를 구매할 여력이 없는 사람들을 위한 것이었습니다. 아파트는 방 세 개로 구성되어 있었고, 현관 아래에 위치해 있었습니다. 층에 발코니가 있는 곳은 부엌 근처에만 있었습니다. 30대 미혼 남성인 주 거주자는 비슷한 나이대의 여성에게 아파트를 임대해 주었습니다. 이 여성은 이전에 단기 부동산 사업을 시작하던 남성 밑에서 일했습니다. 새로 온 손님 중 한 명은 소말리아에서 온 20대 초반 남성이었습니다. 직접 임대료를 내지 않고 여성에게 비용을 떠넘긴 주 거주자는 소말리아 남성을 큰 어려움 없이 맞이했습니다. 그는 남성이 서류를 가지고 있지 않다는 이야기를 듣고 "도움"이 필요하다고 생각했습니다. 서류를 얻으려면 법적 절차를 통해 사건을 추가 조사해야 했습니다. 소말리아인에 따르면, 그는 화물선을 타고 소말리아에 도착했습니다. 서류 없이 항구를 통과할 수 있었습니다. 바다에서 며칠을 보냈기 때문에 자신을 도와줄 사람을 찾을 수 있을 것이라고 생각했습니다. 개인적인 사정 때문에 그는 길거리의 여러 사람들에게 연락했습니다. 동네에서 어떻게 도움을 받을 수 있는지 알아보고 싶었죠. 누군가를 통해 결국 한 단체에서 운영하는 어린이집을 찾았습니다. 임시로 그를 돌봐주겠다고 한 직원들에게 그가 어떻게 설명했는지는 알 수 없었지만, 그들은 그가 대부분의 시간을 보내는 지자체에 "법적 등록"하는 것과 같은 적절한 지원을 제공하는 만족스러운 해결책을 제시하지 못했습니다. 언뜻 보기에 그는 영어를 꽤 유창하게 구사하는 것처럼 보였습니다. 하지만 그는 다른 문제들로 어려움을 겪고 있었고, 보호소 직원과 거의 비밀리에 이야기를 나누었습니다. 결국 그는 집안일을 맡길 수 있는 사람을 고용하게 되었습니다. 며칠 동안 그들은 그에게 설거지와 바닥 청소를 포함한 집안일을 하게 했습니다. 하지만 그들은 집안일 비용을 지불할 의향이 없었습니다. 그 여성은 또한 그에게 거실의 잡동사니를 제때 치워 달라고 부탁했습니다. 부엌에서는 정해진 시간에 사용한 접시를 찬장에 넣고 복도를 정해진 시간에 깨끗하게 유지하는 것이 중요하다고 생각했습니다. 두 세입자는 팁을 주는 것을 좋아하지 않았다. 팁을 주고 나니, 젊은 남자는 간절히 바라던 도움을 받을 수 있었다. 부엌에서 직접 요리해 주는 음식이었다. 가끔 슈퍼마켓에 갈 수 있도록 잔돈을 받기도 했다. 헌신에 대한 보상이었다. 일을 덜 열심히 하는 경우도 있었지만, 그래도 잔돈을 모았고 자전거까지 빌릴 수 있었다. 밖으로 나가서는 주변을 정찰했다. 두 사람은 불법 체류 중인 노숙인에게 압력을 가하지 않았다. 깨끗한 부엌과 청소 감독을 요구했다. 두 사람 사이에는 애완동물이 없었다. 여자도 사적인 일을 해야 할 때가 많았는데, 그녀는 이를 따로 처리했다. 남자는 집 안의 특정 구역에 출입할 수 없었다. 여자는 자신의 활동을 방해받지 않는 "자신을 위한 시간"으로 여겼다. 자신의 컴퓨터와 남자의 업무 공간은 분리되어야 했다. 임대료를 내지 않으면서도 스스로를 임대 아파트의 주 거주자라고 생각하는 남자는 방해받지 않고 사업 활동을 이어갔다. <계속>

"निजी मालिक को सह-निवासियों के साथ अवैध उप-किराए पर देने का पता चला" - भाग 1

एक निजी मालिक, जो कुछ समय से अपनी संपत्ति किरायेदारों को दे रहा था, को कथित तौर पर बाद में पता चला कि मुख्य निवासी ने अजनबियों से "स्व-निर्मित" पट्टे पर हस्ताक्षर करवाए थे। किरायेदारों ने एक अखबार के विज्ञापन के माध्यम से मालिक से संपर्क किया। एक अन्य व्यक्ति की इन किरायेदारों से संयोगवश मुलाकात परिचितों के माध्यम से हुई थी। यह व्यक्ति यह जानना चाहता था कि क्या तथाकथित "नगरपालिका खोज दायित्व" के आधार पर किसी कमरे को अनिश्चित काल तक देखना संभव है। यदि वे सफल होते, तो उन्हें अतिरिक्त प्रावधान (साज-सज्जा लागत) का लाभ मिल सकता था। फिर वे नगरपालिका को बिना ब्याज के मासिक ऋण चुका सकते थे। फिर प्राधिकरण के बाद उनके सामाजिक सहायता लाभों से यह भुगतान काट लिया जाता था। हालाँकि वह व्यक्ति इन विशेष नियमों से परिचित था, लेकिन उसे यकीन नहीं था कि "पाया गया आवास" स्वीकृत हुआ है या नहीं। यह अतिरिक्त प्रावधान मुख्य रूप से उन लोगों के लिए था जो नए या पुराने फर्नीचर और साज-सज्जा के लिए अन्य सामग्री नहीं खरीद सकते थे। अपार्टमेंट में तीन कमरे थे और यह एक बरामदे के नीचे स्थित था। उस मंज़िल पर सिर्फ़ रसोई के पास एक बालकनी थी। मुख्य निवासी, जो तीस साल का एक अविवाहित पुरुष था, ने लगभग उसी उम्र की एक महिला को अपार्टमेंट किराए पर दे दिया। यह महिला पहले उस पुरुष के लिए काम करती थी, जो अल्पकालिक रियल एस्टेट का व्यवसाय शुरू कर रहा था। नए आगंतुकों में से एक सोमालिया का एक बीस-बीस साल का पुरुष निकला। मुख्य निवासी, जिसने किराया खुद नहीं दिया और खर्च महिला पर छोड़ दिया, ने उस सोमाली पुरुष को बिना किसी परेशानी के अपने घर में रख लिया। उसका मानना ​​था कि उस व्यक्ति को "मदद" की ज़रूरत है क्योंकि वह उसकी कहानी से समझ गया था कि उसके पास उसके दस्तावेज़ नहीं हैं। दस्तावेज़ प्राप्त करने के लिए, कानूनी तरीक़ों से मामले की आगे जाँच करनी होगी। सोमाली के अनुसार, वह एक मालवाहक जहाज़ से देश में आया था। बिना दस्तावेज़ों के, वह बंदरगाह से अपनी यात्रा करने में कामयाब रहा। चूँकि उसने कई दिन समुद्र में बिताए थे, उसे विश्वास था कि उसे कोई न कोई मिल ही जाएगा जो उसकी मदद करने को तैयार हो। अपनी निजी स्थिति के कारण, उसने गली-मोहल्ले के कई लोगों से संपर्क किया: वह जानना चाहता था कि उसे अपने आस-पड़ोस में मदद कैसे मिल सकती है। किसी के ज़रिए, आखिरकार उसे एक संस्था द्वारा संचालित डेकेयर सेंटर में जगह मिल गई। उन्होंने (कर्मचारियों को जो उसे अस्थायी रूप से रहने की जगह देने को तैयार थे) जो भी समझाया, वे उस युवक को उचित सहायता, जैसे कि उस नगर पालिका में "कानूनी पंजीकरण" जहाँ वह अपना ज़्यादातर समय बिताता था, प्रदान करने के लिए कभी भी संतोषजनक समाधान पर नहीं पहुँच पाए। पहली नज़र में, उसे अंग्रेज़ी पर ठीक-ठाक पकड़ दिखाई दी। हालाँकि, वह कुछ और समस्याओं से जूझ रहा था, जिनके बारे में उसने एक आश्रय सहायक से कमोबेश गोपनीय रूप से बात की थी। फिर युवक उस आदमी के पास पहुँच गया जिसे वह घर के कामों के लिए रख सकता था। कई दिनों तक, वे उससे बर्तन धोने और घर की देखभाल, जिसमें फर्श पोंछना भी शामिल था, करवाते रहे। वे कामों के लिए पैसे देने को तैयार नहीं थे। महिला ने यह भी अनुरोध किया कि वह लिविंग रूम से सामान समय पर हटा दे। रसोई में, वह यह ज़रूरी समझती थी कि वह इस्तेमाल किए हुए बर्तनों को निर्धारित समय पर अलमारी में रखे और दालान को भी निश्चित समय पर साफ़ रखे। दोनों किरायेदार टिप देने के लिए तैयार नहीं थे। एक बार ऐसा हो जाने पर, युवक उस मदद पर भरोसा कर सकता था जिसकी उसे चाहत थी: रसोई में उसके लिए तैयार किया गया खाना। कभी-कभी, उसे सुपरमार्केट जाने के लिए कुछ छोटे-मोटे पैसे मिल जाते थे। उसे अपनी लगन का इनाम मिला। हालाँकि कभी-कभी उसे किसी काम को पूरा करने में कम मेहनत करनी पड़ती थी, फिर भी वह थोड़े-बहुत पैसे जमा कर लेता था और यहाँ तक कि एक साइकिल का भी इंतज़ाम कर लेता था। जब वह बाहर जाता, तो उस इलाके का जायज़ा लेता। उस आदमी और औरत ने उस अवैध रूप से रह रहे बेघर आदमी पर कोई दबाव नहीं डाला। उन्होंने साफ़-सुथरी रसोई और वैक्यूमिंग की निगरानी की माँग की। दोनों के पास कोई पालतू जानवर नहीं था। औरत को अक्सर निजी काम निपटाने पड़ते थे, जिन्हें वह अलग रखती थी। उस युवक को घर के कुछ हिस्सों में जाने की इजाज़त नहीं थी। वह अपनी गतिविधि को बिना किसी परेशानी के "अपने लिए समय" बताती थी। उसके कंप्यूटर और उस युवक के काम के बीच की दूरी अलग रखनी पड़ती थी। वह आदमी, जो किराए में कोई योगदान दिए बिना खुद को किराए के अपार्टमेंट का मुख्य निवासी मानता था, अपनी व्यावसायिक गतिविधियाँ बिना किसी रुकावट के जारी रखने में कामयाब रहा। <जारी रहेगा>

"Natuklasan ng Pribadong May-ari ang Ilegal na Subletting sa Mga Co-Resident" - Bahagi 1

Ang isang pribadong may-ari na nag-aalok ng kanyang ari-arian sa mga nangungupahan sa loob ng ilang panahon ay naiulat na natuklasan lamang sa ibang pagkakataon na ang pangunahing nakatira ay may mga hindi kilalang tao na pumirma ng isang "self-drafted" na pag-upa. Nakipag-ugnayan ang mga nangungupahan sa may-ari sa pamamagitan ng isang patalastas sa pahayagan. Ang isa pang tao ay nakilala ang mga nangungupahan na pinag-uusapan sa pamamagitan ng pagkakataon sa pamamagitan ng mga kakilala. Gustong malaman ng taong ito kung posible pang tingnan ang isang silid nang walang katiyakan batay sa tinatawag na "obligasyon sa paghahanap sa munisipyo." Kung magtagumpay sila, maaari silang maging kwalipikado para sa karagdagang probisyon (mga gastos sa pag-furnish). Pagkatapos ay maaari nilang bayaran ang utang sa munisipyo buwan-buwan nang walang interes. Ang mga pagbabayad ay ibinawas sa kanilang mga benepisyo sa tulong panlipunan pagkatapos ng pahintulot. Bagama't pamilyar ang tao sa mga espesyal na regulasyong ito, hindi sila sigurado kung ang "nahanap na tirahan" ay naaprubahan. Ang karagdagang probisyon na ito ay pangunahing inilaan para sa mga taong hindi kayang bumili ng bago o gamit na kasangkapan at iba pang materyales para sa muwebles. Ang apartment ay binubuo ng tatlong silid at matatagpuan sa ilalim ng isang balkonahe. May balcony lang ang sahig malapit sa kusina. Ang pangunahing nakatira, isang walang asawang lalaki sa edad na thirties, ay hinayaan ang isang babae na halos kapareho ng edad na umupa ng apartment. Ang babaeng ito ay dating nagtrabaho para sa lalaki, na nagsisimula ng isang panandaliang negosyo sa real estate. Isa sa mga bagong bisita ay isang lalaki sa kanyang unang bahagi ng twenties mula sa Somalia. Ang pangunahing nakatira, na hindi siya mismo ang nagbabayad ng upa at iniwan ang mga gastusin sa babae, ay kinuha ang lalaking Somali nang walang kahirap-hirap. Naniniwala siyang kailangan ng tao ang "tulong" dahil naunawaan niya sa kanyang kuwento na wala siyang mga dokumento. Upang makakuha ng mga dokumento, ang usapin ay kailangang imbestigahan pa sa pamamagitan ng mga legal na paraan. Ayon sa Somali, dumating siya sa bansa sa pamamagitan ng isang kargamento. Nang walang mga dokumento, nagawa niyang maglakbay sa daungan. Dahil ilang araw siyang nasa dagat, naniniwala siyang makakahanap siya ng taong handang magbigay sa kanya ng suporta. Dahil sa kanyang personal na sitwasyon, nakipag-ugnayan siya sa iba't ibang tao sa kalye: gusto niyang magtanong kung paano siya makakakuha ng tulong sa kanyang lugar. Sa pamamagitan ng isang tao, sa kalaunan ay nakarating siya sa isang daycare center na pinamamahalaan ng isang organisasyon. Anuman ang kanyang paliwanag (sa mga tauhan na handang pansamantalang tumanggap sa kanya), hindi sila nakarating ng kasiya-siyang solusyon para mabigyan ng kaukulang tulong ang binata, tulad ng "legal registration" sa munisipyo kung saan niya ginugol ang halos lahat ng kanyang oras. Sa unang tingin, tila siya ay may makatwirang utos ng Ingles. Gayunpaman, nahihirapan siya sa iba pang mga problema, na tinalakay niya nang higit pa o hindi gaanong kumpidensyal sa isang shelter assistant. Napunta ang binata sa lalaking maaari niyang gamitin para sa mga gawaing bahay. Sa loob ng maraming araw, nagawa nilang gawin siyang maghugas ng pinggan at mag-maintain ng bahay, kasama na ang paglilinis ng sahig. Ayaw nilang magbayad para sa mga gawaing-bahay. Hiniling din ng babae na alisin niya ang mga kalat sa sala sa isang napapanahong paraan. Sa kusina, itinuring niyang mahalaga na ilagay niya ang mga ginamit na pinggan sa aparador sa mga takdang oras at panatilihing malinis ang pasilyo sa mga tiyak na oras. Ang dalawang nangungupahan ay hindi mahilig mag-tip. Kapag nagawa na ito, maaasahan ng binata ang tulong na hinahangad niya: ang pagkaing inihanda para sa kanya sa kusina. Paminsan-minsan, nakakatanggap siya ng kaunting sukli para pumunta sa supermarket. Natanggap niya ang gantimpala para sa kanyang dedikasyon. Bagama't kung minsan ay hindi siya gaanong nagsisikap sa pagkumpleto ng isang gawain, tila kinukusot pa rin niya ang maliit na sukli at nag-ayos pa nga ng bisikleta. Paglabas niya, nilibot niya ang paligid. Hindi pinilit ng lalaki at babae ang iligal na pananatiling walang tirahan na lalaki. Humingi sila ng malinis na kusina at ang pag-vacuum ay pangasiwaan. Walang alagang hayop ang dalawa. Ang babae mismo ay madalas na kailangang mag-asikaso sa mga pribadong bagay, na pinananatiling hiwalay niya. Ang binata ay hindi pinapayagan sa ilang lugar ng bahay. Inilarawan niya ang kanyang aktibidad bilang "oras para sa kanyang sarili" nang hindi naaabala. Ang distansya sa pagitan ng kanyang computer at ang trabaho ng binata ay kailangang panatilihing hiwalay. Ang lalaki, na isinasaalang-alang ang kanyang sarili na pangunahing residente ng inuupahang apartment nang hindi nag-aambag sa upa, ay pinamamahalaang ipagpatuloy ang kanyang mga aktibidad sa negosyo nang hindi nababagabag. <Ipagpapatuloy>

"เจ้าของส่วนตัวพบการให้เช่าช่วงที่ผิดกฎหมายกับผู้พักอาศัยร่วม" - ตอนที่ 1

มีรายงานว่าเจ้าของส่วนตัวรายหนึ่งซึ่งเคยเสนออสังหาริมทรัพย์ให้กับผู้เช่ามาระยะหนึ่ง เพิ่งมารู้ทีหลังว่าผู้เช่าหลักมีคนแปลกหน้าเซ็นสัญญาเช่าแบบ "ร่างขึ้นเอง" ผู้เช่าจึงติดต่อเจ้าของผ่านโฆษณาในหนังสือพิมพ์ มีผู้เช่าอีกรายหนึ่งบังเอิญพบผู้เช่ารายดังกล่าวผ่านคนรู้จัก ผู้เช่ารายนี้ต้องการทราบว่าสามารถเข้าชมห้องได้ไม่จำกัดระยะเวลาตาม "ภาระผูกพันการค้นหาของเทศบาล" หรือไม่ หากพวกเขาประสบความสำเร็จ พวกเขาอาจมีสิทธิ์ได้รับเงื่อนไขเพิ่มเติม (ค่าตกแต่ง) จากนั้นพวกเขาสามารถชำระเงินกู้คืนให้กับเทศบาลเป็นรายเดือนโดยไม่มีดอกเบี้ย เงินที่ชำระคืนจะถูกหักออกจากเงินช่วยเหลือสังคมหลังจากได้รับอนุมัติแล้ว แม้ว่าผู้เช่ารายนี้จะคุ้นเคยกับกฎระเบียบพิเศษเหล่านี้ แต่พวกเขาไม่แน่ใจว่า "ที่พักที่พบ" ได้รับการอนุมัติหรือไม่ เงื่อนไขเพิ่มเติมนี้มีไว้สำหรับผู้ที่ไม่สามารถซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่หรือมือสองและวัสดุอื่นๆ สำหรับตกแต่งได้เป็นหลัก อพาร์ตเมนต์แห่งนี้มีสามห้องและตั้งอยู่ใต้ระเบียง ชั้นมีเพียงระเบียงใกล้ห้องครัว ผู้อยู่อาศัยหลักเป็นชายโสดอายุสามสิบกว่าๆ ให้ผู้หญิงอายุใกล้เคียงเช่าอพาร์ตเมนต์ ผู้หญิงคนนี้เคยทำงานให้กับชายคนดังกล่าว ซึ่งกำลังเริ่มต้นธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระยะสั้น หนึ่งในผู้มาเยือนใหม่เป็นชายชาวโซมาเลียวัยยี่สิบต้นๆ ผู้อยู่อาศัยหลักซึ่งไม่ได้จ่ายค่าเช่าเองและปล่อยให้ผู้หญิงเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่าย ได้พาชายชาวโซมาเลียเข้ามาโดยไม่มีปัญหาอะไร เขาเชื่อว่าชายคนดังกล่าวต้องการ "ความช่วยเหลือ" เพราะเขาเข้าใจจากเรื่องราวของเขาว่าเขาไม่มีเอกสาร เพื่อให้ได้เอกสารมา เรื่องนี้ต้องได้รับการตรวจสอบเพิ่มเติมผ่านช่องทางกฎหมาย ตามคำบอกเล่าของชาวโซมาเลีย เขาเดินทางมาถึงประเทศโดยเรือบรรทุกสินค้า หากไม่มีเอกสาร เขาสามารถเดินทางผ่านท่าเรือได้ เนื่องจากเขาใช้เวลาหลายวันในทะเล เขาจึงเชื่อว่าจะพบคนที่ยินดีให้ความช่วยเหลือ ด้วยสถานการณ์ส่วนตัว เขาจึงติดต่อผู้คนมากมายบนท้องถนน เขาต้องการสอบถามว่าจะขอความช่วยเหลือจากใครได้บ้างในละแวกบ้าน ในที่สุดเขาก็ได้ไปศูนย์รับเลี้ยงเด็กที่ดำเนินการโดยองค์กรแห่งหนึ่งผ่านทางใครบางคน ไม่ว่าเขาจะอธิบายอย่างไร (ต่อเจ้าหน้าที่ที่ยินดีให้ความช่วยเหลือเขาชั่วคราว) พวกเขาก็ไม่เคยพบทางออกที่น่าพอใจในการให้ความช่วยเหลือที่เหมาะสมแก่ชายหนุ่มคนนี้ เช่น "การจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย" ในเขตเทศบาลที่เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ ในตอนแรก เขาดูเหมือนจะพูดภาษาอังกฤษได้คล่อง อย่างไรก็ตาม เขากำลังประสบปัญหาอื่นๆ ซึ่งเขาก็ได้ปรึกษากับผู้ช่วยในศูนย์พักพิงอย่างเป็นส่วนตัว ในที่สุดชายหนุ่มก็ได้ผู้ชายที่เขาสามารถจ้างมาทำงานบ้านได้ หลายวันผ่านไป พวกเขาก็พยายามให้เขาล้างจานและดูแลบ้าน รวมถึงถูพื้น พวกเขาไม่ยอมจ่ายเงิน ผู้หญิงคนนั้นยังขอให้เขาเอาของรกๆ ออกจากห้องนั่งเล่นให้เรียบร้อย ในครัว เธอเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญที่เขาต้องเก็บจานที่ใช้แล้วไว้ในตู้ตามเวลาที่กำหนด และทำความสะอาดโถงทางเดินให้เรียบร้อยตามเวลาที่กำหนด ผู้เช่าทั้งสองไม่เต็มใจให้ทิป เมื่อทำเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็วางใจได้ว่าจะได้รับความช่วยเหลือที่เขาต้องการ นั่นคืออาหารที่เตรียมไว้ให้เขาในครัว บางครั้งเขาก็ได้รับเงินทอนเล็กน้อยเพื่อไปซูเปอร์มาร์เก็ต เขาได้รับผลตอบแทนจากความทุ่มเท แม้ว่าบางครั้งเขาจะทำงานให้เสร็จน้อยลง แต่เขาก็ดูเหมือนจะหาเงินทอนเล็กๆ น้อยๆ ได้ แถมยังเตรียมจักรยานไว้ด้วย เมื่อเขาออกไปข้างนอก เขาก็สำรวจพื้นที่โดยรอบ ชายหญิงคู่นี้ไม่ได้กดดันชายไร้บ้านที่อาศัยอยู่อย่างผิดกฎหมาย พวกเขาเรียกร้องให้มีห้องครัวที่สะอาดและมีคนดูแลเรื่องการดูดฝุ่น ทั้งสองไม่มีสัตว์เลี้ยง ตัวหญิงเองก็มักจะต้องจัดการเรื่องส่วนตัว ซึ่งเธอแยกกัน ชายหนุ่มไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในบางพื้นที่ของบ้าน เธออธิบายว่ากิจกรรมของเธอคือ "เวลาส่วนตัว" โดยไม่มีใครมารบกวน ระยะห่างระหว่างคอมพิวเตอร์ของเธอกับงานของชายหนุ่มต้องถูกแยกออกจากกัน ชายผู้ซึ่งถือว่าตัวเองเป็นผู้อาศัยหลักของอพาร์ตเมนต์เช่าโดยไม่ต้องจ่ายค่าเช่า สามารถดำเนินธุรกิจต่อไปได้โดยไม่ถูกรบกวน <โปรดติดตามตอนต่อไป>

مالك خاص يكتشف تأجيرًا غير قانوني للسكن من الباطن مع مقيمين آخرين - الجزء الأول

أفادت التقارير أن مالكًا خاصًا كان يعرض عقاره على المستأجرين لفترة من الوقت، اكتشف لاحقًا أن الساكن الرئيسي طلب من غرباء توقيع عقد إيجار "مُحرر ذاتيًا". تواصل المستأجرون مع المالك عبر إعلان في إحدى الصحف. وكان شخص آخر قد التقى بالمستأجرين المعنيين صدفةً عن طريق معارف. أراد هذا الشخص معرفة ما إذا كان من الممكن معاينة غرفة لفترة غير محددة بناءً على ما يُسمى "التزام التفتيش البلدي". إذا نجح في ذلك، فقد يكون مؤهلًا للحصول على بدل إضافي (تكاليف التأثيث). ثم يمكنه سداد القرض للبلدية شهريًا بدون فوائد. ثم تُخصم الأقساط من استحقاقات المساعدة الاجتماعية بعد الحصول على الموافقة. ورغم أن هذا الشخص كان على دراية بهذه اللوائح الخاصة، إلا أنه لم يكن متأكدًا مما إذا كان قد تمت الموافقة على "السكن المُؤمَّن". كان هذا البدل الإضافي مخصصًا في المقام الأول للأشخاص الذين لا يستطيعون تحمل تكاليف الأثاث الجديد أو المستعمل ومواد التأثيث الأخرى. كانت الشقة مكونة من ثلاث غرف وتقع تحت رواق. لم يكن للطابق سوى شرفة قرب المطبخ. كان ساكن الشقة الرئيسي، وهو رجل أعزب في الثلاثينيات من عمره، يؤجر الشقة لامرأة في مثل عمره تقريبًا. كانت هذه المرأة تعمل سابقًا لدى الرجل الذي كان يؤسس مشروعًا عقاريًا مؤقتًا. تبيّن أن أحد الزوار الجدد رجل في أوائل العشرينيات من عمره من الصومال. كان ساكن الشقة الرئيسي، الذي لم يدفع الإيجار بنفسه وترك النفقات للمرأة، قد استضاف الرجل الصومالي دون عناء يُذكر. كان يعتقد أن الرجل بحاجة إلى "مساعدة" لأنه فهم من روايته أنه لا يملك وثائقه. للحصول على الوثائق، كان لا بد من إجراء تحقيقات قانونية. ووفقًا للصومالي، فقد وصل إلى البلاد على متن سفينة شحن. ودون وثائق، تمكن من إتمام رحلته عبر الميناء. ولأنه أمضى أيامًا في البحر، ظن أنه سيجد من يدعمه. بسبب وضعه الشخصي، تواصل مع عدة أشخاص في الشارع، أراد الاستفسار عن كيفية الحصول على مساعدة في حيه. ومن خلال شخص ما، وجد طريقه في النهاية إلى حضانة أطفال تديرها منظمة. مهما كان تفسيره (للموظفين الذين كانوا على استعداد لاستقباله مؤقتًا)، لم يتوصلوا أبدًا إلى حل مُرضٍ لتقديم المساعدة المناسبة للشاب، مثل "التسجيل القانوني" في البلدية التي كان يقضي فيها معظم وقته. للوهلة الأولى، بدا أنه يتمتع بإتقان جيد للغة الإنجليزية. ومع ذلك، كان يعاني من مشاكل أخرى، ناقشها بسرية تامة مع مساعدة في المأوى. ثم انتهى الأمر بالشاب مع الرجل الذي يمكنه توظيفه للقيام بالأعمال المنزلية. لعدة أيام، تمكنوا من تكليفه بغسل الأطباق وصيانة المنزل، بما في ذلك مسح الأرضيات. لم يكونوا مستعدين لدفع ثمن هذه الأعمال. كما طلبت منه المرأة إزالة الفوضى من غرفة المعيشة في الوقت المناسب. في المطبخ، رأت أنه من المهم أن يضع الأطباق المستخدمة في الخزانة في أوقات محددة وأن يحافظ على نظافة الردهة في أوقات محددة. لم يكن المستأجران راغبين في الإكراميات. بمجرد أن فعلوا ذلك، كان الشاب يعتمد على المساعدة التي يتوق إليها: الطعام المُعدّ له في المطبخ. بين الحين والآخر، كان يتلقى بعض النقود الصغيرة للذهاب إلى السوبر ماركت. نال مكافأة على تفانيه. مع أنه كان أحيانًا يبذل جهدًا أقل في إنجاز مهمة ما، إلا أنه كان لا يزال يبدو أنه يجمع النقود الصغيرة، حتى أنه دبّر دراجة هوائية. عندما خرج، كان يستكشف المنطقة. لم يضغط الرجل والمرأة على الرجل المشرد المقيم بشكل غير قانوني. طالبا بمطبخ نظيف وبإشراف على التنظيف بالمكنسة الكهربائية. لم يكن لدى الرجل والمرأة حيوانات أليفة. غالبًا ما كانت المرأة نفسها بحاجة إلى الاهتمام بأمور خاصة، كانت تبقيها منفصلة. لم يُسمح للشاب بدخول مناطق معينة من المنزل. وصفت نشاطها بأنه "وقت خاص بها" دون أن يزعجها أحد. كان لا بد من إبقاء المسافة بين جهاز الكمبيوتر الخاص بها وعمل الشاب منفصلة. تمكن الرجل، الذي يعتبر نفسه المقيم الرئيسي في الشقة المستأجرة دون المساهمة في الإيجار، من مواصلة أنشطته التجارية دون إزعاج. <يتبع>

"פריוואטער אייגענטימער האט אנטדעקט אומלעגאלע אונטער-פארדינגונג מיט מיט-איינוואוינער" - טייל 1

א פריוואטער אייגענטימער וואס האט שוין א צייט אנגעבאטן זיין פראפערטי צו דינגער האט ערשט שפעטער אנטדעקט אז דער הויפט איינוואוינער האט געהאט פרעמדע אונטערשרייבן א "זעלבסט-געשריבענע" ליעס. די דינגער האבן קאנטאקטירט דעם אייגענטימער דורך א צייטונגס-אדווערטייזמענט. אן אנדערער מענטש האט באגעגנט די דינגער אין פראגע דורך צופאל דורך באקאנטע. דער מענטש האט געוואלט אויסגעפינען צי עס איז בכלל מעגליך צו זען א צימער אויף אן אומבאשטימטע צייט באזירט אויף אן אזוי-גערופענע "מוניציפאלע זוכן-פליכט". אויב זיי האבן מצליח געווען, קענען זיי זיך קוואַליפיצירן פאר אן עקסטערע פארארדענונג (מעבל-קאסטן). זיי קענען דאן צוריקצאלן דעם לאון צו דער מוניציפאליטעט מאנאטליך אן אינטערעס. די צוריקצאלונגען זענען דאן אפגעצויגן געווארן פון זייערע סאציאלע הילף בענעפיטן נאך באשטעטיגונג. כאטש דער מענטש איז געווען באקאנט מיט די ספעציעלע רעגולאציעס, זענען זיי נישט געווען זיכער צי די "געפונענע וואוינונג" איז באשטעטיקט געווארן. די עקסטערע פארארדענונג איז געווען הויפטזעכליך באשטימט פאר מענטשן וואס קענען זיך אנדערש נישט ערלויבן נייע אדער גענוצטע מעבל און אנדערע מאטעריאלן פאר מעבל. די וואוינונג האט באשטאנען פון דריי צימערן און איז געווען אונטער א פארטש. דער שטאק האט נאר געהאט א באלקאן לעבן דער קיך. דער הויפּט באַוואוינער, אַן אומפאַרהייראַטער מאַן אין זיינע דרייסיקער, האָט געלאָזט אַ פרוי פון בערך דעם זעלבן עלטער דינגען די וואוינונג. די פרוי האָט פריער געאַרבעט פֿאַר דעם מאַן, וואָס האָט אָנגעהויבן אַ קורץ-טערמין ריעל עסטעיט געשעפט. איינער פֿון די נייע געסט האָט זיך אַרויסגעוויזן צו זיין אַ מאַן אין זיינע פֿריִע צוואַנציקער פֿון סאָמאַליע. דער הויפּט באַוואוינער, וואָס האָט נישט באַצאָלט די רענט אַליין און האָט איבערגעלאָזט די הוצאות פֿאַר דער פֿרוי, האָט אָן גרויסע שוועריקייטן אויפֿגענומען דעם סאָמאַלישן מאַן. ער האָט געגלויבט אַז דער מענטש דאַרף "הילף" ווייל ער האָט פֿאַרשטאַנען פֿון זיין געשיכטע אַז ער האָט נישט זיינע דאָקומענטן. כּדי צו באַקומען דאָקומענטן, האָט מען געדאַרפֿט ווייטער אויספֿאָרשן די זאַך דורך לעגאַלע קאַנאַלן. לויטן סאָמאַליער, איז ער אָנגעקומען אין לאַנד מיט אַ פֿראַכטשיף. אָן דאָקומענטן, איז אים געלונגען צו מאַכן זיין רייזע דורך דעם פּאָרט. ווייל ער האָט פֿאַרבראַכט טעג אויף דער ים, האָט ער געגלויבט אַז ער וועט געפֿינען עמעצן וואָס איז גרייט אים צו געבן שטיצע. צוליב זיין פּערזענלעכער סיטואַציע, האָט ער קאָנטאַקטירט פֿאַרשידענע מענטשן אויף דער גאַס: ער האָט געוואָלט זיך נאָכפֿרעגן ווי אַזוי ער קען באַקומען הילף אין זיין געגנט. דורך עמעצן, האָט ער סוף־כּל־סוף געפֿונען זיין וועג צו אַ קינדערגאָרטן וואָס ווערט געפֿירט דורך אַן אָרגאַניזאַציע. וואס אימער זיין דערקלערונג (צו די שטאב וואס זענען געווען גרייט אים צייטווייליג צו באהאנדלען), האבן זיי קיינמאל נישט דערגרייכט קיין צופרידנשטעלנדיקע לייזונג צו געבן דעם יונגן מאן די ריכטיגע הילף, ווי למשל "לעגאלע רעגיסטראציע" אין דער מוניציפאליטעט וואו ער האט פארבראכט רוב פון זיין צייט. אויפן ערשטן בליק האט ער אויסגעזען צו האבן א גאנץ גוטע באהערשונג פון ענגליש. אבער ער האט זיך געפלאגט מיט אנדערע פראבלעמען, וועלכע ער האט דיסקוטירט מער אדער ווייניגער קאנפידענציעל מיט א היים-העלפער. דער יונגערמאן איז דאן געענדיגט מיט דעם מאן וואס ער האט געקענט באשעפטיקן פאר הויז-ארבעט. פאר טעג האבן זיי אים געקענט באקומען צו וואשן די כלים און אויפהאלטן דאס הויז, אריינגערעכנט ווישן די פאדלאגעס. זיי האבן נישט געוואלט באצאלן פאר די ארבעטן. די פרוי האט אויך געבעטן אז ער זאל שנעל ארויסנעמען דעם קלעם פון וואוינצימער. אין קיך האט זי געהאלטן פאר וויכטיג אז ער זאל לייגן די גענוצטע כלים אין שאנק אין באשטימטע צייטן און האלטן דעם קארידאר ריין אין באשטימטע צייטן. די צוויי דינערס האבן נישט געוואלט געבן טרינקגעלט. ווען דאס איז געטאן געווארן, האט דער יונגערמאן געקענט רעכענען אויף די הילף וואס ער האט געבענקט: די עסן וואס איז פאר אים צוגעגרייט געווארן אין קיך. מאנchmal האט ער באקומען אביסל קליין געלט צו גיין אין סופערמארקעט. ער האט באקומען די באלוינונג פאר זיין איבערגעגעבנקייט. כאָטש ער האָט מאַנטשמאָל ווייניקער אָנגעשטרייט צו פֿאַרענדיקן אַן אויפֿגאַבע, האָט ער נאָך אַלץ אויסגעזען ווי ער קראַצט צוזאַמענגעזאַמלט דאָס קליינע געלט און האָט אַפֿילו אָרגאַניזירט אַ וועלאָסיפּעד. ווען ער איז אַרויסגעגאַנגען, האָט ער אויסגעפֿאָרשט דעם געגנט. דער מאַן און די פֿרוי האָבן נישט געצוואונגען דעם אומלעגאַל פֿאַרבליבענעם היימלאָזן מאַן. זיי האָבן געפֿאָדערט אַ ריינע קיך און אַז די וואַקוום-זויגן זאָל זיין אויפֿגעפּאַסט. די צוויי האָבן נישט געהאַט קיין חיות. די פֿרוי אַליין האָט אָפֿט געדאַרפֿט זיך אָפּגעבן מיט פּריוואַטע ענינים, וואָס זי האָט געהאַלטן באַזונדער. דער יונגערמאַן איז נישט געווען ערלויבט אין געוויסע געגנטן פֿון הויז. זי האָט באַשריבן איר טעטיקייט ווי "צייט פֿאַר זיך" אָן קיין שטערונג. די דיסטאַנץ צווישן איר קאָמפּיוטער און דעם יונגמאַנס אַרבעט האָט געדאַרפֿט ווערן געהאַלטן באַזונדער. דער מאַן, וואָס האָט זיך באַטראַכט ווי דער הויפּט-באַוואוינער פֿון דער געדינגענער וואוינונג אָן ביישטייערן צו דער רענט, האָט געקענט פֿאָרזעצן זיינע געשעפֿטלעכע טעטיקייטן אומגעשטערט. <פֿאָרזעצונג וועט ווערן>