German woman Mallorca maintained 3

“German woman Mallorca maintained old-fashioned contact with tourist” - Part 3”

However, that was not possible directly. He thought he was telling her - while he took a step back - that he wanted to ‘pour’ his admiration into the right words so that the contact could be permanent. He meant that he could let her feminine appearance and the sinking of her worries, dreams and thoughts happen. Thinking about things did not seem to be important to the woman. Reading a book was an activity that she experienced at that moment. Not yesterday. Not tomorrow. Today she experienced reading her book. The man - who was still standing some distance from the doorway - thanked her for giving her postal address. It was not relevant to give her telephone number. She decided to only give the man this post box address and other details. She told him to study the route. The top with Boss (logo with black letters and a white background) suited her well). The garment had a contemporary image. The man who had his disposable camera at hand, took it out. He asked her permission to take a picture of her figure. Although the woman found his question somewhat strange, she nodded. She thought that the quality of such a disposable camera did not have many pixels. He bought a paper disposable camera like this at the airport, a souvenir shop that had various shopping items and usually in small quantities. - - - When the man stepped back a little and brought his camera completely into view of her, he pressed the button with his finger. He had set the lighting to fully automatic. The woman who showed her figure felt relaxed and there was nothing to indicate that she was refusing to take a picture. After the shot, he looked at her eyes. He said that the black letters on the top suited her. He decided not to make a series of sessions. According to him, making a single shoot would be enough. If the shot failed, he was out of luck. He hoped that she would like the result. He wanted to make the print later and send it to her by post. - - - She held the doorknob with her hand. Then he told her that the brief acquaintance had been a pleasant experience. The place Dortmund was indeed a bit further away. How he maintained contact with her was mainly by post. Reaching her by phone did not occur to the two of them at the time (early 90s when mobile telephony was not yet in mass use). - - - The envelope was the size of an A4 paper format. He had a print made at a normal photo shop. A salesperson who looked at the copy handed it to the man. It was a photo in grayscale. A color photo probably would not have been possible. What was striking was the blur. It was difficult to see exactly what the woman in the photo looked like. She stood with her hand on her hip in the doorway. The background showed the living room of her bungalow. When writing the letter to the woman, the man started his computer. He would use a word processor and make a printout of it. The printout of this printer seemed to be a low resolution. The result was “pixelated”, blocky. An air-mail stamp had to be stuck on the envelope. He did not keep the contents of the letter for too long. He used a pen with blue ink for the envelope. He wanted to inform her about his meeting with her during the holiday. He did not tell much about his background. He considered his experiences at the swimming pool and the happiness of being able to greet her important. During her stay in Mallorca, she and her sister would have visited the Kasbah and the many shops that were open until late in the evening. Both planned their trip to this island. Her sister was … <To be continued>

“Duitse vrouw Mallorca onderhield ouderwets kontakt met toerist” - Part 3”

Dat kon echter niet rechtstreeks. Hij meende haar te zeggen - terwijl hij een stap naar achteren deed - dat hij zijn bewondering in de juiste woorden wilde ‘gieten’ waardoor het kontakt blijvend kon zijn. Hij bedoelde dat hij haar vrouwelijke verschijning en het laten wegzinken van haar zorgen, dromen en gedachten kon laten gebeuren. Aan het denken van dingen leek voor de vrouw niet belangrijk te zijn. Het lezen van een boek was een bezigheid die zij op dat moment ervoer. Niet gisteren. Niet Morgen. Vandaag beleefde ze het lezen van haar boek. De man - die nog op enige afstand van de deuropening stond - dankte haar voor het geven van haar postadres. Het was verder niet relevant haar telefoonnummer te geven. Zij besloot alleen dit postbusadres en overige details aan de man te verstrekken . Zij vertelde dat hij de route maar moest bestuderen. Het topje met Boss (logo met zwarte letters en witte achtergrond) stond haar goed). Het kledingstukje had een eigentijds beeld. De man die zijn wegwerpcamera bij de hand had, haalde deze tevoorschijn. Hij vroeg haar toestemming een foto van haar gestalte te maken. Hoewel de vrouw zijn vraag enigszins vreemd vond, knikte ze. Ze meende dat de kwaliteit van zo’n wegwerpcamera niet veel pixels had. Een papieren wegwerpcamera als deze kocht hij namelijk op de luchthaven, een souvenierswinkeltje dat diverse shopping items had en meestal klein in hoeveelheden. - - - Toen de man wat naar achteren stapte en zijn camera volledig bij haar in beeld bracht, drukte hij met zijn vinger op het knopje. De verlichting had hij op geheel automatisch gezet. De vrouw die haar postuur liet zien, voelde zich ontspannen en niets wees erop dat zij een opname weigerde. Na de opname, keek hij naar haar ogen. Hij zei dat de zwarte letters op het topje haar goed stond. Hij besloot geen reeks sessies te maken. Het maken van één enkele shoot zou volgens hem voldoende zijn. Mislukte de opname, dan had hij pech. Hij hoopte dat het resultaat bij haar in de smaak viel. De print zou hij later willen maken en over de post naar haar sturen. - - - Met haar hand hield ze de deurknop vast. Daarna kreeg ze van hem te horen dat de korte kennismaking een prettige ervaring was. De plaats Dortmund lag inderdaad wat verder weg. Hoe hij het kontakt met haar verder onderhield, gebeurde voornamelijk via de post. Haar telefonisch bereiken, kwam toen niet bij de twee op (begin de 90’er jaren waar mobiele telefonie nog niet massaal in gebruik was). - - - De enveloppe had de afmeting van een A4 papierformaat. Een print liet hij maken bij een normale fotowinkel. Een verkoper die naar het exemplaar keek, overhandigde deze aan de man. Het was een foto in grijstinten. Waarschijnlijk zou een kleurenfoto niet hebben gekund. Wat opviel was de onscherpte. Het was moeilijk te zien hoe de vrouw op de foto er precies uit zag. Zij stond met haar hand in haar zij in de deuropening. De achtergrond toonde de woonkamer van haar bungalow. Bij het schrijven van de brief aan de vrouw, startte de man zijn computer. Hij zou een tekstverwerker gebruiken en hier een uitdraai van hebben gemaakt. De afdruk van deze printer scheen een lage resolutie te zijn. Het resultaat bleek “pixel-achtig”, blokkerig. Op de enveloppe moest een lucht-postzegel worden geplakt. De inhoud van de brief hield hij niet te lang. Hij gebruikte voor de enveloppe een pen met blauwe inkt. Hij wenste haar te informeren over zijn ontmoeting met haar tijdens de vakantie. Niet veel vertelde hij over zijn achtergrond. Belangrijk vond hij zijn ervaringen bij het zwembad en het geluk haar te kunnen begroeten. Tijdens haar verblijf in Mallorca zou zij samen met haar zus de Kasbah hebben bezocht en de vele winkeltjes die tot laat in de avond geopend waren. Beiden planden hun trip naar dit eiland. Haar zus was … <Wordt vervolgd>

„Deutsche Frau auf Mallorca pflegte altmodischen Kontakt mit Touristen“ – Teil 3“

Das war jedoch nicht direkt möglich. Als er einen Schritt zurücktrat, glaubte er ihr zu sagen, dass er seine Bewunderung in die richtigen Worte fassen wollte, damit der Kontakt von Dauer sein konnte. Er meinte, dass er ihr ein weibliches Aussehen verleihen und das Verschwinden ihrer Sorgen, Träume und Gedanken bewirken könnte. Über Dinge nachzudenken schien der Frau nicht wichtig zu sein. Ein Buch zu lesen war eine Aktivität, die sie damals erlebte. Nicht gestern. Nicht morgen. Heute erlebte sie die Lektüre ihres Buches. Der Mann – der immer noch in einiger Entfernung von der Tür stand – dankte ihr für die Angabe ihrer Postadresse. Ansonsten sei es nicht relevant, ihre Telefonnummer anzugeben. Sie beschloss, dem Mann nur diese Postfachadresse und andere Details mitzuteilen. Sie sagte ihm, er solle die Route studieren. Das Oberteil mit „Boss“ (Logo mit schwarzen Buchstaben und weißem Hintergrund) stand ihr gut. Das Kleidungsstück hatte ein zeitgenössisches Image. Der Mann, der seine Einwegkamera zur Hand hatte, holte sie heraus. Er bat sie um Erlaubnis, ein Foto ihrer Figur machen zu dürfen. Obwohl die Frau seine Frage etwas seltsam fand, nickte sie. Sie glaubte, dass die Qualität einer solchen Einwegkamera nicht auf viele Pixel zurückzuführen sei. Eine solche Einweg-Papierkamera kaufte er am Flughafen, einem Souvenirladen, der verschiedene Einkaufsartikel und meist kleine Mengen hatte. - - - Als der Mann ein wenig zurücktrat und seine Kamera vollständig in ihr Blickfeld brachte, drückte er mit dem Finger den Knopf. Er hatte die Beleuchtung auf Vollautomatik gestellt. Die Frau, die ihre Figur zeigte, fühlte sich entspannt und es gab keinen Hinweis darauf, dass sie eine Spritze ablehnte. Nach der Aufnahme schaute er ihr in die Augen. Er sagte, dass ihr der schwarze Schriftzug oben gut stand. Er beschloss, auf eine Reihe von Sitzungen zu verzichten. Seiner Meinung nach würde ein einziges Shooting ausreichen. Wenn die Aufnahme fehlschlug, hatte er kein Glück. Er hoffte, dass ihr das Ergebnis gefiel. Den Abdruck möchte er später anfertigen und ihr per Post zukommen lassen. - - - Sie hielt den Türknauf mit ihrer Hand. Sie hörte dann von ihm, dass die kurze Einführung eine angenehme Erfahrung war. Die Stadt Dortmund war tatsächlich etwas weiter weg. Den Kontakt zu ihr pflegte er vor allem über den Postweg. Sie kam damals (Anfang der 1990er-Jahre, als Mobiltelefonie noch nicht weit verbreitet war) für keinen von beiden in den Sinn, sie telefonisch zu erreichen. - - - Der Umschlag hatte die Größe eines A4-Papierformats. Er ließ in einem normalen Fotogeschäft einen Abzug anfertigen. Ein Verkäufer, der sich das Exemplar ansah, reichte es dem Mann. Es war ein Graustufenfoto. Ein Farbfoto hätte wahrscheinlich nicht funktioniert. Was auffiel, war die Unschärfe. Es war schwierig, genau zu erkennen, wie die Frau auf dem Foto aussah. Sie stand mit der Hand in der Hüfte im Türrahmen. Der Hintergrund zeigte das Wohnzimmer ihres Bungalows. Während er den Brief an die Frau schrieb, startete der Mann seinen Computer. Er hätte ein Textverarbeitungsprogramm verwendet und einen Ausdruck davon gemacht. Der Ausdruck dieses Druckers schien eine niedrige Auflösung zu haben. Das Ergebnis fiel „pixelartig“, blockig aus. Auf dem Umschlag musste ein Luftpoststempel angebracht werden. Den Inhalt des Briefes bewahrte er nicht allzu lange auf. Für den Umschlag benutzte er einen Stift mit blauer Tinte. Er wollte sie über sein Treffen mit ihr während der Ferien informieren. Er sagte nicht viel über seinen Hintergrund. Er fand seine Erlebnisse am Pool und das Glück, sie begrüßen zu dürfen, wichtig. Während ihres Aufenthalts auf Mallorca soll sie zusammen mit ihrer Schwester die Kasbah und die vielen Geschäfte besucht haben, die bis in die späten Abendstunden geöffnet waren. Beide planten ihre Reise auf diese Insel. Ihre Schwester war... <Fortsetzung folgt>

“A alemã Maiorca manteve contacto à moda antiga com o turista” - Parte 3”

No entanto, tal não foi possível diretamente. Pensou estar a dizer-lhe – enquanto dava um passo atrás – que queria expressar a sua admiração nas palavras certas para que o contacto fosse duradouro. Ele quis dizer que poderia fazer com que a sua aparência feminina e o afundamento das suas preocupações, sonhos e pensamentos acontecessem. Pensar nas coisas não parecia ser importante para a mulher. Ler um livro era uma atividade que ela vivenciava naquela época. Não ontem. Não amanhã. Hoje ela experimentou ler o seu livro. O homem - que ainda estava a alguma distância da porta - agradeceu-lhe por lhe ter dado o seu endereço postal. Caso contrário, não seria relevante fornecer o seu número de telefone. Decidiu fornecer ao homem apenas o endereço da caixa de correio e outros detalhes. Ela disse-lhe para estudar a rota. O top com Boss (logótipo com letras pretas e fundo branco) combinava com ela). A peça tinha uma imagem contemporânea. O homem que tinha a sua máquina fotográfica descartável na mão tirou-a. Pediu permissão para tirar uma foto da sua figura. Embora a mulher tenha achado a pergunta um tanto estranha, assentiu. Ela acreditava que a qualidade de uma câmara descartável não tinha muitos pixéis. Comprou uma máquina fotográfica de papel descartável como esta no aeroporto, uma loja de souvenirs que tinha vários artigos de compras e geralmente em pequenas quantidades. - - - Quando o homem recuou um pouco e colocou a sua máquina fotográfica totalmente à vista dela, premiu o botão com o dedo. Tinha ajustado a iluminação para totalmente automática. A mulher que mostrou a sua figura sentiu-se relaxada e não havia indícios de que estivesse a recusar a injeção. Após a gravação, olhou-a nos olhos. Disse que as letras pretas na parte superior lhe ficavam bem. Decidiu não fazer uma série de sessões. Segundo o próprio, fazer uma única filmagem seria suficiente. Se a gravação falhasse, estava sem sorte. Ele esperava que ela gostasse do resultado. Ele gostaria de imprimir mais tarde e enviar-lhe pelo correio. - - - Ela segurou a maçaneta com a mão. Ela ouviu então dele que a breve introdução foi uma experiência agradável. A cidade de Dortmund ficava um pouco mais longe. A forma como manteve contacto com ela foi sobretudo através do correio. Contactá-la por telefone não ocorreu a nenhum deles na altura (no início da década de 1990, quando a telefonia móvel ainda não era muito utilizada). - - - O envelope era do tamanho de um papel A4. Mandou fazer uma impressão numa loja de fotografia normal. Um vendedor que olhou para a cópia entregou-a ao homem. Era uma foto em tons de cinzento. Uma foto a cores provavelmente não teria funcionado. O que se destacou foi o borrão. Era difícil ver exatamente como era a mulher da fotografia. Ficou à porta com a mão no quadril. O fundo mostrava a sala do seu bungalow. Enquanto escrevia a carta à mulher, o homem ligou o computador. Ele teria usado um processador de texto e impresso isso. A impressão desta impressora parecia ter uma baixa resolução. O resultado acabou por ser “semelhante a um pixel”, em blocos. Um selo de correio aéreo teve de ser colocado no envelope. Não guardou o conteúdo da carta por muito tempo. Utilizou uma caneta com tinta azul para o envelope. Ele queria informá-la sobre o seu encontro com ela durante as férias. Não falou muito sobre a sua formação. Achou importantes as suas experiências na piscina e a felicidade de poder cumprimentá-la. Durante a sua estadia em Maiorca, ela e a irmã terão visitado o Kasbah e as muitas lojas que estavam abertas até altas horas da noite. Ambos planearam a sua viagem para esta ilha. A sua irmã era… <Continua>

“La alemana Mallorca mantuvo un contacto a la antigua usanza con los turistas” - Parte 3”

Sin embargo, eso no fue posible directamente. Creyó decirle -mientras dio un paso atrás- que quería expresar su admiración con las palabras adecuadas para que el contacto fuera duradero. Quería decir que podía hacer realidad su apariencia femenina y el hundimiento de sus preocupaciones, sueños y pensamientos. Pensar en las cosas no parecía ser importante para la mujer. Leer un libro era una actividad que experimentaba en ese momento. Ayer no. Mañana no. Hoy experimentó la lectura de su libro. El hombre, que todavía estaba a cierta distancia de la puerta, le agradeció que le hubiera dado su dirección postal. Por lo demás, no era pertinente dar su número de teléfono. Ella decidió proporcionarle al hombre únicamente esta dirección de apartado postal y otros detalles. Ella le dijo que estudiara la ruta. Le sentaba bien el top con Boss (logotipo con letras negras y fondo blanco). La prenda tenía una imagen contemporánea. El hombre que tenía su cámara desechable a mano la sacó. Le pidió permiso para tomarle una foto a su figura. Aunque la mujer encontró su pregunta algo extraña, asintió. Ella creía que la calidad de una cámara tan desechable no tenía muchos píxeles. Compró una cámara de papel desechable como esta en el aeropuerto, una tienda de souvenirs que tenía varios artículos para comprar y generalmente en pequeñas cantidades. - - - Cuando el hombre retrocedió un poco y puso su cámara completamente a la vista de ella, presionó el botón con el dedo. Había puesto la iluminación en modo totalmente automático. La mujer que mostró su figura se sintió relajada y no había indicios de que estuviera rechazando un disparo. Después de la grabación, la miró a los ojos. Dijo que las letras negras en la parte superior le quedaban bien. Decidió no realizar una serie de sesiones. Según él, bastaría con realizar un solo rodaje. Si la grabación fallaba, no tenía suerte. Esperaba que a ella le gustara el resultado. Le gustaría hacer la impresión más tarde y enviársela por correo. - - - Sostuvo el pomo de la puerta con la mano. Luego escuchó de él que la breve presentación fue una experiencia agradable. Efectivamente, la ciudad de Dortmund estaba un poco más lejos. La forma en que mantuvo contacto con ella fue principalmente a través del correo. A ninguno de los dos se les ocurrió contactar con ella por teléfono en aquel momento (a principios de los años 1990, cuando la telefonía móvil aún no estaba muy extendida). - - - El sobre era del tamaño de un papel A4. Hizo una impresión en una tienda de fotografía normal. Un vendedor que miró la copia se la entregó al hombre. Era una foto en escala de grises. Una fotografía en color probablemente no habría funcionado. Lo que destacó fue el desenfoque. Era difícil ver exactamente cómo era la mujer de la foto. Ella se paró en la puerta con la mano en la cadera. Al fondo se veía el salón de su bungalow. Mientras escribía la carta a la mujer, el hombre encendió su computadora. Habría utilizado un procesador de textos y habría impreso esto. La impresión de esta impresora parecía tener baja resolución. El resultado resultó ser un bloque "parecido a un píxel". Era necesario colocar un sello de correo aéreo en el sobre. No guardó el contenido de la carta por mucho tiempo. Usó un bolígrafo con tinta azul para el sobre. Deseaba informarle sobre su encuentro con ella durante las vacaciones. No dijo mucho sobre sus antecedentes. Sus experiencias en la piscina y la felicidad de poder saludarla le parecieron importantes. Durante su estancia en Mallorca, ella y su hermana visitaron la Kasbah y las numerosas tiendas que permanecían abiertas hasta altas horas de la noche. Ambos planearon su viaje a esta isla. Su hermana era… <Continuará>

«Une Allemande de Majorque entretenait des contacts à l'ancienne avec les touristes» - Partie 3»

Mais cela n’était pas possible directement. Il crut lui dire - en prenant du recul - qu'il voulait mettre les mots justes sur son admiration pour que le contact soit durable. Il voulait dire qu'il pouvait lui donner une apparence féminine et faire sombrer ses soucis, ses rêves et ses pensées. Penser aux choses ne semblait pas être important pour la femme. Lire un livre était une activité qu’elle expérimentait à cette époque. Pas hier. Pas demain. Aujourd'hui, elle a fait l'expérience de lire son livre. L'homme, qui se tenait encore à quelque distance de la porte, la remercia de lui avoir donné son adresse postale. Par ailleurs, il n'était pas pertinent de donner son numéro de téléphone. Elle a décidé de ne fournir à l’homme que cette adresse de boîte postale et d’autres détails. Elle lui a dit d'étudier l'itinéraire. Le haut avec Boss (logo avec lettres noires et fond blanc) lui allait bien). Le vêtement avait une image contemporaine. L'homme qui avait son appareil photo jetable à portée de main l'a sorti. Il lui a demandé la permission de prendre une photo de sa silhouette. Même si la femme trouva sa question quelque peu étrange, elle hocha la tête. Elle pensait que la qualité d'un tel appareil photo jetable ne comportait pas beaucoup de pixels. Il a acheté un appareil photo jetable en papier comme celui-ci à l'aéroport, dans une boutique de souvenirs proposant divers articles de courses et généralement de petites quantités. - - - Lorsque l'homme recula un peu et plaça son appareil photo entièrement en vue d'elle, il appuya sur le bouton avec son doigt. Il avait réglé l'éclairage en mode entièrement automatique. La femme qui montrait sa silhouette se sentait détendue et rien n’indiquait qu’elle refusait de tirer. Après l’enregistrement, il la regarda dans les yeux. Il a dit que les lettres noires sur le dessus lui allaient bien. Il a décidé de ne pas faire une série de séances. Selon lui, réaliser un seul tournage serait suffisant. Si l’enregistrement échouait, il n’aurait pas de chance. Il espérait que le résultat lui plairait. Il aimerait réaliser le tirage plus tard et le lui envoyer par la poste. - - - Elle tenait la poignée de porte avec sa main. Il lui a alors dit que cette brève introduction avait été une expérience agréable. La ville de Dortmund était en effet un peu plus éloignée. Il maintenait le contact avec elle principalement par la poste. À l’époque (au début des années 1990, alors que la téléphonie mobile n’était pas encore très répandue), aucun d’eux n’avait pensé à la joindre par téléphone. - - - L'enveloppe avait la taille d'un papier A4. Il a fait réaliser un tirage dans un magasin de photo normal. Un vendeur qui a regardé l'exemplaire l'a remis à l'homme. C'était une photo en niveaux de gris. Une photo couleur n’aurait probablement pas fonctionné. Ce qui ressortait, c'était le flou. Il était difficile de voir exactement à quoi ressemblait la femme sur la photo. Elle se tenait dans l'embrasure de la porte, la main sur la hanche. L'arrière-plan montrait le salon de son bungalow. Pendant qu’il écrivait la lettre à la femme, l’homme a démarré son ordinateur. Il aurait utilisé un traitement de texte et en aurait fait une impression. L'impression de cette imprimante semblait être en basse résolution. Le résultat s’est avéré être « de type pixel », en blocs. Un timbre-poste aérienne devait être apposé sur l'enveloppe. Il n’a pas conservé le contenu de la lettre trop longtemps. Il a utilisé un stylo à encre bleue pour l'enveloppe. Il souhaitait l'informer de sa rencontre avec elle pendant les vacances. Il n'a pas dit grand-chose sur son parcours. Il trouvait importantes ses expériences à la piscine et le bonheur de pouvoir la saluer. Lors de son séjour à Majorque, elle et sa sœur auraient visité la Kasbah et les nombreux magasins ouverts jusque tard dans la soirée. Tous deux ont planifié leur voyage sur cette île. Sa sœur était… <À suivre>

“La donna tedesca di Maiorca manteneva i contatti vecchio stile con i turisti” - Parte 3”

Ciò però non è stato possibile direttamente. Credeva di dirle - mentre faceva un passo indietro - che voleva esprimere la sua ammirazione con le parole giuste affinché il contatto potesse essere duraturo. Voleva dire che avrebbe potuto far sì che accadesse il suo aspetto femminile e che le sue preoccupazioni, i suoi sogni e i suoi pensieri svanissero. Pensare alle cose non sembrava essere importante per la donna. Leggere un libro era un'attività che sperimentava in quel periodo. Non ieri. Non domani. Oggi ha sperimentato la lettura del suo libro. L'uomo, che era ancora a una certa distanza dalla porta, la ringraziò per averle dato il suo indirizzo postale. Per il resto non sarebbe stato rilevante fornire il suo numero di telefono. Ha deciso di fornire all'uomo solo l'indirizzo della casella postale e altri dettagli. Gli disse di studiare il percorso. Le stava bene il top con Boss (logo con lettere nere e sfondo bianco). Il capo aveva un'immagine contemporanea. L'uomo che aveva a portata di mano la sua macchina fotografica usa e getta la tirò fuori. Le ha chiesto il permesso di scattare una foto della sua figura. Anche se la donna trovò la sua domanda un po' strana, annuì. Credeva che la qualità di una fotocamera usa e getta non avesse molti pixel. Ha comprato una macchina fotografica di carta usa e getta come questa all'aeroporto, un negozio di souvenir che aveva vari articoli per la spesa, di solito in piccole quantità. - - - Quando l'uomo si è allontanato un po' e ha portato la macchina fotografica completamente in vista, ha premuto il pulsante con il dito. Aveva impostato l'illuminazione in modo completamente automatico. La donna che ha mostrato la sua figura si è sentita rilassata e non c'erano indicazioni che stesse rifiutando l'iniezione. Dopo la registrazione, la guardò negli occhi. Ha detto che la scritta nera in alto le stava bene. Ha deciso di non fare una serie di sedute. Secondo lui sarebbe sufficiente realizzare una sola ripresa. Se la registrazione falliva, era sfortunato. Sperava che il risultato le piacesse. Vorrebbe fare la stampa più tardi e mandargliela per posta. - - - Teneva la maniglia con la mano. Poi ha sentito da lui che la breve introduzione è stata un'esperienza piacevole. La città di Dortmund era effettivamente un po' più lontana. Il modo in cui manteneva i contatti con lei era principalmente tramite la posta. All'epoca (all'inizio degli anni '90, quando la telefonia mobile non era ancora molto diffusa) nessuno dei due aveva pensato di raggiungerla telefonicamente. - - - La busta aveva le dimensioni di un foglio A4. Ha fatto fare una stampa in un normale negozio di fotografia. Un venditore che guardò la copia la porse all'uomo. Era una foto in scala di grigi. Una foto a colori probabilmente non avrebbe funzionato. Ciò che risaltava era la sfocatura. Era difficile vedere esattamente che aspetto avesse la donna nella foto. Rimase sulla soglia con la mano sul fianco. Lo sfondo mostrava il soggiorno del suo bungalow. Mentre scriveva la lettera alla donna, l'uomo ha avviato il computer. Avrebbe usato un elaboratore di testi e ne avrebbe fatto una stampa. La stampa di questa stampante sembrava essere a bassa risoluzione. Il risultato si è rivelato “simile a un pixel”, a blocchi. Sulla busta doveva essere apposto un francobollo di posta aerea. Non conservò troppo a lungo il contenuto della lettera. Per la busta ha usato una penna con inchiostro blu. Voleva informarla del suo incontro con lei durante le vacanze. Non ha detto molto del suo passato. Trovava importanti le sue esperienze in piscina e la felicità di poterla salutare. Durante il suo soggiorno a Maiorca, lei e sua sorella avrebbero visitato la Kasbah e i numerosi negozi aperti fino a tarda sera. Entrambi hanno programmato il loro viaggio su quest'isola. Sua sorella era... <Continua>

"Η Γερμανίδα Μαγιόρκα διατήρησε παλιομοδίτικη επαφή με τουρίστα" - Μέρος 3"

Ωστόσο, αυτό δεν ήταν δυνατό άμεσα. Νόμιζε ότι της έλεγε -καθώς έκανε ένα βήμα πίσω- ότι ήθελε να εκφράσει τον θαυμασμό του με τα σωστά λόγια, ώστε η επαφή να είναι διαρκής. Εννοούσε ότι μπορούσε να κάνει τη γυναικεία εμφάνισή της και να συμβεί το βύθισμα των ανησυχιών, των ονείρων και των σκέψεών της. Η σκέψη για πράγματα δεν φαινόταν να είναι σημαντική για τη γυναίκα. Η ανάγνωση ενός βιβλίου ήταν μια δραστηριότητα που βίωσε εκείνη την εποχή. Όχι χθες. Όχι Αύριο. Σήμερα βίωσε την ανάγνωση του βιβλίου της. Ο άντρας - που στεκόταν ακόμα σε κάποια απόσταση από την πόρτα - την ευχαρίστησε που της έδωσε την ταχυδρομική της διεύθυνση. Κατά τα άλλα, δεν είχε σημασία να της δώσω τον αριθμό τηλεφώνου της. Αποφάσισε να παράσχει στον άνδρα μόνο αυτή τη διεύθυνση ταχυδρομικής θυρίδας και άλλα στοιχεία. Του είπε να μελετήσει τη διαδρομή. Της ταίριαζε το τοπ με Boss (λογότυπο με μαύρα γράμματα και λευκό φόντο). Το ένδυμα είχε μια σύγχρονη εικόνα. Ο άνθρωπος που είχε τη φωτογραφική μηχανή μιας χρήσης στο χέρι την έβγαλε. Της ζήτησε την άδεια να τραβήξει μια φωτογραφία της φιγούρας της. Αν και η γυναίκα βρήκε την ερώτησή του κάπως περίεργη, έγνεψε καταφατικά. Πίστευε ότι η ποιότητα μιας τέτοιας κάμερας μιας χρήσης δεν είχε πολλά pixel. Αγόρασε μια χάρτινη κάμερα μιας χρήσης όπως αυτή στο αεροδρόμιο, ένα κατάστημα με σουβενίρ που είχε διάφορα είδη αγορών και συνήθως μικρές ποσότητες. - - - Όταν ο άντρας οπισθοχώρησε λίγο και έφερε την κάμερά του πλήρως μπροστά της, πάτησε το κουμπί με το δάχτυλό του. Είχε ρυθμίσει τον φωτισμό σε πλήρως αυτόματο. Η γυναίκα που έδειξε τη σιλουέτα της ένιωθε χαλαρή και δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι αρνιόταν μια βολή. Μετά την ηχογράφηση, την κοίταξε στα μάτια. Είπε ότι τα μαύρα γράμματα στο πάνω μέρος της φαινόταν ωραία. Αποφάσισε να μην κάνει μια σειρά από συνεδρίες. Σύμφωνα με τον ίδιο, θα αρκούσε ένα μόνο γύρισμα. Αν η ηχογράφηση απέτυχε, δεν είχε τύχη. Ήλπιζε να της άρεσε το αποτέλεσμα. Θα ήθελε να κάνει την εκτύπωση αργότερα και να της τη στείλει ταχυδρομικώς. - - - Κράτησε το πόμολο της πόρτας με το χέρι της. Στη συνέχεια άκουσε από αυτόν ότι η σύντομη εισαγωγή ήταν μια ευχάριστη εμπειρία. Η πόλη του Ντόρτμουντ ήταν πράγματι λίγο πιο μακριά. Το πώς διατηρούσε επαφή μαζί της ήταν κυρίως μέσω της ανάρτησης. Τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της δεν συνέβη τότε σε κανέναν από τους δύο (στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν η κινητή τηλεφωνία δεν ήταν ακόμη ευρέως διαδεδομένη). - - - Ο φάκελος είχε μέγεθος χαρτιού Α4. Είχε μια εκτύπωση σε ένα κανονικό φωτογραφείο. Ένας πωλητής που κοίταξε το αντίγραφο το έδωσε στον άντρα. Ήταν μια φωτογραφία σε κλίμακα του γκρι. Μια έγχρωμη φωτογραφία μάλλον δεν θα είχε λειτουργήσει. Αυτό που ξεχώριζε ήταν η θολούρα. Ήταν δύσκολο να δει κανείς πώς ακριβώς έμοιαζε η γυναίκα στη φωτογραφία. Στάθηκε στην πόρτα με το χέρι στο γοφό της. Το φόντο έδειχνε το σαλόνι του μπανγκαλόου της. Ενώ έγραφε το γράμμα στη γυναίκα, ο άνδρας ξεκίνησε τον υπολογιστή του. Θα είχε χρησιμοποιήσει έναν επεξεργαστή κειμένου και θα έκανε μια εκτύπωση αυτού. Η εκτύπωση από αυτόν τον εκτυπωτή φαινόταν να είναι χαμηλής ανάλυσης. Το αποτέλεσμα αποδείχθηκε ότι ήταν «σαν pixel», μπλοκ. Έπρεπε να τοποθετηθεί μια σφραγίδα αεροπορικού ταχυδρομείου στον φάκελο. Δεν κράτησε το περιεχόμενο της επιστολής για πολύ. Χρησιμοποίησε ένα στυλό με μπλε μελάνι για τον φάκελο. Ήθελε να την ενημερώσει για τη συνάντησή του μαζί της στις γιορτές. Δεν είπε πολλά για την καταγωγή του. Βρήκε σημαντικές τις εμπειρίες του στην πισίνα και την ευτυχία που μπορούσε να τη χαιρετήσει. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Μαγιόρκα, αυτή και η αδερφή της λέγεται ότι επισκέφτηκαν το Kasbah και τα πολλά καταστήματα που ήταν ανοιχτά μέχρι αργά το βράδυ. Και οι δύο σχεδίασαν το ταξίδι τους σε αυτό το νησί. Η αδερφή της ήταν… <Συνέχεια>

„Niemka z Majorki utrzymywała staromodny kontakt z turystą” – część 3”

Nie było to jednak możliwe bezpośrednio. Myślał, że jej mówi – cofając się o krok – że chce wyrazić swój podziw we właściwych słowach, aby kontakt mógł być trwały. Miał na myśli, że może sprawić, że jej kobiecy wygląd i zatonięcie jej zmartwień, marzeń i myśli nastąpi. Myślenie o różnych rzeczach nie wydawało się dla kobiety ważne. Czytanie książki było wówczas zajęciem, którego doświadczyła. Nie wczoraj. Nie jutro. Dziś doświadczyła czytania swojej książki. Mężczyzna – który wciąż stał w pewnej odległości od drzwi – podziękował jej za podanie adresu pocztowego. W przeciwnym razie podawanie jej numeru telefonu nie miało sensu. Postanowiła podać mężczyźnie jedynie adres skrytki pocztowej i inne szczegóły. Kazała mu przestudiować trasę. Pasowała jej góra z Bossem (logo z czarnymi literami i białym tłem). Ubiór miał współczesny wygląd. Mężczyzna, który miał pod ręką swój jednorazowy aparat, wyjął go. Poprosił ją o pozwolenie na zrobienie zdjęcia jej sylwetki. Chociaż kobieta uznała jego pytanie za nieco dziwne, skinęła głową. Uważała, że ​​jakość takiego jednorazowego aparatu nie ma wielu pikseli. Taki jednorazowy aparat papierowy kupił na lotnisku, w sklepie z pamiątkami, w którym można było kupić różne artykuły i zwykle w małych ilościach. - - - Kiedy mężczyzna cofnął się nieco i skierował na nią aparat, nacisnął palcem przycisk. Ustawił oświetlenie na w pełni automatyczne. Kobieta, która pokazała swoją sylwetkę, poczuła się zrelaksowana i nic nie wskazywało na to, że odmawia strzału. Po nagraniu spojrzał jej w oczy. Powiedział, że czarny napis na górze dobrze na niej wygląda. Postanowił nie przeprowadzać serii sesji. Według niego wystarczy oddanie jednego strzału. Jeśli nagranie się nie udało, oznaczało to, że nie miał szczęścia. Miał nadzieję, że spodobał jej się wynik. Chciałby później wykonać wydruk i wysłać jej pocztą. - - - Trzymała dłonią klamkę. Następnie usłyszała od niego, że krótkie wprowadzenie było przyjemnym doświadczeniem. Rzeczywiście, Dortmund był nieco dalej. Utrzymywał z nią kontakt głównie drogą pocztową. Żadnemu z nich nie przyszło wówczas do głowy skontaktowanie się z nią telefonicznie (na początku lat 90., kiedy telefonia komórkowa nie była jeszcze w powszechnym użyciu). - - - Koperta była wielkości papieru A4. Miał odbitkę wykonaną w normalnym zakładzie fotograficznym. Sprzedawca, który obejrzał egzemplarz, podał go mężczyźnie. Było to zdjęcie w skali szarości. Kolorowe zdjęcie prawdopodobnie by nie zadziałało. To, co rzucało się w oczy, to rozmycie. Trudno było dokładnie zobaczyć, jak wyglądała kobieta na zdjęciu. Stała w drzwiach z ręką na biodrze. Tło przedstawiało salon jej bungalowu. Pisząc list do kobiety, mężczyzna włączył komputer. Użyłby edytora tekstu i sporządziłby wydruk tego. Wydruk z tej drukarki wydawał się mieć niską rozdzielczość. Wynik okazał się „pikselowy”, blokowy. Na kopercie należało umieścić znaczek poczty lotniczej. Treści listu nie zachował zbyt długo. Jako kopertę użył długopisu z niebieskim tuszem. Chciał ją poinformować o swoim spotkaniu z nią w czasie wakacji. Nie powiedział wiele o swoim pochodzeniu. Za ważne uznał swoje doświadczenia na basenie i szczęście, że mógł ją przywitać. Mówi się, że podczas pobytu na Majorce ona i jej siostra odwiedziły Kasbę i liczne sklepy otwarte do późnych godzin wieczornych. Oboje zaplanowali podróż na tę wyspę. Jej siostra była… <Ciąg dalszy>

„Германката от Майорка поддържаше старомоден контакт с туристите“ – част 3“

Това обаче не беше възможно директно. Той мислеше, че й казва — когато направи крачка назад — че иска да изрази възхищението си в правилните думи, така че контактът да бъде дълготраен. Той имаше предвид, че може да направи нейния женствен вид и потъването на нейните грижи, мечти и мисли да се случи. Мисленето за неща не изглеждаше важно за жената. Четенето на книга беше дейност, която преживя по това време. Не вчера. Не утре. Днес тя преживя, четейки книгата си. Мъжът, който все още стоеше на известно разстояние от вратата, й благодари, че й е дала пощенския си адрес. Иначе не беше уместно да й давам телефонния номер. Тя реши да предостави на мъжа само този адрес на пощенска кутия и други подробности. Тя му каза да проучи маршрута. Горнището с Boss (лого с черни букви и бял фон) й отиваше). Дрехата беше със съвременен имидж. Човекът, който държеше фотоапарата си за еднократна употреба, го извади. Той поиска разрешение от нея, за да направи снимка на фигурата й. Въпреки че жената намери въпроса му за малко странен, тя кимна. Тя вярваше, че качеството на такава камера за еднократна употреба няма много пиксели. Той купи хартиена камера за еднократна употреба като тази на летището, магазин за сувенири, който имаше различни артикули за пазаруване и обикновено малки количества. - - - Когато мъжът се отдръпна малко и насочи камерата си изцяло към нея, той натисна бутона с пръст. Беше настроил осветлението на напълно автоматично. Жената, която показа фигурата си, се чувстваше спокойна и по нищо не личеше, че отказва кадър. След записа той я погледна в очите. Той каза, че черният надпис отгоре й стои добре. Той реши да не прави поредица от сесии. Според него правенето на един изстрел би било достатъчно. Ако записът се провали, той нямаше късмет. Надяваше се резултатът да й хареса. Той би искал да направи отпечатъка по-късно и да й го изпрати по пощата. - - - Тя държеше дръжката с ръка. Тогава тя чу от него, че краткото въведение е било приятно преживяване. Град Дортмунд наистина беше малко по-далеч. Начинът, по който той поддържаше връзка с нея, беше главно чрез пощата. По онова време (в началото на 90-те години, когато мобилната телефония все още не беше широко разпространена) не им хрумна да се свържат с нея по телефона. - - - Пликът беше с размер на хартия А4. Имаше отпечатък, направен в нормален фотомагазин. Продавач, който погледна копието, го подаде на мъжа. Беше снимка в сиви нюанси. Цветна снимка вероятно нямаше да свърши работа. Това, което се открояваше, беше размазването. Беше трудно да се види как точно изглежда жената на снимката. Тя стоеше на прага с ръка на бедрото. На фона се виждаше всекидневната на нейното бунгало. Докато пишел писмото до жената, мъжът стартирал компютъра си. Той щеше да използва текстообработваща програма и да направи разпечатка на това. Разпечатката от този принтер изглежда е с ниска разделителна способност. Резултатът се оказа „подобен на пиксели“, блокови. На плика трябваше да бъде поставена марка за въздушна поща. Той не пази твърде дълго съдържанието на писмото. Той използва химикал със синьо мастило за плика. Той пожела да я уведоми за срещата си с нея по време на празниците. Той не каза много за произхода си. За него бяха важни преживяванията на басейна и щастието да може да я поздрави. Говори се, че по време на престоя си в Майорка тя и сестра й са посетили Касба и многото магазини, които са били отворени до късно вечерта. И двамата планираха пътуването си до този остров. Сестра й беше... <Продължава>

“Njemica Mallorca zadržala je staromodan kontakt s turistima” - 3. dio”

Međutim, to nije bilo moguće izravno. Mislio je da joj govori - kad je napravio korak unatrag - da svoje divljenje želi pretočiti u prave riječi kako bi kontakt mogao biti trajan. Mislio je na to da može učiniti njezinu ženstvenu pojavu i potonuće njezinih briga, snova i misli. Ženi se činilo da razmišljanje o stvarima nije važno. Čitanje knjige bila je aktivnost koju je iskusila u to vrijeme. Ne jučer. Ne sutra. Danas je doživjela čitajući svoju knjigu. Muškarac - koji je još uvijek stajao podalje od vrata - zahvalio joj je što joj je dala svoju poštansku adresu. Inače nije bilo relevantno dati joj broj telefona. Odlučila je čovjeku dati samo adresu poštanskog pretinca i druge pojedinosti. Rekla mu je da prouči rutu. Pristajao joj je top s Bossom (logo s crnim slovima i bijela pozadina). Odjevni predmet imao je suvremen izgled. Čovjek koji je imao svoju jednokratnu kameru pri ruci izvadio ju je. Zamolio ju je za dopuštenje da fotografira njezinu figuru. Iako je ženi njegovo pitanje bilo pomalo čudno, kimnula je. Vjerovala je da kvaliteta takve jednokratne kamere nema puno piksela. Ovakav papirnati fotoaparat za jednokratnu upotrebu kupio je u zračnoj luci, suvenirnici koja je imala razne artikle za kupovinu i obično male količine. - - - Kad se muškarac malo odmaknuo i skroz približio kameru, prstom je pritisnuo gumb. Postavio je rasvjetu na potpuno automatsko. Žena koja je pokazala svoju figuru osjećala se opušteno i nije bilo naznaka da odbija snimak. Nakon snimanja pogledao ju je u oči. Rekao je da joj crna slova na vrhu dobro stoje. Odlučio je ne održati niz sesija. Prema njegovim riječima, bilo bi dovoljno napraviti jedan snimak. Ako snimanje nije uspjelo, nije imao sreće. Nadao se da joj se sviđa rezultat. Želio bi kasnije napraviti otisak i poslati joj poštom. - - - Rukom je držala kvaku. Tada je od njega čula da je kratko predstavljanje bilo ugodno iskustvo. Dortmund je doista bio malo dalje. Način na koji je održavao kontakt s njom bio je uglavnom putem pošte. Doći do nje telefonom nijednom od njih u to vrijeme (ranih devedesetih kada mobilna telefonija još nije bila u širokoj upotrebi) nije padalo na pamet. - - - Omotnica je bila veličine A4 papira. Dao je otisak napraviti u normalnoj fotografskoj radnji. Prodavač koji je pogledao kopiju pružio ju je čovjeku. Bila je to fotografija u sivim tonovima. Fotografija u boji vjerojatno ne bi uspjela. Ono što se isticalo bila je zamućenost. Bilo je teško vidjeti kako točno izgleda žena na fotografiji. Stajala je na vratima s rukom na boku. Pozadina je prikazivala dnevnu sobu njezina bungalova. Dok je ženi pisao pismo, muškarac je pokrenuo svoje računalo. Koristio bi program za obradu teksta i napravio ispis ovoga. Čini se da je ispis s ovog pisača niske rezolucije. Ispostavilo se da je rezultat "pikselski", blokovit. Na omotnicu je trebalo staviti žig zračne pošte. Nije predugo čuvao sadržaj pisma. Koristio je olovku s plavom tintom za omotnicu. Želio ju je obavijestiti o susretu s njom tijekom praznika. Nije puno govorio o svom porijeklu. Važna su mu bila njegova iskustva na bazenu i sreća što ju je mogao pozdraviti. Tijekom svog boravka na Mallorci, ona i njena sestra navodno su posjetile kasbu i mnoge trgovine koje su bile otvorene do kasno navečer. Obojica su planirali svoje putovanje na ovaj otok. Njezina je sestra bila... <Nastavit će se>

“Njemica s Majorke održala je staromodan kontakt sa turistima” - 3. dio”

Međutim, to nije bilo moguće direktno. Mislio je da joj govori - dok se povlačio - da želi svoje divljenje izraziti pravim riječima kako bi kontakt bio trajan. Mislio je da može učiniti njenu ženstvenu pojavu i potonuće njenih briga, snova i misli. Ženi se činilo da razmišljanje o stvarima nije važno. Čitanje knjige bila je aktivnost koju je iskusila u to vrijeme. Ne juče. Ne sutra. Danas je doživjela čitanje svoje knjige. Čovjek - koji je još uvijek stajao malo dalje od vrata - zahvalio joj se što joj je dala poštansku adresu. Inače nije bilo relevantno dati njen broj telefona. Odlučila je čovjeku dati samo ovu adresu poštanskog pretinca i druge detalje. Rekla mu je da prouči rutu. Pristajao joj je gornji dio sa Bosom (logotip sa crnim slovima i bijelom pozadinom). Odjeća je imala savremeni imidž. Čovjek koji je imao pri ruci kameru za jednokratnu upotrebu izvadio ju je. Tražio je od nje dozvolu da fotografiše njenu figuru. Iako je ženi njegovo pitanje bilo pomalo čudno, klimnula je. Vjerovala je da kvalitet takve kamere za jednokratnu upotrebu nema mnogo piksela. Ovakvu papirnatu kameru za jednokratnu upotrebu kupio je na aerodromu, u suvenirnici u kojoj je bilo raznih stvari za kupovinu i to obično u malim količinama. - - - Kada se muškarac malo odmaknuo i stavio kameru u nju u potpunosti, pritisnuo je dugme prstom. On je podesio osvetljenje na potpuno automatsko. Žena koja je pokazala svoju figuru osjećala se opušteno i nije bilo naznaka da odbija pucati. Nakon snimanja, pogledao ju je u oči. Rekao je da joj crno pismo na vrhu dobro stoji. Odlučio je da ne pravi seriju sesija. Prema njegovim riječima, dovoljan bi bio samo jedan snimak. Ako snimanje nije uspjelo, nije imao sreće. Nadao se da joj se dopao rezultat. Želio bi kasnije napraviti otisak i poslati joj ga poštom. - - - Držala je kvaku rukom. Zatim je od njega čula da je kratko upoznavanje bilo ugodno iskustvo. Grad Dortmund je zaista bio malo dalje. Način na koji je održavao kontakt s njom uglavnom je bio putem pošte. Nijednom od njih tada (početkom 1990-ih, kada mobilna telefonija još nije bila u širokoj upotrebi) nije palo na pamet da je kontaktira telefonom. - - - Koverta je bila veličine A4 papira. Dao je napraviti otisak u običnoj foto radnji. Prodavač koji je pogledao kopiju dao ju je čovjeku. Bila je to fotografija u sivim tonovima. Fotografija u boji vjerovatno ne bi uspjela. Ono što se isticalo je zamućenost. Bilo je teško vidjeti kako tačno izgleda žena na fotografiji. Stajala je na vratima s rukom na boku. U pozadini je bila dnevna soba njenog bungalova. Dok je pisao pismo ženi, muškarac je pokrenuo svoj kompjuter. Koristio bi program za obradu teksta i ispisao ovo. Činilo se da je ispis sa ovog štampača niske rezolucije. Rezultat je ispao "pikselski", blok. Na kovertu je morala biti stavljena avio-poštanska marka. Nije predugo čuvao sadržaj pisma. Za kovertu je koristio olovku s plavim mastilom. Želio je da je obavijesti o svom susretu s njom tokom praznika. Nije mnogo govorio o svom porijeklu. Važna su mu bila iskustva na bazenu i sreća što je mogao da je pozdravi. Tokom svog boravka na Majorci, priča se da su ona i njena sestra posjetile Kasbu i mnoge radnje koje su bile otvorene do kasno uveče. Oboje su planirali put na ovo ostrvo. Njena sestra je bila... <Nastavit će se>

«Немка Майорка поддерживала старомодный контакт с туристом» - Часть 3»

Однако напрямую это сделать было невозможно. Он думал, что говорит ей – и сделал шаг назад – что хочет выразить свое восхищение правильными словами, чтобы контакт мог быть длительным. Он имел в виду, что сможет придать ей женственный вид и угаснуть ее заботам, мечтам и мыслям. Думать о вещах не казалось женщине важным. Чтение книги было для нее занятием в то время. Не вчера. Не Завтра. Сегодня она испытала чтение своей книги. Мужчина, который все еще стоял на некотором расстоянии от двери, поблагодарил ее за то, что она дала ей свой почтовый адрес. В противном случае было бы неуместно давать ее номер телефона. Она решила сообщить мужчине только адрес почтового ящика и другие подробности. Она сказала ему изучить маршрут. Топ с Боссом (логотип с черными буквами на белом фоне) ей подошел). Одежда имела современный образ. Мужчина, у которого под рукой был одноразовый фотоаппарат, достал его. Он попросил у нее разрешения сфотографировать ее фигуру. Хотя женщине его вопрос показался несколько странным, она кивнула. Она считала, что качественная такая одноразовая камера не имеет большого количества пикселей. Такой одноразовый бумажный фотоаппарат он купил в аэропорту, в сувенирном магазине, где продавались разные товары и обычно в небольших количествах. - - - Когда мужчина отступил немного назад и полностью нацелил на нее камеру, он нажал кнопку пальцем. Он установил освещение на полностью автоматический режим. Женщина, продемонстрировавшая свою фигуру, чувствовала себя расслабленно, и не было никаких признаков того, что она отказывалась от укола. После записи он посмотрел ей в глаза. Он сказал, что черная надпись сверху ей очень идет. Он решил не проводить серию сеансов. По его словам, достаточно будет сделать одну съемку. Если запись не удалась, ему не повезло. Он надеялся, что ей понравится результат. Он хотел бы позже распечатать и отправить ей по почте. -- -- Она держала дверную ручку рукой. Затем она услышала от него, что короткое знакомство было приятным опытом. Город Дортмунд действительно находился немного дальше. Контакт с ней он поддерживал в основном по почте. В то время (в начале 1990-х годов, когда мобильная телефония еще не получила широкого распространения) никому из них не пришло в голову связаться с ней по телефону. - - - Конверт был размером с бумагу формата А4. Он сделал отпечаток в обычном фотоателье. Продавец, посмотревший копию, протянул ее мужчине. Это была фотография в оттенках серого. Цветное фото, наверное, не подошло бы. Что бросалось в глаза, так это размытие. Трудно было разглядеть, как именно выглядит женщина на фотографии. Она стояла в дверях, положив руку на бедро. На заднем плане была видна гостиная ее бунгало. Пока писал письмо женщине, мужчина включил компьютер. Он бы воспользовался текстовым процессором и распечатал это. Распечатка с этого принтера оказалась низкого разрешения. Результат получился «пиксельным», блочным. На конверте нужно было поставить марку авиапочты. Содержание письма он долго не хранил. Для конверта он использовал ручку с синими чернилами. Он хотел сообщить ей о своей встрече с ней во время каникул. Он мало что рассказал о своем прошлом. Для него был важен опыт посещения бассейна и счастье возможности поприветствовать ее. Сообщается, что во время ее пребывания на Майорке она и ее сестра посетили Касбу и множество магазинов, которые были открыты до позднего вечера. Оба планировали поездку на этот остров. Ее сестрой была… <Продолжение следует>

«Немка Майорка поддерживала старомодный контакт с туристом» - Часть 3»

Однако напрямую это сделать было невозможно. Он думал, что говорит ей – и сделал шаг назад – что хочет выразить свое восхищение правильными словами, чтобы контакт мог быть длительным. Он имел в виду, что сможет придать ей женственный вид и угаснуть ее заботам, мечтам и мыслям. Думать о вещах не казалось женщине важным. Чтение книги было для нее занятием в то время. Не вчера. Не Завтра. Сегодня она испытала чтение своей книги. Мужчина, который все еще стоял на некотором расстоянии от двери, поблагодарил ее за то, что она дала ей свой почтовый адрес. В противном случае было бы неуместно давать ее номер телефона. Она решила сообщить мужчине только адрес почтового ящика и другие подробности. Она сказала ему изучить маршрут. Топ с Боссом (логотип с черными буквами на белом фоне) ей подошел). Одежда имела современный образ. Мужчина, у которого под рукой был одноразовый фотоаппарат, достал его. Он попросил у нее разрешения сфотографировать ее фигуру. Хотя женщине его вопрос показался несколько странным, она кивнула. Она считала, что качественная такая одноразовая камера не имеет большого количества пикселей. Такой одноразовый бумажный фотоаппарат он купил в аэропорту, в сувенирном магазине, где продавались разные товары и обычно в небольших количествах. - - - Когда мужчина отступил немного назад и полностью нацелил на нее камеру, он нажал кнопку пальцем. Он установил освещение на полностью автоматический режим. Женщина, продемонстрировавшая свою фигуру, чувствовала себя расслабленно, и не было никаких признаков того, что она отказывалась от укола. После записи он посмотрел ей в глаза. Он сказал, что черная надпись сверху ей очень идет. Он решил не проводить серию сеансов. По его словам, достаточно будет сделать одну съемку. Если запись не удалась, ему не повезло. Он надеялся, что ей понравится результат. Он хотел бы позже распечатать и отправить ей по почте. -- -- Она держала дверную ручку рукой. Затем она услышала от него, что короткое знакомство было приятным опытом. Город Дортмунд действительно находился немного дальше. Контакт с ней он поддерживал в основном по почте. В то время (в начале 1990-х годов, когда мобильная телефония еще не получила широкого распространения) никому из них не пришло в голову связаться с ней по телефону. - - - Конверт был размером с бумагу формата А4. Он сделал отпечаток в обычном фотоателье. Продавец, посмотревший копию, протянул ее мужчине. Это была фотография в оттенках серого. Цветное фото, наверное, не подошло бы. Что бросалось в глаза, так это размытие. Трудно было разглядеть, как именно выглядит женщина на фотографии. Она стояла в дверях, положив руку на бедро. На заднем плане была видна гостиная ее бунгало. Пока писал письмо женщине, мужчина включил компьютер. Он бы воспользовался текстовым процессором и распечатал это. Распечатка с этого принтера оказалась низкого разрешения. Результат получился «пиксельным», блочным. На конверте нужно было поставить марку авиапочты. Содержание письма он долго не хранил. Для конверта он использовал ручку с синими чернилами. Он хотел сообщить ей о своей встрече с ней во время каникул. Он мало что рассказал о своем прошлом. Для него был важен опыт посещения бассейна и счастье возможности поприветствовать ее. Сообщается, что во время ее пребывания на Майорке она и ее сестра посетили Касбу и множество магазинов, которые были открыты до позднего вечера. Оба планировали поездку на этот остров. Ее сестрой была… <Продолжение следует>

“Vāciete Maljorkā uzturēja vecmodīgu kontaktu ar tūristu” — 3. daļa”

Tomēr tas nebija iespējams tieši. Viņam likās, ka viņš viņai saka – atkāpjoties soli –, ka vēlas savu apbrīnu ietērpt īstajos vārdos, lai kontakts būtu ilgstošs. Viņš ar to domāja, ka viņš varētu likt viņas sievišķīgajam izskatam un viņas raižu, sapņu un domu grimšanai īstenoties. Domāšana par lietām sievietei nešķita svarīga. Grāmatas lasīšana bija nodarbe, ko viņa tolaik piedzīvoja. Ne vakar. Ne Rīt. Šodien viņa piedzīvoja savas grāmatas lasīšanu. Vīrietis, kurš joprojām stāvēja zināmā attālumā no durvīm, pateicās viņai par pasta adreses norādīšanu. Citādi nebija svarīgi norādīt viņas tālruņa numuru. Viņa nolēma vīrietim sniegt tikai šo pasta kastītes adresi un citus datus. Viņa lika viņam izpētīt maršrutu. Viņai piestāvēja tops ar Boss (logotips ar melniem burtiem un baltu fonu). Apģērbam bija laikmetīgs tēls. Vīrietis, kuram pie rokas bija vienreizējās lietošanas fotoaparāts, to izņēma. Viņš lūdza viņai atļauju nofotografēt viņas figūru. Lai gan sievietei viņa jautājums šķita dīvains, viņa pamāja ar galvu. Viņa uzskatīja, ka šādas vienreizējās lietošanas kameras kvalitātē nav daudz pikseļu. Šādu vienreizlietojamo papīra kameru viņš iegādājās lidostā, suvenīru veikalā, kurā bija dažādas iepirkšanās preces un parasti nelielos daudzumos. - - - Kad vīrietis nedaudz atkāpās un pilnībā pacēla kameru viņas redzeslokā, viņš ar pirkstu nospieda pogu. Viņš bija iestatījis apgaismojumu uz pilnībā automātisku. Sieviete, kura parādīja savu figūru, jutās atslābinājusies, un nekas neliecināja, ka viņa atteiktos no šāviena. Pēc ieraksta viņš paskatījās viņai acīs. Viņš teica, ka melnie uzraksti augšpusē viņai izskatās labi. Viņš nolēma nerīkot sesiju sēriju. Pēc viņa teiktā, pietiktu ar vienu šāvienu. Ja ieraksts neizdevās, viņam nepaveicās. Viņš cerēja, ka viņai patiks rezultāts. Viņš vēlētos izdrukāt vēlāk un nosūtīt viņai pa pastu. - - - Viņa ar roku turēja durvju rokturi. Pēc tam viņa dzirdēja no viņa, ka īsais ievads bija patīkama pieredze. Dortmundes pilsēta patiešām atradās nedaudz tālāk. Tas, kā viņš uzturēja kontaktus ar viņu, galvenokārt notika caur amatu. Sazināties ar viņu pa telefonu nevienam no viņiem toreiz neienāca prātā (90. gadu sākumā, kad mobilā telefonija vēl nebija plaši izplatīta). - - - Aploksne bija A4 formāta papīra formātā. Viņš lika izgatavot izdruku parastā fotoveikalā. Pārdevējs, kurš apskatīja kopiju, to pasniedza vīrietim. Tā bija pelēktoņu fotogrāfija. Krāsu fotogrāfija, iespējams, nebūtu noderējusi. Tas, kas izcēlās, bija izplūdums. Bija grūti precīzi saskatīt, kā izskatās fotogrāfijā redzamā sieviete. Viņa stāvēja durvīs ar roku uz gurna. Fonā bija redzama viņas bungalo dzīvojamā istaba. Rakstot sievietei vēstuli, vīrietis iedarbināja datoru. Viņš būtu izmantojis tekstapstrādes programmu un izdrukājis to. Šķita, ka šī printera izdrukai ir zema izšķirtspēja. Rezultāts izrādījās “pikseļiem līdzīgs”, blokains. Uz aploksnes bija jāuzliek gaisa pasta zīmogs. Viņš pārāk ilgi nesaglabāja vēstules saturu. Aploksnei viņš izmantoja pildspalvu ar zilu tinti. Viņš vēlējās viņu informēt par tikšanos ar viņu brīvdienu laikā. Viņš neko daudz nestāstīja par savu izcelsmi. Viņš uzskatīja, ka viņa pieredze pie baseina un laime, ka varēja viņu sveikt, ir svarīga. Uzturoties Maljorkā, viņa un viņas māsa esot apmeklējušas Kasbah un daudzos veikalus, kas bija atvērti līdz vēlam vakaram. Abi plānoja savu ceļojumu uz šo salu. Viņas māsa bija... <Turpinājums>

«Німецька Майорка підтримувала старомодний контакт з туристом» - Частина 3»

Однак напряму це було неможливо. Коли він зробив крок назад, він думав, що каже їй, що хоче висловити своє захоплення правильними словами, щоб контакт був тривалим. Він мав на увазі, що він може зробити її жіночу зовнішність і потопати її турботи, мрії та думки. Жінці здавалося, що думати про речі не важливо. Читання книги було заняттям, яке вона відчувала в той час. Не вчора. Не завтра. Сьогодні вона пережила читання своєї книги. Чоловік, який усе ще стояв на деякій відстані від дверей, подякував їй за поштову адресу. В іншому випадку було б недоцільно давати її номер телефону. Вона вирішила надати чоловікові лише адресу поштової скриньки та інші деталі. Вона сказала йому вивчити маршрут. Їй підійшов топ з Boss (логотип з чорними буквами і білим фоном). Одяг мав сучасний образ. Чоловік, у якого під рукою був одноразовий фотоапарат, дістав його. Він попросив у неї дозволу сфотографувати її фігуру. Хоча жінці його запитання здалося дещо дивним, вона кивнула. Вона вважала, що якість такої одноразової камери не має багато пікселів. Він купив таку одноразову паперову камеру в аеропорту, в сувенірній крамниці, де були різноманітні предмети для покупок і зазвичай невеликі. - - - Коли чоловік трохи відступив і повністю наблизив камеру до неї, він натиснув кнопку пальцем. Він налаштував освітлення на повністю автоматичне. Жінка, яка показала свою фігуру, почувалася розслабленою, і ніщо не вказувало на те, що вона відмовляється від кадру. Після запису він подивився їй в очі. Він сказав, що чорні літери вгорі їй добре пасують. Він вирішив не проводити серію сеансів. За його словами, достатньо було б зробити одну зйомку. Якщо запис провалився, йому не пощастило. Він сподівався, що їй сподобається результат. Він хотів би пізніше зробити відбиток і надіслати їй поштою. - - - Вона трималася рукою за ручку дверей. Потім вона почула від нього, що короткий вступ був приємним досвідом. Місто Дортмунд справді було трохи далі. Те, як він підтримував зв’язок з нею, в основному через пошту. Зв’язатися з нею по телефону їм тоді (на початку 1990-х, коли мобільний зв’язок ще не був широко поширений) жодному з них не спало на думку. - - - Конверт мав розмір паперу А4. Він зробив відбиток у звичайній фотостудії. Продавець, який подивився копію, передав її чоловікові. Це була фотографія у відтінках сірого. Кольорове фото, мабуть, не підійшло б. Що виділялося, так це розмиття. Важко було зрозуміти, як саме виглядає жінка на фото. Вона стояла на порозі, поклавши руку на стегно. На задньому плані була вітальня її бунгало. Під час написання листа жінці чоловік запустив комп’ютер. Він використав би текстовий процесор і роздрукував це. Роздруківка з цього принтера мала низьку роздільну здатність. Результат вийшов «піксельним», блоковим. На конверті необхідно було поставити марку авіапошти. Він не надто довго зберігав вміст листа. Він використовував ручку з синім чорнилом для конверта. Він хотів повідомити їй про свою зустріч з нею під час канікул. Він не говорив багато про своє походження. Він вважав важливим свій досвід у басейні та щастя від можливості привітати її. Під час свого перебування на Майорці вона та її сестра, як кажуть, відвідали Касбу та численні магазини, які працювали до пізнього вечора. Обидва планували свою подорож на цей острів. Її сестра була… <Продовження буде>

„Немица са Мајорке одржала је старомодан контакт са туристима” - трећи део”

Међутим, то није било могуће директно. Мислио је да јој говори - док се повлачио - да жели да своје дивљење изрази у праве речи како би контакт био трајан. Мислио је да може учинити њену женствену појаву и потонуће њених брига, снова и мисли. Жени се чинило да размишљање о стварима није важно. Читање књиге била је активност коју је искусила у то време. Не јуче. Не сутра. Данас је доживела читање своје књиге. Човек - који је још увек стајао на извесној удаљености од врата - захвалио јој се што јој је дала поштанску адресу. Иначе није било релевантно дати њен број телефона. Одлучила је да човеку пружи само ову адресу поштанског сандучета и друге детаље. Рекла му је да проучи руту. Пристајао јој је горњи део са Босом (логотип са црним словима и белом позадином). Одећа је имала савремени имиџ. Човек који је имао при руци камеру за једнократну употребу је извадио. Тражио је од ње дозволу да фотографише њену фигуру. Иако је жени његово питање било помало чудно, климнула је главом. Веровала је да квалитет такве камере за једнократну употребу нема много пиксела. Овакву папирну камеру за једнократну употребу купио је на аеродрому, у сувенирници у којој је било разних артикала за куповину и то обично у малим количинама. - - - Када се човек мало одмакнуо и ставио камеру у њу у потпуности, притиснуо је дугме прстом. Он је подесио осветљење на потпуно аутоматско. Жена која је показала своју фигуру осећала се опуштено и није било назнака да је одбијала ударац. После снимка, погледао ју је у очи. Рекао је да јој црно писмо на врху добро стоји. Одлучио је да не прави серију седница. Према његовим речима, било би довољно направити један снимак. Ако снимање није успело, није имао среће. Надао се да јој се допао резултат. Желео би да касније направи отисак и пошаље јој га поштом. - - - Држала је руком кваку. Тада је од њега чула да је кратко упознавање било пријатно искуство. Град Дортмунд је заиста био мало даље. Начин на који је одржавао контакт са њом углавном је био преко поште. Ниједном од њих тада (раних 1990-их, када мобилна телефонија још није била у широкој употреби) није пало на памет да је контактирају телефоном. - - - Коверта је била величине А4 папира. Дао је направити отисак у обичној фото радњи. Продавац који је погледао копију дао ју је човеку. Била је то фотографија у сивим тоновима. Фотографија у боји вероватно не би успела. Оно што се истицало је замућење. Било је тешко видети како тачно изгледа жена на фотографији. Стајала је на вратима с руком на боку. У позадини је била дневна соба њеног бунгалова. Док је писао писмо жени, мушкарац је покренуо свој компјутер. Користио би програм за обраду текста и одштампао ово. Изгледа да је отисак са овог штампача ниске резолуције. Резултат се показао као „пикселски“, коцкаст. На коверту је морала да се стави печат ваздушне поште. Није предуго чувао садржај писма. За коверту је користио оловку са плавим мастилом. Желео је да је обавести о свом сусрету са њом током празника. Није много говорио о свом поријеклу. Важна су му била искуства на базену и срећа што је могао да је поздрави. Током свог боравка на Мајорци, прича се да су она и њена сестра посетиле Касбу и многе продавнице које су биле отворене до касно увече. Обојица су планирали пут на ово острво. Њена сестра је била... <Наставиће се>

„A mallorcai német nő régimódi kapcsolatot tartott fenn a turistákkal” – 3. rész

Ez azonban közvetlenül nem volt lehetséges. Azt hitte, azt mondja neki - miközben hátrált egy lépést -, hogy csodálatát szeretné megfelelő szavakba önteni, hogy a kapcsolat tartós legyen. Arra gondolt, hogy meg tudja valósítani nőies megjelenését és aggodalmait, álmait és gondolatait. Úgy tűnt, az asszonynak nem volt fontos a dolgokon való gondolkodás. A könyv olvasása olyan tevékenység volt, amelyet akkoriban megtapasztalt. Nem tegnap. Nem holnap. Ma azt tapasztalta, hogy elolvasta a könyvét. A férfi - aki még mindig az ajtótól távol állt - megköszönte, hogy megadta a postacímét. Egyébként nem volt lényeges megadni a telefonszámát. Úgy döntött, hogy csak ezt a postafiók-címet és egyéb adatokat adja meg a férfinak. Azt mondta neki, hogy tanulmányozza az útvonalat. Jól állt neki a Boss feliratú felső (logó fekete betűkkel és fehér háttérrel). A ruhadarabnak korabeli arculata volt. A férfi, akinek kéznél volt az eldobható fényképezőgépe, elővette. Engedélyt kért tőle, hogy lefotózza az alakját. Bár a nő kissé furcsának találta kérdését, bólintott. Úgy vélte, hogy egy ilyen eldobható fényképezőgép minősége nem rendelkezik sok képponttal. A repülőtéren vásárolt egy ilyen eldobható papírkamerát, egy szuvenírboltot, ahol különféle bevásárlási cikkek és általában kis mennyiségek voltak. - - - Amikor a férfi egy kicsit hátrébb lépett, és teljesen a lány látókörébe hozta fényképezőgépét, ujjával megnyomta a gombot. Teljesen automatikusra állította a világítást. Az alakját mutató nő elernyedt, és semmi jel nem utalt arra, hogy visszautasította volna a lövést. A felvétel után a szemébe nézett. Azt mondta, hogy a tetején lévő fekete felirat jól mutat neki. Úgy döntött, hogy nem szervez üléssorozatot. Szerinte egyetlen hajtás is elegendő lenne. Ha a felvétel nem sikerült, nem volt szerencséje. Remélte, hogy tetszik neki az eredmény. A nyomatot később szeretné elkészíteni és postán elküldeni neki. - - - Kezével fogta a kilincset. Aztán hallotta tőle, hogy a rövid bemutatkozás kellemes élmény volt. Dortmund városa valóban egy kicsit távolabb volt. Főleg a poszton keresztül tartotta fenn vele a kapcsolatot. Akkoriban (a kilencvenes évek elején, amikor a mobiltelefon még nem volt elterjedt) egyiküknek sem jutott eszébe, hogy telefonon elérje őt. - - - A boríték akkora volt, mint egy A4-es papír. Lenyomatot készíttetett egy normál fotóüzletben. Egy eladó, aki megnézte a másolatot, átnyújtotta a férfinak. Szürkeárnyalatos fotó volt. Egy színes fénykép valószínűleg nem működött volna. Ami feltűnt, az az elmosódás volt. Nehéz volt pontosan látni, hogy néz ki a képen látható nő. Csípőre tett kézzel állt az ajtóban. A háttérben a bungalója nappalija volt látható. A nőnek írt levele közben a férfi elindította a számítógépét. Szövegszerkesztőt használt volna, és ebből nyomtatott volna. A nyomtatóról készült nyomat alacsony felbontásúnak tűnt. Az eredmény „pixelszerű”, kockásra sikeredett. A borítékra légipostai bélyeget kellett elhelyezni. Nem őrizte meg túl sokáig a levél tartalmát. Kék tintával ellátott tollat ​​használt a borítékhoz. Tájékoztatni kívánta a vele való találkozásáról az ünnepek alatt. A származásáról nem sokat mesélt. Fontosnak találta a medencénél szerzett élményeit és azt a boldogságot, hogy üdvözölhette őt. Mallorcai tartózkodása alatt a nővérével állítólag meglátogatták a Kasbah-t és a sok késő estig nyitva tartó üzletet. Mindketten erre a szigetre tervezték az utazást. A nővére… <Folytatás>

„Germania Mallorca a menținut contactul de modă veche cu turistul” - Partea 3”

Cu toate acestea, acest lucru nu a fost posibil direct. Credea că îi spunea – în timp ce făcea un pas înapoi – că vrea să-și pună admirația în cuvintele potrivite, astfel încât contactul să fie de durată. El a vrut să spună că ar putea să-i facă aspectul feminin și să se întâmple scufundarea grijilor, viselor și gândurilor ei. Gândirea la lucruri nu părea să fie importantă pentru femeie. Citirea unei cărți a fost o activitate pe care a experimentat-o ​​la acea vreme. Nu ieri. Nu maine. Astăzi a experimentat citirea cărții ei. Bărbatul - care stătea încă la ceva distanță de prag - i-a mulțumit că i-a dat adresa poștală. Altfel nu era relevant să-i dea numărul de telefon. Ea a decis să-i ofere bărbatului doar această adresă de căsuță poștală și alte detalii. Ea i-a spus să studieze traseul. Topul cu Boss (logo cu litere negre și fundal alb) i s-a potrivit). Îmbrăcămintea avea o imagine contemporană. Bărbatul care avea camera de unică folosință la îndemână a scos-o. I-a cerut permisiunea să-i facă o fotografie cu silueta. Deși femeii i s-a părut oarecum ciudată întrebarea, ea a dat din cap. Ea credea că calitatea unei astfel de camere de unică folosință nu are mulți pixeli. Și-a cumpărat o cameră de hârtie de unică folosință de la aeroport, un magazin de suveniruri care avea diverse articole de cumpărături și de obicei cantități mici. - - - Când bărbatul s-a dat puțin înapoi și și-a adus complet camera în vizorul ei, a apăsat butonul cu degetul. Setase iluminarea pe complet automată. Femeia care și-a arătat silueta s-a simțit relaxată și nu exista niciun indiciu că refuză o împușcătură. După înregistrare, el s-a uitat la ochii ei. A spus că literele negre de pe partea de sus îi arătau bine. A decis să nu facă o serie de ședințe. Potrivit lui, ar fi suficient să faci un singur trage. Dacă înregistrarea a eșuat, a avut ghinion. Spera că rezultatul îi plăcea. Ar vrea să facă imprimarea mai târziu și să i-o trimită prin poștă. - - - A ținut clanța ușii cu mâna. Apoi a auzit de la el că scurta introducere a fost o experiență plăcută. Orașul Dortmund era într-adevăr ceva mai departe. Modul în care a menținut contactul cu ea a fost în principal prin postare. Niciunul dintre ei nu i-a trecut prin minte atunci când ajunge la ea prin telefon (la începutul anilor 1990 când telefonia mobilă nu era încă utilizată pe scară largă). - - - Plicul avea dimensiunea unei hârtie A4. A făcut o imprimare la un magazin foto obișnuit. Un vânzător care s-a uitat la exemplar i-a înmânat-o bărbatului. Era o fotografie în tonuri de gri. Probabil că o fotografie color nu ar fi funcționat. Ceea ce a remarcat a fost neclaritatea. Era greu de văzut exact cum arată femeia din fotografie. Stătea în prag cu mâna pe șold. Pe fundal se vedea camera de zi a bungaloului ei. În timp ce scria scrisoarea femeii, bărbatul și-a pornit computerul. Ar fi folosit un procesor de text și ar fi făcut o imprimare din asta. Imprimarea de la această imprimantă părea să aibă o rezoluție scăzută. Rezultatul s-a dovedit a fi „asemănător unui pixel”, blocat. Pe plic a trebuit să fie pusă o ștampilă prin aer. Nu a păstrat prea mult conținutul scrisorii. A folosit un stilou cu cerneală albastră pentru plic. El a dorit să o informeze despre întâlnirea cu ea în timpul sărbătorilor. Nu a spus prea multe despre trecutul său. El a găsit experiențele sale la piscină și fericirea de a o putea saluta importante. În timpul șederii ei în Mallorca, ea și sora ei ar fi vizitat Kasbah și numeroasele magazine care erau deschise până seara târziu. Amândoi și-au planificat călătoria pe această insulă. Sora ei era... <Continuare>

“Německá žena Mallorca udržovala staromódní kontakt s turisty” - Část 3”

Přímo to však možné nebylo. Myslel si, že jí říká - když o krok ustoupil - že chce svůj obdiv vyjádřit správnými slovy, aby kontakt mohl být trvalý. Myslel tím, že by mohl udělat její ženský vzhled a potopit její starosti, sny a myšlenky. Zdálo se, že přemýšlení o věcech není pro ženu důležité. Čtení knihy byla činnost, kterou v té době zažívala. Ne včera. Ne zítra. Dnes zažila čtení své knihy. Muž - který stále stál kousek ode dveří - jí poděkoval za to, že jí dala její poštovní adresu. Jinak nebylo relevantní uvádět její telefonní číslo. Rozhodla se, že muži poskytne pouze tuto adresu PO boxu a další podrobnosti. Řekla mu, aby si prostudoval trasu. Top s Bossem (logo s černými písmeny a bílým podkladem) jí slušel). Oděv měl současný vzhled. Muž, který měl po ruce svůj jednorázový fotoaparát, ho vyndal. Požádal ji o povolení vyfotit její postavu. Přestože ženě jeho otázka připadala poněkud zvláštní, přikývla. Věřila, že kvalita takového jednorázového fotoaparátu nemá mnoho pixelů. Na letišti si koupil takovou jednorázovou papírovou kameru, obchod se suvenýry, který měl různé nákupní předměty a obvykle malé množství. - - - Když muž trochu ustoupil a namířil na ni fotoaparát naplno, stiskl prstem tlačítko. Nastavil osvětlení na plně automatické. Žena, která ukázala svou postavu, se cítila uvolněně a nic nenasvědčovalo tomu, že by odmítala výstřel. Po nahrávce se jí podíval do očí. Řekl, že černé nápisy na vršku jí sluší. Rozhodl se, že nebude dělat sérii sezení. Podle něj by stačilo udělat jeden záběr. Pokud se nahrávka nepovedla, měl smůlu. Doufal, že se jí výsledek líbí. Tisk by chtěl udělat později a poslat jí ho poštou. - - - Rukou držela kliku. Poté od něj slyšela, že krátký úvod byl příjemným zážitkem. Město Dortmund bylo skutečně o něco dále. Jak s ní udržoval kontakt, bylo hlavně prostřednictvím pošty. Dostat se k ní po telefonu v té době (na počátku 90. let, kdy ještě nebyly mobilní telefony příliš rozšířené) nenapadlo ani jednoho z nich. - - - Obálka měla velikost papíru A4. Nechal si vytisknout v normálním fotoshopu. Prodejce, který si kopii prohlédl, ji podal muži. Byla to fotografie ve stupních šedi. Barevná fotka by asi nefungovala. Co vyniklo, byla rozostření. Bylo těžké přesně vidět, jak žena na fotce vypadá. Stála ve dveřích s rukou na boku. Pozadí ukazovalo obývací pokoj jejího bungalovu. Při psaní dopisu ženě muž spustil počítač. Použil by textový procesor a vytiskl by to. Výtisk z této tiskárny se zdál mít nízké rozlišení. Výsledek se ukázal být „pixelový“, hranatý. Na obálku muselo být umístěno letecké razítko. Obsah dopisu příliš dlouho neuchovával. Na obálku použil pero s modrým inkoustem. Přál si ji informovat o svém setkání s ní během prázdnin. O svém původu toho moc neřekl. Své zážitky u bazénu a štěstí, že ji mohl pozdravit, považoval za důležité. Během svého pobytu na Mallorce prý navštívila se sestrou Kasbah a mnoho obchodů, které byly otevřené až do pozdních večerních hodin. Oba si naplánovali cestu na tento ostrov. Její sestra byla... <Pokračování>

“Nemecká žena na Malorke udržiavala staromódny kontakt s turistom” - 3. časť”

Priamo to však nebolo možné. Myslel si, že jej hovorí – keď o krok ustúpil – že chce svoj obdiv vyjadriť správnymi slovami, aby bol kontakt trvalý. Myslel tým, že by mohol urobiť jej ženský vzhľad a potopiť jej starosti, sny a myšlienky. Zdalo sa, že premýšľanie o veciach nebolo pre ženu dôležité. Čítanie knihy bola činnosť, ktorú v tom čase zažívala. Včera nie. Nie zajtra. Dnes zažila čítanie svojej knihy. Muž, ktorý stále stál kúsok od dverí, sa jej poďakoval, že jej dala poštovú adresu. Inak nebolo relevantné uvádzať jej telefónne číslo. Rozhodla sa, že mužovi poskytne iba túto adresu PO boxu a ďalšie podrobnosti. Povedala mu, aby si preštudoval trasu. Top s Bossom (logo s čiernymi písmenami a bielym podkladom) jej pristal). Odev mal súčasný imidž. Muž, ktorý mal po ruke svoj jednorazový fotoaparát, ho vytiahol. Požiadal ju o povolenie odfotiť si jej postavu. Hoci sa žene jeho otázka zdala trochu zvláštna, prikývla. Verila, že kvalita takéhoto jednorazového fotoaparátu nemá veľa pixelov. Na letisku si kúpil takýto jednorazový papierový fotoaparát, obchod so suvenírmi, ktorý mal rôzne nákupné predmety a zvyčajne malé množstvá. - - - Keď muž trochu ustúpil a ukázal na ňu fotoaparát naplno, stlačil prstom tlačidlo. Osvetlenie mal nastavené na plne automatické. Žena, ktorá ukázala svoju postavu, sa cítila uvoľnene a nič nenasvedčovalo tomu, že by odmietala záber. Po nahrávke sa jej pozrel do očí. Povedal, že čierne písmo na vrchu na nej vyzerá dobre. Rozhodol sa nerobiť sériu sedení. Podľa neho by stačilo urobiť jeden výstrel. Ak sa mu nahrávanie nepodarilo, mal smolu. Dúfal, že sa jej výsledok páčil. Odtlačok by chcel urobiť neskôr a poslať jej ho poštou. - - - Rukou držala kľučku. Potom si od neho vypočula, že krátky úvod bol príjemným zážitkom. Mesto Dortmund bolo skutočne o niečo ďalej. To, ako s ňou udržiaval kontakt, bolo najmä prostredníctvom pošty. Dostať sa k nej telefonicky vtedy ani jednému z nich nenapadlo (začiatkom 90. rokov, keď ešte neboli mobilné telefóny rozšírené). - - - Obálka mala veľkosť papiera A4. Tlač si dal urobiť v bežnom fotoshope. Predajca, ktorý sa na kópiu pozrel, ju podal mužovi. Bola to fotografia v odtieňoch šedej. Farebná fotografia by asi nefungovala. Čo vyniklo, bolo rozmazanie. Bolo ťažké presne vidieť, ako žena na fotke vyzerá. Stála vo dverách s rukou na boku. Pozadie ukazovalo obývačku jej bungalovu. Pri písaní listu žene muž spustil počítač. Použil by textový procesor a vytlačil by to. Výtlačok z tejto tlačiarne sa zdal mať nízke rozlíšenie. Výsledok sa ukázal ako „pixelový“, blokový. Na obálku bolo potrebné umiestniť leteckú poštovú známku. Obsah listu príliš dlho neuchovával. Na obálku použil pero s modrým atramentom. Chcel ju informovať o stretnutí s ňou počas prázdnin. O svojom pôvode toho veľa nepovedal. Svoje zážitky pri bazéne a šťastie, že ju mohol pozdraviť, našiel dôležité. Počas pobytu na Malorke vraj so sestrou navštívili Kasbah a množstvo obchodov, ktoré boli otvorené do neskorého večera. Obaja si naplánovali cestu na tento ostrov. Jej sestra bola... <Pokračovanie>

“Nemka Mallorca je ohranila staromoden stik s turisti” – 3. del”

Vendar to neposredno ni bilo mogoče. Mislil je, da ji sporoča - ko je stopil korak nazaj -, da želi svoje občudovanje izraziti s pravimi besedami, da bi bil stik trajen. Mislil je na to, da bi lahko poskrbel za njen ženstveni videz in utonitev njenih skrbi, sanj in misli. Razmišljanje o stvareh se ženi ni zdelo pomembno. Branje knjige je bila dejavnost, ki jo je takrat izkusila. Ne včeraj. Ne jutri. Danes je doživela branje svoje knjige. Moški - ki je še vedno stal nekoliko stran od vrat - se ji je zahvalil, ker ji je dala svoj poštni naslov. Njene telefonske številke sicer ni bilo relevantno navesti. Odločila se je, da moškemu posreduje samo naslov poštnega predala in druge podrobnosti. Rekla mu je, naj preuči pot. Pristajal ji je top z Bossom (logo s črnimi črkami in belo ozadje). Oblačilo je imelo sodobno podobo. Moški, ki je imel pri roki fotoaparat za enkratno uporabo, ga je vzel ven. Prosil jo je za dovoljenje, da fotografira njeno postavo. Čeprav se je ženi zdelo njegovo vprašanje nekoliko čudno, je prikimala. Verjela je, da kakovost takega fotoaparata za enkratno uporabo nima veliko slikovnih pik. Tak papirnati fotoaparat za enkratno uporabo je kupil na letališču, v trgovini s spominki, ki je imela različne nakupovalne artikle in običajno majhne količine. - - - Ko se je moški nekoliko umaknil in ji popolnoma približal fotoaparat, je s prstom pritisnil na gumb. Osvetlitev je nastavil na popolnoma samodejno. Ženska, ki je pokazala svojo postavo, se je počutila sproščeno in nič ni kazalo, da bi zavračala strel. Po posnetku jo je pogledal v oči. Rekel je, da ji črne črke na vrhu dobro pristajajo. Odločil se je, da ne bo opravil serije sej. Po njegovih besedah ​​bi zadostoval že en sam posnetek. Če snemanje ni uspelo, ni imel sreče. Upal je, da ji je rezultat všeč. Odtis bi rad naredil pozneje in ji ga poslal po pošti. - - - Z roko je držala kljuko. Nato je od njega slišala, da je bil kratek uvod prijetna izkušnja. Mesto Dortmund je bilo res nekoliko dlje. Stike z njo je ohranjal predvsem prek pošte. Da bi jo dosegla po telefonu, nobenemu od njiju takrat (v začetku devetdesetih, ko mobilna telefonija še ni bila razširjena) ni prišlo na misel. - - - Ovojnica je bila velikosti papirja A4. Odtis je dal narediti v običajni fotografski delavnici. Prodajalec, ki je izvod pogledal, ga je izročil moškemu. Bila je sivinasta fotografija. Barvna fotografija verjetno ne bi uspela. Kar je izstopalo, je bila zamegljenost. Težko je bilo natančno videti, kako je videti ženska na fotografiji. Stala je na vratih z roko na boku. V ozadju je bila dnevna soba njenega bungalova. Med pisanjem pisma ženi je moški zagnal svoj računalnik. Uporabil bi urejevalnik besedil in naredil izpis tega. Zdi se, da je izpis tega tiskalnika nizke ločljivosti. Izkazalo se je, da je "pikselski", kockast. Na ovojnico je bilo treba namestiti letalski žig. Vsebine pisma ni hranil predolgo. Za kuverto je uporabil pisalo z modrim črnilom. Želel jo je obvestiti o srečanju z njo med počitnicami. O svojem ozadju ni povedal veliko. Pomembna so se mu zdela doživetja na bazenu in sreča, da jo je lahko pozdravil. Med bivanjem na Mallorci naj bi s sestro obiskali kasbo in številne trgovine, ki so bile odprte do poznih večernih ur. Oba sta načrtovala potovanje na ta otok. Njena sestra je bila ... <Nadaljevanje bo>

«Գերմանուհի Մայորկան հնաոճ կապ է պահպանել զբոսաշրջիկի հետ» - Մաս 3»

Սակայն դա ուղղակիորեն հնարավոր չէր։ Նա մտածեց, որ ասում էր նրան, երբ նա մի քայլ հետ էր անում, որ ուզում է իր հիացմունքը ճիշտ բառերով արտահայտել, որպեսզի շփումը երկարատև լինի: Նա նկատի ուներ, որ կարող է իր կանացի տեսքը և նրա հոգսերի, երազանքների ու մտքերի խորտակումը: Ինչ-որ բաների մասին մտածելը կնոջ համար կարծես թե կարևոր չէր: Գիրք կարդալը մի զբաղմունք էր, որը նա ապրում էր այդ ժամանակ: Երեկ չէ։ Ոչ վաղը. Այսօր նա զգացել է իր գիրքը կարդալը: Տղամարդը, որը դեռ կանգնած էր դռան շեմից որոշ հեռավորության վրա, շնորհակալություն հայտնեց նրան իր փոստային հասցեն տալու համար: Այլապես տեղին չէր նրա հեռախոսահամարը տալը: Նա որոշել է տղամարդուն տրամադրել միայն այս փոստային արկղի հասցեն և այլ մանրամասներ: Նա ասաց նրան, որ ուսումնասիրի երթուղին: Նրան սազում էր Boss-ով վերնաշապիկը (սև տառերով և սպիտակ ֆոնով լոգոն): Հագուստն ուներ ժամանակակից կերպար։ Տղամարդը, ում ձեռքի տակ ուներ իր մեկանգամյա օգտագործման տեսախցիկը, հանեց այն։ Նա թույլտվություն խնդրեց լուսանկարելու իր կազմվածքը։ Թեև կնոջը նրա հարցը տարօրինակ թվաց, նա գլխով արեց։ Նա կարծում էր, որ նման միանգամյա օգտագործման տեսախցիկի որակը շատ պիքսելներ չունի: Օդանավակայանում նա գնել է նման մեկանգամյա թղթե տեսախցիկ, հուշանվերների խանութ, որն ուներ տարբեր առևտրի իրեր և սովորաբար փոքր քանակությամբ: - - - Երբ տղամարդը մի փոքր նահանջեց և տեսախցիկը ամբողջությամբ բերեց նրան, նա մատով սեղմեց կոճակը: Նա դրել էր լուսավորությունը լրիվ ավտոմատ։ Կինը, ով ցուցադրել է իր կազմվածքը, իրեն հանգիստ է զգացել, և ոչ մի նշան չի եղել, որ նա հրաժարվում է կրակոցից: Ձայնագրությունից հետո նա նայեց նրա աչքերին։ Նա ասաց, որ վերևի սև տառերը լավ են երևում իր վրա: Նա որոշել է նիստերի շարք չանել։ Նրա խոսքով, մեկ կրակոց անելը բավարար կլիներ։ Եթե ​​ձայնագրությունը ձախողվել է, նրա բախտը չի բերել: Նա հույս ուներ, որ արդյունքը նրան դուր է գալիս: Նա կցանկանար ավելի ուշ տպել և ուղարկել նրան փոստով։ - - - Նա ձեռքով բռնեց դռան բռնակը: Հետո նա լսեց նրանից, որ կարճ ներածությունը հաճելի փորձառություն էր: Դորտմունդ քաղաքն իսկապես մի փոքր հեռու էր: Թե ինչպես էր նա կապ պահպանում նրա հետ հիմնականում գրառման միջոցով: Հեռախոսով նրան հասնելը նրանցից ոչ մեկի մտքով չի անցել այն ժամանակ (1990-ականների սկզբին, երբ բջջային հեռախոսը դեռ լայն կիրառություն չուներ): - - - Ծրարը A4 թղթի չափի էր: Նա սովորական լուսանկարչական խանութում տպագիր ուներ: Մի վաճառող, ով նայեց պատճենին, այն հանձնեց տղամարդուն: Դա մոխրագույն գույնի լուսանկար էր: Գունավոր լուսանկարը հավանաբար չէր աշխատի: Աչքի ընկավ լղոզվածությունը։ Դժվար էր հստակ տեսնել, թե ինչ տեսք ունի լուսանկարում պատկերված կինը։ Նա կանգնեց դռան մոտ՝ ձեռքը կոնքին դրած։ Ֆոնի վրա երևում էր նրա բունգալոի հյուրասենյակը։ Կնոջը նամակ գրելիս տղամարդը միացրել է համակարգիչը։ Նա կօգտագործեր բառի պրոցեսոր և կարտադրեր դրա տպագրությունը: Այս տպիչի տպագրությունը կարծես թե ցածր լուծաչափով էր: Արդյունքը պարզվեց «պիքսելանման», բլոկավոր։ Ծրարի վրա պետք է դրվեր օդային փոստի կնիք։ Նա երկար չի պահել նամակի բովանդակությունը։ Նա ծրարի համար օգտագործել է կապույտ թանաքով գրիչ։ Նա ցանկացել է տեղեկացնել նրան արձակուրդների ժամանակ իր հետ հանդիպման մասին։ Նա շատ բան չասաց իր ծագման մասին։ Նա կարևոր համարեց իր փորձառությունները լողավազանում և նրան ողջունելու երջանկությունը: Ասում են, որ Մալյորկայում գտնվելու ընթացքում նա քրոջ հետ այցելել է Կասբա և բազմաթիվ խանութներ, որոնք բաց էին մինչև ուշ երեկո: Երկուսն էլ ծրագրել էին իրենց ճանապարհորդությունը դեպի այս կղզի: Նրա քույրն էր… <Շարունակելի>

„Þýska konan á Mallorca hélt gamaldags sambandi við ferðamenn“ - 3. hluti“

Það var hins vegar ekki hægt beint. Hann hélt að hann væri að segja henni - um leið og hann tók skref til baka - að hann vildi koma aðdáun sinni í rétt orð svo sambandið gæti verið varanlegt. Hann átti við að hann gæti gert kvenlegt útlit hennar og sökkva áhyggjum hennar, draumum og hugsunum. Það virtist ekki vera mikilvægt fyrir konuna að hugsa um hlutina. Bóklestur var athöfn sem hún upplifði á þessum tíma. Ekki í gær. Ekki á morgun. Í dag upplifði hún lestur bókarinnar. Maðurinn - sem stóð enn nokkru frá dyrunum - þakkaði henni fyrir að hafa gefið henni póstfangið sitt. Að öðru leyti kom ekki til greina að gefa upp símanúmer hennar. Hún ákvað að gefa manninum aðeins þetta pósthólfsfang og aðrar upplýsingar. Hún sagði honum að rannsaka leiðina. Toppurinn með Boss (merki með svörtum stöfum og hvítum bakgrunni) hentaði henni). Flíkin bar samtímamynd. Maðurinn sem hafði einnota myndavélina sína við höndina tók hana fram. Hann bað hana um leyfi til að taka mynd af mynd hennar. Þó konunni hafi fundist spurning hans nokkuð undarleg kinkaði hún kolli. Hún taldi að gæði slíkrar einnota myndavélar hefðu ekki marga pixla. Hann keypti sér svona einnota pappírsmyndavél á flugvellinum, minjagripabúð sem var með ýmsa innkaupavöru og yfirleitt lítið magn. - - - Þegar maðurinn steig aðeins til baka og færði myndavélina sína að fullu fyrir sjónir hennar, ýtti hann á takkann með fingrinum. Hann hafði stillt lýsinguna á fullsjálfvirka. Konan sem sýndi mynd sína var afslappuð og ekkert benti til þess að hún væri að neita skoti. Eftir upptökuna horfði hann á augu hennar. Hann sagði að svarta letrið á toppnum liti vel út á hana. Hann ákvað að halda ekki röð funda. Að hans sögn væri nóg að gera eina skot. Ef upptakan mistókst var hann ekki heppinn. Hann vonaði að henni líkaði árangurinn. Hann vildi gjarnan gera prentunina síðar og senda henni í pósti. - - - Hún hélt um hurðarhúninn með hendinni. Hún heyrði þá á honum að stutt kynningin væri ánægjuleg upplifun. Bærinn Dortmund var reyndar aðeins lengra í burtu. Hvernig hann hélt sambandi við hana var aðallega í gegnum póstinn. Að ná í hana símleiðis hvarflaði ekki að hvorugum þeirra á þeim tíma (snemma á tíunda áratugnum þegar farsímar voru enn ekki í almennri notkun). - - - Umslagið var á stærð við A4 pappírsstærð. Hann lét prenta út í venjulegri ljósmyndabúð. Sölumaður sem skoðaði eintakið rétti manninum það. Þetta var grátónamynd. Litmynd hefði líklega ekki virkað. Það sem stóð upp úr var þoka. Það var erfitt að sjá nákvæmlega hvernig konan á myndinni leit út. Hún stóð í dyrunum með höndina á mjöðminni. Bakgrunnurinn sýndi stofuna í bústaðnum hennar. Þegar maðurinn skrifaði bréfið til konunnar ræsti maðurinn tölvuna sína. Hann hefði notað ritvinnsluforrit og gert útprentun af þessu. Útprentunin frá þessum prentara virtist vera í lágri upplausn. Útkoman reyndist vera „pixla-eins“, kubbuð. Það þurfti að setja flugpóstfrímerki á umslagið. Hann geymdi ekki innihald bréfsins of lengi. Hann notaði penna með bláu bleki fyrir umslagið. Hann vildi upplýsa hana um fund sinn með henni í fríinu. Hann sagði ekki mikið um bakgrunn sinn. Honum fannst reynsla hans við sundlaugina og hamingja þess að geta kvatt hana mikilvæg. Á meðan hún dvaldi á Mallorca er sagt að hún og systir hennar hafi heimsótt Kasbah og margar verslanir sem voru opnar langt fram á kvöld. Báðir skipulögðu ferð sína til þessarar eyju. Systir hennar var... <Framhald>

"Den tyska kvinnan på Mallorca behöll gammaldags kontakt med turister" - Del 3"

Det var dock inte möjligt direkt. Han trodde att han sa till henne - när han tog ett steg tillbaka - att han ville sätta sin beundran i rätt ord så att kontakten kunde bli varaktig. Han menade att han kunde få hennes kvinnliga utseende och att sjunka av hennes bekymmer, drömmar och tankar ske. Att tänka på saker verkade inte vara viktigt för kvinnan. Att läsa en bok var en aktivitet hon upplevde på den tiden. Inte igår. Inte imorgon. Idag upplevde hon att läsa sin bok. Mannen – som fortfarande stod en bit från dörröppningen – tackade henne för att hon gav henne sin postadress. Det var annars inte aktuellt att ge hennes telefonnummer. Hon bestämde sig för att bara ge mannen denna postboxadress och andra detaljer. Hon sa åt honom att studera rutten. Toppen med Boss (logga med svarta bokstäver och vit bakgrund) passade henne). Plagget hade en modern bild. Mannen som hade sin engångskamera till hands tog fram den. Han bad henne om tillåtelse att ta ett foto av hennes figur. Även om kvinnan tyckte att hans fråga var något konstig nickade hon. Hon trodde att kvaliteten på en sådan engångskamera inte hade många pixlar. Han köpte en sådan här engångspapperskamera på flygplatsen, en souvenirbutik som hade olika shoppingartiklar och oftast små mängder. - - - När mannen steg tillbaka en aning och förde sin kamera helt in i henne, tryckte han på knappen med fingret. Han hade ställt in belysningen på helautomatisk. Kvinnan som visade sin figur kände sig avslappnad och det fanns inget som tydde på att hon vägrade ett skott. Efter inspelningen tittade han på hennes ögon. Han sa att den svarta bokstäverna på toppen såg bra ut på henne. Han bestämde sig för att inte göra en serie sessioner. Enligt honom skulle det räcka med ett enda skott. Om inspelningen misslyckades hade han tur. Han hoppades att hon gillade resultatet. Han skulle vilja göra trycket senare och skicka det till henne per post. - - - Hon höll i dörrhandtaget med handen. Hon fick då höra av honom att den korta inledningen var en trevlig upplevelse. Staden Dortmund var verkligen lite längre bort. Hur han upprätthöll kontakten med henne var främst genom posten. Att nå henne per telefon föll inte någon av dem in på den tiden (i början av 1990-talet när mobiltelefonin ännu inte var i stor användning). - - - Kuvertet var i A4-format. Han lät göra ett tryck i en vanlig fotoaffär. En försäljare som tittade på kopian överlämnade den till mannen. Det var ett gråskalefoto. Ett färgfoto hade förmodligen inte fungerat. Det som stod ut var suddigheten. Det var svårt att se exakt hur kvinnan på bilden såg ut. Hon stod i dörröppningen med handen på höften. Bakgrunden visade vardagsrummet i hennes bungalow. Samtidigt som mannen skrev brevet till kvinnan startade mannen sin dator. Han skulle ha använt ordbehandlare och gjort en utskrift av detta. Utskriften från den här skrivaren verkade vara lågupplöst. Resultatet visade sig vara "pixellikt", blockigt. En luftpostfrimärke måste placeras på kuvertet. Han behöll inte innehållet i brevet för länge. Han använde en penna med blått bläck till kuvertet. Han ville informera henne om sitt möte med henne under semestern. Han sa inte så mycket om sin bakgrund. Han tyckte att hans upplevelser vid poolen och lyckan över att få hälsa på henne var viktig. Under vistelsen på Mallorca ska hon och hennes syster ha besökt Kasbah och de många butiker som hade öppet till sent på kvällen. Båda planerade sin resa till denna ö. Hennes syster var... <Fortsättning följer>

"Den tyske kvinnen Mallorca opprettholdt gammeldags kontakt med turister" - Del 3"

Det var imidlertid ikke mulig direkte. Han trodde han fortalte henne – mens han tok et skritt tilbake – at han ønsket å sette sin beundring i de rette ordene slik at kontakten kunne bli varig. Han mente at han kunne få hennes feminine utseende og synkende bekymringer, drømmer og tanker til å skje. Å tenke på ting så ikke ut til å være viktig for kvinnen. Å lese en bok var en aktivitet hun opplevde på den tiden. Ikke i går. Ikke i morgen. I dag opplevde hun å lese boken sin. Mannen – som fortsatt sto et stykke fra døråpningen – takket henne for at hun ga henne postadressen hennes. Det var ellers ikke aktuelt å oppgi telefonnummeret hennes. Hun bestemte seg for å bare gi mannen denne postboksadressen og andre detaljer. Hun ba ham studere ruten. Toppen med Boss (logo med svarte bokstaver og hvit bakgrunn) passet henne). Plagget hadde et moderne image. Mannen som hadde sitt engangskamera for hånden tok det frem. Han ba henne om tillatelse til å ta et bilde av figuren hennes. Selv om kvinnen syntes spørsmålet hans var noe merkelig, nikket hun. Hun mente at kvaliteten på et slikt engangskamera ikke hadde mange piksler. Han kjøpte et engangspapirkamera som dette på flyplassen, en suvenirbutikk som hadde ulike handleartikler og vanligvis små kvanta. - - - Da mannen trakk seg litt tilbake og brakte kameraet helt inn for henne, trykket han på knappen med fingeren. Han hadde satt belysningen på helautomatisk. Kvinnen som viste figuren sin følte seg avslappet, og det var ingen indikasjoner på at hun nektet et skudd. Etter opptaket så han på øynene hennes. Han sa at den svarte skriften på toppen så bra ut på henne. Han bestemte seg for å ikke lage en serie økter. Ifølge ham ville det være tilstrekkelig å lage et enkelt skudd. Hvis innspillingen mislyktes, var han sjanseløs. Han håpet hun likte resultatet. Han vil gjerne lage trykket senere og sende det til henne i posten. - - - Hun holdt dørhåndtaket med hånden. Hun fikk da høre fra ham at den korte introduksjonen var en hyggelig opplevelse. Byen Dortmund var faktisk litt lenger unna. Hvordan han opprettholdt kontakten med henne var hovedsakelig gjennom posten. Å nå henne på telefon falt ingen av dem inn på den tiden (på begynnelsen av 1990-tallet da mobiltelefoni ennå ikke var i utstrakt bruk). - - - Konvolutten var på størrelse med en A4-papirstørrelse. Han fikk laget et trykk i en vanlig fotobutikk. En selger som så på kopien ga den til mannen. Det var et gråtonebilde. Et fargebilde hadde nok ikke fungert. Det som skilte seg ut var uskarphet. Det var vanskelig å se nøyaktig hvordan kvinnen på bildet så ut. Hun sto i døråpningen med hånden på hoften. Bakgrunnen viste stuen til bungalowen hennes. Mens han skrev brevet til kvinnen, startet mannen datamaskinen sin. Han ville ha brukt tekstbehandler og laget en utskrift av dette. Utskriften fra denne skriveren så ut til å ha lav oppløsning. Resultatet viste seg å være "piksellignende", blokkaktig. Et luftpoststempel måtte legges på konvolutten. Han beholdt ikke innholdet i brevet for lenge. Han brukte en penn med blått blekk til konvolutten. Han ønsket å informere henne om møtet med henne i ferien. Han sa ikke så mye om sin bakgrunn. Han syntes opplevelsene ved bassenget og lykken over å kunne hilse på henne var viktig. Under oppholdet på Mallorca skal hun og søsteren ha besøkt Kasbah og de mange butikkene som var åpne til sent på kvelden. Begge planla turen til denne øya. Søsteren hennes var... <Fortsettelse>

"Tysk kvinde Mallorca bevarede gammeldags kontakt med turister" - Del 3"

Det var dog ikke muligt direkte. Han troede, at han fortalte hende - mens han trådte et skridt tilbage - at han ville sætte sin beundring i de rigtige ord, så kontakten kunne blive varig. Han mente, at han kunne få hendes feminine udseende og forliset af hendes bekymringer, drømme og tanker til at ske. At tænke over ting syntes ikke at være vigtigt for kvinden. At læse en bog var en aktivitet, hun oplevede på det tidspunkt. Ikke i går. Ikke i morgen. I dag oplevede hun at læse sin bog. Manden – som stadig stod et stykke fra døråbningen – takkede hende for at have givet hende sin postadresse. Det var ellers ikke relevant at oplyse hendes telefonnummer. Hun besluttede kun at give manden denne postboksadresse og andre detaljer. Hun bad ham studere ruten. Toppen med Boss (logo med sorte bogstaver og hvid baggrund) passede til hende). Beklædningen havde et nutidigt image. Manden, der havde sit engangskamera ved hånden, tog det frem. Han bad hende om tilladelse til at tage et billede af hendes figur. Selvom kvinden fandt hans spørgsmål noget mærkeligt, nikkede hun. Hun mente, at kvaliteten af ​​sådan et engangskamera ikke havde mange pixels. Han købte et engangspapirskamera som dette i lufthavnen, en souvenirbutik, der havde forskellige indkøbsgenstande og normalt små mængder. - - - Da manden trådte lidt tilbage og bragte sit kamera helt ind i hende, trykkede han på knappen med fingeren. Han havde sat belysningen på fuldautomatisk. Kvinden, der viste sin figur, følte sig afslappet, og intet tydede på, at hun nægtede et skud. Efter optagelsen kiggede han på hendes øjne. Han sagde, at det sorte bogstav på toppen så godt ud på hende. Han besluttede ikke at lave en række sessioner. Ifølge ham ville det være tilstrækkeligt at lave et enkelt skud. Hvis optagelsen mislykkedes, var han uheldig. Han håbede, at hun kunne lide resultatet. Han vil gerne lave printet senere og sende det til hende med posten. - - - Hun holdt om dørhåndtaget med hånden. Hun hørte så fra ham, at den korte introduktion var en behagelig oplevelse. Byen Dortmund lå faktisk lidt længere væk. Hvordan han bevarede kontakten med hende var hovedsageligt gennem posten. At nå hende telefonisk faldt ingen af ​​dem ind på det tidspunkt (i begyndelsen af ​​1990'erne, hvor mobiltelefoni endnu ikke var udbredt). - - - Konvolutten var på størrelse med en A4-papirstørrelse. Han fik lavet et print i en almindelig fotobutik. En sælger, der så på kopien, rakte den til manden. Det var et gråtonebillede. Et farvefoto ville sandsynligvis ikke have fungeret. Det, der skilte sig ud, var sløringen. Det var svært at se præcis, hvordan kvinden på billedet så ud. Hun stod i døråbningen med hånden på hoften. Baggrunden viste stuen i hendes bungalow. Mens han skrev brevet til kvinden, startede manden sin computer. Han ville have brugt et tekstbehandlingsprogram og lavet en udskrift af dette. Udskriften fra denne printer så ud til at have lav opløsning. Resultatet viste sig at være "pixel-agtigt", blokeret. Et luftpostfrimærke skulle sættes på konvolutten. Han opbevarede ikke brevets indhold for længe. Han brugte en kuglepen med blåt blæk til konvolutten. Han ønskede at informere hende om sit møde med hende i ferien. Han sagde ikke meget om sin baggrund. Han fandt hans oplevelser ved poolen og lykken ved at kunne hilse på hende vigtige. Under opholdet på Mallorca skal hun og hendes søster have besøgt Kasbah og de mange butikker, der havde åbent til langt ud på aftenen. Begge planlagde deres tur til denne ø. Hendes søster var... <Fortsættes>

"Saksalainen nainen Mallorcalla säilytti vanhanaikaisen yhteyden turistiin" - Osa 3

Se ei kuitenkaan ollut mahdollista suoraan. Hän luuli kertovansa hänelle - kun hän otti askeleen taaksepäin - että hän halusi pukea ihailunsa oikeisiin sanoiin, jotta kontakti voisi olla kestävä. Hän tarkoitti, että hän voisi saada naisen naisellisen ulkonäön ja hänen huolensa, unelmiensa ja ajatustensa uppoamisen toteutumaan. Asioiden ajatteleminen ei tuntunut naiselle tärkeältä. Kirjan lukeminen oli toimintaa, jonka hän koki tuolloin. Ei eilen. Ei huomenna. Tänään hän koki kirjansa lukemisen. Mies - joka seisoi vielä jonkin matkan päässä ovesta - kiitti häntä postiosoitteen antamisesta. Muuten hänen puhelinnumeronsa antaminen ei ollut relevanttia. Hän päätti antaa miehelle vain tämän postilokeron osoitteen ja muut tiedot. Hän käski hänen tutkia reittiä. Boss-toppi (logo mustilla kirjaimilla ja valkoisella taustalla) sopi hänelle). Vaatteessa oli nykyaikainen kuva. Mies, jolla oli kertakäyttökamera käsillä, otti sen ulos. Hän pyysi häneltä lupaa ottaa kuva hänen vartalostaan. Vaikka nainen piti kysymystä hieman oudolta, hän nyökkäsi. Hän uskoi, että tällaisen kertakäyttökameran laadussa ei ollut paljon pikseleitä. Hän osti tällaisen kertakäyttöisen paperikameran lentokentältä, matkamuistomyymälästä, jossa oli erilaisia ​​ostoksia ja yleensä pieniä määriä. - - - Kun mies astui hieman taaksepäin ja toi kameransa kokonaan hänen näkyvilleen, hän painoi nappia sormellaan. Hän oli asettanut valaistuksen täysin automaattiseksi. Vartaloaan näyttänyt nainen tunsi olonsa rentoutuneeksi, eikä ollut merkkejä siitä, että hän kieltäytyisi laukauksesta. Nauhoituksen jälkeen hän katsoi naista silmiin. Hän sanoi, että yläosassa oleva musta teksti näytti hyvältä hänen päällä. Hän päätti olla tekemättä istuntojen sarjaa. Hänen mukaansa yksi ampuminen riittäisi. Jos nauhoitus epäonnistui, hänellä ei ollut onnea. Hän toivoi, että hän piti tuloksesta. Hän haluaisi tehdä tulosteen myöhemmin ja lähettää sen hänelle postitse. - - - Hän piti ovenkahvasta kädellä. Sitten hän kuuli häneltä, että lyhyt esittely oli miellyttävä kokemus. Dortmundin kaupunki oli todellakin hieman kauempana. Hän piti yhteyttä häneen pääasiassa postin kautta. Häneen tavoittaminen puhelimitse ei tullut kummallekaan tuolloin mieleen (1990-luvun alussa, jolloin matkapuhelin ei ollut vielä laajassa käytössä). - - - Kirjekuori oli A4-paperin kokoinen. Hän teki printin tavallisessa valokuvaliikkeessä. Kopiota katsonut myyjä ojensi sen miehelle. Se oli harmaasävyinen valokuva. Värivalokuva ei todennäköisesti olisi toiminut. Mikä erottui, oli sumeus. Oli vaikea nähdä tarkalleen, miltä kuvassa oleva nainen näytti. Hän seisoi ovella käsi lantiolla. Taustalla oli hänen bungalowinsa olohuone. Mies käynnisti tietokoneensa kirjoittaessaan kirjettä naiselle. Hän olisi käyttänyt tekstinkäsittelyohjelmaa ja tehnyt siitä tulosteen. Tämän tulostimen tuloste näytti olevan alhainen. Tulos osoittautui "pikselimäiseksi", lohkomaiseksi. Kirjekuoreen piti laittaa lentopostileima. Hän ei säilyttänyt kirjeen sisältöä liian kauan. Hän käytti kirjekuoreen kynää, jossa oli sinistä mustetta. Hän halusi kertoa hänelle tapaamisestaan ​​hänen kanssaan lomien aikana. Hän ei kertonut paljon taustastaan. Hän piti tärkeitä kokemuksiaan uima-altaalla ja onnellisuuttaan tervehtiä häntä. Mallorcalla oleskelunsa aikana hänen ja hänen sisarensa kerrotaan vierailleen Kasbahissa ja monissa kaupoissa, jotka olivat auki myöhään iltaan. Molemmat suunnittelivat matkaansa tälle saarelle. Hänen sisarensa oli… <Jatkuu>